อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2286

พระจันทร์เขาชิงถงสวยมาก และสว่างมาก

เซียวหลันยวนแบกฟู่จาวหนิง เดินกลับไปช้าๆ

ตอนแรก ยังมีคนเดินผ่านข้างกายพวกเขาอยู่บ้าง ล้วนคารวะทักทายกับพวกเขา อมยิ้มให้อย่างเป็นสุขตอนที่เห็นพวกเขารักกันถึงเพียงนี้

มีแม่นางที่เดินห่างไปแล้วยังหันกลับมามองพวกเขา

ฟู่จาวหนิงฟุบอยู่บนหลังของเขา ได้ยินเสียงวิจารณ์กระซิบกระซาบของพวกเขาด้วย

"พวกนางคงคิดว่าข้ามีความสุขมากเลยกระมัง? ได้แต่งงานกับชายหนุ่มที่หล่อเหลาสูงส่งแบบท่าน แล้วยังแบกข้าขึ้นหลังด้วย"

ราชวงศ์อำนาจล้นฟ้าคนไหนบ้าง ที่จะมาแบกภรรยาไว้แบบนี้?

แต่ก่อนยังพูดกันว่า ในฐานะภรรยา ตอนที่เดินด้วยกันก็ยังต้องอยู่ด้านหลังสามีสองสามก้าว จะเดินขึ้นมาเคียงบ่าเคียงไหล่ไม่ได้

ท่านอ๋องที่แบกนางเดินอย่างเซียวหลันยวน ก็คงไม่เคยมีใครเคยเห็นแน่นอน

"พวกเขาอาจจะกำลังอิจฉาข้า รู้สึกว่าข้าสามารถแต่งงานกับหมอเทวดาที่สะสวยคนหนึ่งได้แบบนี้ เป็นเพราะบุญญาที่สั่งสมมาแต่ชาติปางก่อน" เซียวหลันยวนหัวเราะเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงก็หัวเราะคิกคักด้วยอาการเมากรึ่ม

"พูดแบบนี้ พวกเราสองคนก็มีความสุขมากเลยสิ? เสมอกันนะ"

"อืม น่าจะเป็นแบบนั้น"

"อายวน"

"อื๋อ?"

"พวกเขาไม่ได้หลอกข้าเลย สุราพวกนั้นมันแรงปลายจริงๆ ทำไมตอนนี้ข้าถึงรู้สึกเมากว่าเมื่อครู่หน่อยๆ?"

ฟู่จาวหนิงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงจันทร์โตกระจ่าง ส่องสว่างอยู่บนท้องนภา ทำให้นางรู้สึกยิ่งมึนเข้าไปใหญ่

นางฟุบลงมาอีกที "บนตัวท่านมีกลิ่นสุราด้วย แต่หอมมากเลย"

นางมุดเข้าไปที่ซอกคอเขา แล้วสูดหายใจ

ร่างของเซียวหลันยวนเกร็งขึ้นมาหน่อยๆ

"ยังต้องอีกระยะหนึ่งถึงจะกลับถึง เจ้าทนหน่อยนะ"

"ทนอะไร? ข้ารู้สึกว่ามึนๆ แบบนี้ก็สบายดีออก ท่านเองก็เดินนิ่งดี เหมือนอยู่ในเปลไกวเลย"

เซียวหลันยวนพอได้ยินคำพูดเลือนรางของนาง ก็หัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

รู้สึกว่าบนหลังของเขาเหมือนนอนอยู่บนเปลไกวหรือ?

นี่มันเปรียบเทียบอะไรกัน? แต่ว่า เขาเองก็สัมผัสได้ ว่าน้ำเสียงของนางมีความออดอ้อนหน่อยๆ แตกต่างกับปกติอย่างสิ้นเชิง นี่คือเมาแล้วจริงๆ

เขากับนางไม่ค่อยมีโอกาสแบบนี้เท่าไรนัก เขาแบกนางเดินช้าๆ ท่ามกลางแสงจันทร์แบบนี้ ยังทำให้เขารู้สึกสบายกว่าตอนดื่มสุราเฮฮาเมื่อครู่นี้เสียอีก

เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็รู้สึกหวงแหนช่วงเวลานี้ขึ้นมา

"ถ้างั้นข้าเดินช้าลงหน่อยดีไหม?"