อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2277

"เสี่ยวเยว่ ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ถังอู๋เจวี้ยนขมวดคิ้วมองทิศที่ถังชิ่นวิ่งออกไป

สองปีนี้ดูท่าใจคนบนเขาชิงถงจะปั่นป่วนไปแล้ว เด็กสาวตัวเล็กๆ อย่างถังชิ่นมาอวดดีต่อหน้าอู๋เยว่ได้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

"ท่านพี่ ข้าไม่เป็นไร"

ถังอู๋เยว่ไม่ได้เอาเรื่องถังชิ่นมาใส่ใจ เขามองไปยังนักระบำพวกนั้น กดเสียงต่ำบอกกับถังอู๋เจวี้ยนว่า "คนเหล่านี้ผิดปกติ พวกเขามีเจตนาไม่ได้กับพี่หญิงฟู่กับอ๋องเจวี้ยน"

"ข้ารู้แล้ว วางใจเอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง"

สายตาของถังอู๋เจวี้ยนเหลือบไปบนตัวชายหนุ่มหลายคนข้างๆ ฟู่จาวหนิง

สายตาของเขาฉาบไว้ด้วยความเย็นเยือก สีหน้าของชายหนุ่มพวกนั้นขาวซีดกันหมด ถอยออกไปหลายก้าวพร้อมกกัน

รู้จักกลัวแล้วหรือ? ก็ยังรู้จักกลัวอยู่นี่ เขาคิดว่าคนพวกนี้จะไม่สนอะไรกันแล้วเสียอีก

ขนาดเขาที่มีความรู้สึกแปลกประหลาดต่อตัวฟู่จาวหนิง มีความคุ้นเคยอย่างประหลาด เขาก็ยังไม่เคยคิดจะเข้าใกล้ฟู่จาวหนิงมากกว่านี้เลย

แล้วคนพวกนี้คิดอะไรกันอยู่?

ทีละคนสองคน พวกเขาคิดว่าฟู่จาวหนิงจะถูกพวกเขาแค่เข้าไปมอบสุราให้แล้วหวั่นไหวรึ? จะเกิดความรู้สึกอะไรขึ้นมาว่างั้น?

น่าขำ

งานเลี้ยงร้อยไม้ผล มันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

แล้วก็หญิงสาวพวกนั้น คิดว่าอ๋องเจวี้ยนจะถูกพวกนางยั่วยวนรึไง? มีจาวหนิงอยู่ สายตาของอ๋องเจวี้ยนจะตื้นเขินขนาดนั้นเลย?

น่าขำ

แน่นอน เรื่องนี้ไม่ใช่ความคิดของพวกเขาเองอยู่แล้ว