อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2273

ถังชิ่นพอได้ยินเสียงของถังอู๋เยว่

ระยะห่างที่ใกล้แค่นี้ กลับยังฟังออกถึงความชรา ไม่ใช่เสียงของชายหนุ่มที่ยังบริสุทธิ์แบบนั้น

ต่อให้มีม่านบางกั้นไว้ นางก็ยังเห็นผมขาวเต็มศีรษะของเขา

แม้บนหน้าจะยังมองไม่ออก แต่นางก็รู้สึกว่าตนเองเข้าใจชัดเจนแล้ว

เรื่องที่ลือกันนั้นไม่ผิดเลย และไม่ได้เกินเลยแม้แต่นิด คุณชายน้อยมีหน้าตาเหมือนกับชายชราจริง!

ไม่แน่บนหน้าเขาอาจจะยังมีริ้วรอยคนแก่อยู่อีกมากด้วย

เหมือนกับผู้อาวุโสใหญ่แบบนั้น

นางเป็นสาวน้อยคนหนึ่ง จะมาแต่งงานกับ "คนแก่" แบบนี้ได้ยังไง?

พอคิดถึงตรงนี้ นางจึงระงับความรังเกียจในใจไว้ ฝืนยิ้มออกมา "คุร๙ายน้อยยังจำข้าได้ไหม? ข้าคือชิ่นชิ่น"

"ชิ่นชิ่น?"

ถังอู๋เยว่นึกขึ้นมา

ตอนเด็กๆ ท่านปู่กับเหล่าผู้อาวุโสเคยพูดไว้จริงๆ ว่าตระกูลสายข้างมีเด็กสาวที่ถูกฝากเลี้ยงไว้คนหนึ่ง ตอนที่กำเนิดมามีลางดี ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นช่วงที่ภัยพิบัติของเขาชิงถงคลี่คลายลงด้วย แม่นางคนนั้นเองก็หน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดู สู้หมั้นหมายกับเขาไว้เลยน่าจะดี

ตอนนั้นพวกเขารู้สึกว่า หลังจากนี้ผู้นำตระกูลก็มีพี่ใหญ่เขาอยู่ เขาสามารถทุ่มเทให้กับการเรียนรู้ แล้วใช้ความรู้ความสามารถที่เรียนมาช่วยทำให้เขาชิงถงแข็งแกร่งขึ้นได้ ไม่ต้องมาดูแลจัดการเรื่องต่างๆ มากนัก ดังนั้นภรรยาของเขา แค่แต่งกับเด็กสาวที่ร่าเริงน่ารัก สามารถอยู่กับเขาได้ ทำให้เขามีความสุขได้ และคอยสนุกไปกับเขาได้ก็เพียงพอแล้ว

ไม่ได้ต้องการอะไรสูงนัก

ตอนยังเด็กแม่นางคนนั้นยังวิ่งมาอยู่ข้างเขาบ่อยๆ เคยถามเขาด้วยเสียงใสซื่อว่า พอเจ้าโตขึ้นแล้วจะรับข้าไปเป็นภรรยาจริงหรือ?

ตอนนั้นเขายังตอบกลับนางด้วยท่าทีผู้ใหญ่ว่า โตขึ้นถึงจะรู้

แต่หลังจากที่เขาป่วย นางก็ไม่เคยมาหาเขาอีกเลย

ที่แท้ก็นางนี่เอง