อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2257

ฟู่จาวหนิงได้ยินน้ำเสียงถังอู๋เยว่ตอนที่พูด ดูรวดเร็วกว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด

"เหนื่อยน่ะมันก็เหนื่อย ข้าไม่พูดโกหกหรอก" นาวหัวเราะขึ้นมา "แต่ว่า คุณชายน้อยเองก็ให้ความร่วมมือมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังเชื่อมั่นตัวข้าอีก ทำให้รางกายและจิตใจตอนที่รักษาผ่อนคลาย ข้าเองก็ดีใจมาก แบบนี้จะทำให้ผลการรักษาของเราดีมากยิ่งขึ้น"

"ข้าเชื่อหมอเทวดาฟู่"

"ถังอู๋เยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองนางอย่างรู้สึกคาดหวัง เมือนจะพูดแต่ก็หยุดไป"

"คุณชายน้อยอยากจะพูดอะไรหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

เห็นเขาเป็นแบบนี้ เหมือนจะพูดอะไรที่ดูลำบากใจออกมา

"ข้าขอเรียกท่านว่าพี่หญิงฟู่ได้ไหม?" ถังอู๋เยว่รู้สึกลำบากใจ หลังจากถามไปก็รู้สึกเขินขึ้นมาอย่างชัดเจน "เพราะข้าเป็นแบบนี้ คนในตระกูลที่อายุมากกว่าข้าหลายปี ก็ล้วนเรียกข้าว่าคุณชายน้อยอย่างสุภาพต่อหน้าข้า"

ทั้งที่บางคนเขาควรจะเรียกพี่ชายเรียกลุงอะไรแบบนี้ แต่เขาเคยเรียกออกมา สีหน้าของอีกฝ่ายก็ดูประหลาดอย่างชัดเจน ลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ เห็นได้ชัดว่าอยากจะพูดประมาณว่ามิกล้าๆ อะไรแบบนั้น

หลังจากกลับมาห้องนอน เขาก็เห็นตนเองในกระจก ริ้วรอยเต็มใบหน้า ผมขาวไปทั้งหัว เขาจึงเข้าใจขึ้นมา ต่อหน้าสภาพแก่ชราของข้าแบบนี้ คนเหล่านั้นไม่อาจมองเขาเป็นผู้น้อยได้เลย

หลังจากนั้น เขาก็ไม่อยากไปพบคนในตระกูลแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ในใจเขายังเกิดการเปลี่ยนแปลงอีก ต่อให้เจอกับคนที่อายุมากกว่าตนเองหน่อย เขาก็เรียกคำว่าผู้อาวุโสไม่ออกด้วยเช่นกัน

ช่วงเวลาที่ยาวนานมานี้ เขาเคยแต่เรียกพี่ชาย

แต่บางครั้งพอเห็นใบหน้าหล่อเหลาอ่อนเยาว์ของท่านพี่ เขาก็รู้สึกเศร้าตอนที่เรียกว่าท่านพี่

ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึงว่าถังอู๋เยว่จะกังวัลถึงขนาดนี้ ถึงกับถามคำถามที่ง่ายๆ แบบนี้ออกมา

ดูท่า โรคประหลาดนี้ทำให้เขาซึมเศร้ามากจริงๆ