อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2277

"เสี่ยวเยว่ ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ถังอู๋เจวี้ยนขมวดคิ้วมองทิศที่ถังชิ่นวิ่งออกไป

สองปีนี้ดูท่าใจคนบนเขาชิงถงจะปั่นป่วนไปแล้ว เด็กสาวตัวเล็กๆ อย่างถังชิ่นมาอวดดีต่อหน้าอู๋เยว่ได้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

"ท่านพี่ ข้าไม่เป็นไร"

ถังอู๋เยว่ไม่ได้เอาเรื่องถังชิ่นมาใส่ใจ เขามองไปยังนักระบำพวกนั้น กดเสียงต่ำบอกกับถังอู๋เจวี้ยนว่า "คนเหล่านี้ผิดปกติ พวกเขามีเจตนาไม่ได้กับพี่หญิงฟู่กับอ๋องเจวี้ยน"

"ข้ารู้แล้ว วางใจเอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง"

สายตาของถังอู๋เจวี้ยนเหลือบไปบนตัวชายหนุ่มหลายคนข้างๆ ฟู่จาวหนิง

สายตาของเขาฉาบไว้ด้วยความเย็นเยือก สีหน้าของชายหนุ่มพวกนั้นขาวซีดกันหมด ถอยออกไปหลายก้าวพร้อมกกัน

รู้จักกลัวแล้วหรือ? ก็ยังรู้จักกลัวอยู่นี่ เขาคิดว่าคนพวกนี้จะไม่สนอะไรกันแล้วเสียอีก

ขนาดเขาที่มีความรู้สึกแปลกประหลาดต่อตัวฟู่จาวหนิง มีความคุ้นเคยอย่างประหลาด เขาก็ยังไม่เคยคิดจะเข้าใกล้ฟู่จาวหนิงมากกว่านี้เลย

แล้วคนพวกนี้คิดอะไรกันอยู่?

ทีละคนสองคน พวกเขาคิดว่าฟู่จาวหนิงจะถูกพวกเขาแค่เข้าไปมอบสุราให้แล้วหวั่นไหวรึ? จะเกิดความรู้สึกอะไรขึ้นมาว่างั้น?

น่าขำ

งานเลี้ยงร้อยไม้ผล มันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

แล้วก็หญิงสาวพวกนั้น คิดว่าอ๋องเจวี้ยนจะถูกพวกนางยั่วยวนรึไง? มีจาวหนิงอยู่ สายตาของอ๋องเจวี้ยนจะตื้นเขินขนาดนั้นเลย?

น่าขำ

แน่นอน เรื่องนี้ไม่ใช่ความคิดของพวกเขาเองอยู่แล้ว

"ทำไมต้องขังพวกเราด้วย?"

"คุณชายใหญ่! พวกเราไม่ได้ทำอะไรนะ พวกเราก็แค่เข้าไปรำถวายเอง"

นักระบำพวกนี้ลนลานขึ้นมาแล้ว แต่ละคนหน้าถอดสี

เดิมทีคิดว่าจะถูกตำหนิ ดุด่าหรือถูกสั่งสอนเสียหน่อย แต่ตอนนี้กลับเอาพวกเขามาขังไว้โดยไม่พูดอะไร นี่แหละที่น่ากลัวที่สุด

ก่อนหน้านี้พวกเขาล้วนไม่มีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน

"พวกเจ้าน่าจะลืมไปแล้ว ว่าคุณชายใหญ่ตอนนี้เป็นผู้นำตระกูล พวกเจ้าเองก็อย่าลืมสิ ว่าแขกวันนี้ คืออ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอ๋องเจวี้ยน! นี่เพราะอยู่ในเขาชิงถงมานาน จนทำให้ไม่รู้จักอำนาจราชวงศ์หรือไรกัน?"

องครักษ์เอ่ยถามเสียงเย็นเยียบกับพวกเขา

เพราะแต่ก่อนเหล่าผู้อาวุโสใหญ่ ปกป้องคนเหล่านี้ในเขาชิงถงดีเกินไปแล้ว