อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2249

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงมีแผนการรักษาเบื้องต้นต่อโรคของถังอู๋เยว่แล้ว

"ตอนนี้ข้าอยากจะฝังเข็มตรวจสอบชีพจรทั้งตัวของเจ้าก่อนว่ามีตรงไหนติดขัดหรือไม่ เลือดลมไหลเวียนไม่สะดวกหรือเปล่า"

ส่วนจุดที่ต้องใช้อุปกรณ์ในคลังยาพวกนั้น นางก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้มากแล้ว

ถึงยังไงอาการเซลล์เสื่อมของถังอู๋เยว่ มีบางส่วนไม่อาจเกิดใหม่ได้แล้ว นางพูดไปพวกเขาก็คงไม่เข้าใจ

นางต้องเข้าไปค้นคว้าในห้องเภสัชอีกสักหน่อย แล้วค่อยดูว่าจะสามารถเจาะเลือดจากคนในตระกูลถังมาสักดเซลล์ที่จำเป็นให้ถังอู๋เยว่ได้หรือไม่

นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะเสร็จในวันสองวัน ตอนนี้ยังต้องตรวจสอบชีพจรให้เขาเสียก่อน

"ศิษย์น้องหญิง ความหมายของเจ้าคือ เจ้ามั่นใจว่าจะรักษาเสี่ยวเยว่ได้แล้วหรือ?"

พอตื่นเต้น พอดีใจ ถังอู๋เจวี้ยนก็อดเรียกว่าศิษย์น้องหญิงขึ้นมาไม่ได้

ยังดีที่อ๋องเจวี้ยนตาเจ้าคนขี้หึงนั่นไม่อยู่ที่นี่ ไม่เช่นนั้น แค่พูดว่าศิษย์น้องหญิงคำเดียว อ๋องเจวี้ยนคงได้สงสัยว่าเขาคิดอะไรกับฟู่จาวหนิงแน่

อันที่จริงเขาก็อธิบายไม่ถูก เขารู้ว่าตนเองชื่นชมฟู่จาวหนิงมาก และชอบนางมาก แต่ก็รู้สึกว่าความชอบนี้ไม่ใช่อาการใจหวั่นไหวกับหญิงสาวทำนองนั้น

ยิ่งไปกว่านั้นพอเขาได้เจอนางแล้วก็รู้สึกว่านางเป็นกันเองมากจริงๆ

ถังอู๋เยว่เองก็มองฟู่จาวหนิงตาเป็นประกาย แต่สายตาเขาก็ตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด มือเองก็อดกำพนักแขนจนแน่นไว้ไม่ได้ และเพราะออกแรงมาก ข้อต่อจึงขาวซีดไปหมด

เขากลัวมาก กลัวว่าตนเองจะได้ยินคำตอบปฏิเสธ

เช่นนั้นเขาก็สิ้นหวังแล้ว

ฟู่จาวหนิงให้ความรู้สึกเชื่อมั่นได้อย่างมากกับเขา ดังนั้นเขาเองก็รู้สึกว่า ถ้าหากนางรักษาไม่ได้ เช่นนั้นบนโลกนี้ก็คงไม่มีหมอที่รักษาเขาได้แล้ว

และเขา ก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน แล้วก็ต้องตายไปในสภาพแก่ชราแบบนี้

สิ่งนี้สำหรับถังอู๋เยว่แล้ว เป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก

เขากระทั่งไม่เคยบอกกับพี่ชาย ว่าที่จริงแล้วเขากลัวมาก กลัวที่จะต้องตายไปแบบนี้

กลัวจนกระทั่งสะดุ้งตื่นกลางดึกอยู่บ่อยๆ จากนั้นก็ลืมตาโพลงสั่นเทาจนฟ้าสาง

เขาแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว