อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2308

ซุนโย่วหนิงมาคนเดียว

ถึงแม้หลังจากที่เขาพูด ถังอู๋เยว่ก็ยังไม่ค่อยเชื่อนัก ต้องส่งคนไปตรวจสอบอีก

"ท่านมาหาอ๋องเจวี้ยนมีเรื่องอะไรหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

นางไม่เคยได้ยินชื่อซุนโย่วหนิงมาก่อน แต่ว่า เซียวหลันยวนเองก็ไม่ได้ญาติดีกับซือถูไป๋นัก ซุนโย่วหนิงในฐานะที่เป็นเพื่อนสนิทเขา เซียวหลันยวนจะยอมฟังเขา จะยอมรับปากเรื่องอะไรกับเขาหรือ?

"ซุนโย่วหนิงคารวะพระชายาอ๋องเจวี้ยนอย่างเป็นทางการ"

ซุนโย่วหนิงประสานมือคารวะนางก่อน แล้วจึงเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน "เรื่องนี้พูดแล้วก็ยาว ที่นี่เกรงว่าคงไม่สะดวกเล่า แต่ข้าน้อยไม่ได้มาสร้างความลำบากให้อ๋องเจวี้ยน กระทั่งว่า มีข่าวสองข่าวที่คุ้มค่าจะแจ้งกับอ๋องเจวี้ยนด้วย"

เชื่อไปก่อนแล้วกัน

"เสี่ยวเยว่ เจ้าพาเขากลับไปเถอะ พวกเราจะค่อยๆ เดินกันไปก่อน"

ฟู่จาวหนิงไม่อยากต้องกลับไปเพราะซุนโย่วหนิงตอนนี้ จึงคิดจะให้เสี่ยวเยว่พาเขากลับไป แล้วส่งต่อให้ถังอู๋เจวี้ยน

ส่วนเซียวหลันยวนจะฟังหรือไม่ฟังเขา นั่นก็เป็นเรื่องของเซียวหลันยวนเองแล้ว

"ไม่ต้องหรอก พี่หญิงฟู่ เสี่ยวเยว่ตามพวกเราไปนั่นล่ะ"

ถังอู๋เยว่จู่ๆ ก็หยิบนกหวีดที่ดูพิเศษชิ้นหนึ่งออกมาเป่าเสียงยาว

ทุกคนงงงันไปพักหนึ่ง ไม่นานนัก บนท้องฟ้าก็มีเงาดำหนึ่งโฉบลงมา อินทรีตัวหนึ่งทะยานลงมาอย่างรวดเร็ว

ถังอู๋เยว่เป่านกหวีดอีกสองครั้ง ชี้ไปทางซุนโย่วหนิง

อินทรีตัวนั้นก็บินวนหลายรอบบนหัวซุนโย่วหนิง

"ท่านตามอินทรีตัวนี้ไปก็พอ เดินไปสักพักจะมีคนมารับท่านไปพบพี่ใหญ่เอง" ถังอู๋เยว่บอกกับซุนโย่วหนิง ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยมาอีกคำว่า "อย่าคิดจะหนีล่ะ อินทรีของข้าตัวนี้ องครักษ์มองเห็นอยู่นะ แล้วก็ ถ้าหากท่านคิดจะหนีออกจากอาณาเขตของมัน ระวังมันจะโจมตีท่านเอา"

"คิดไม่ถึงว่า คุณชายน้อยจะมีความสามารถนี้ด้วย" ซุนโย่วหนิงประหลาดใจ

"ไปเถอะ"

"นี่เป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่งนะ" ผู้อาวุโสจี้เอ่ยขึ้น "หลังจากนี้เจ้าก็ปลอดภัยมากกว่าคนอื่นแล้ว"

"ใช่ไหมล่ะ" ถังอู๋เยว่เองก็รู้สึกภาคภูมิใจอยู่หน่อยๆ "ดังนั้นตอนขึ้นเขาหาสมุนไพรข้าเองก็พอมีประโยชน์นะ น่าจะไม่ถูกพวกงูพิษสัตว์ป่าโจมตีแน่"

"เจ้าจะบอกว่า งูพิษเองก็สนิทกับเจ้าหรือ? ไม่กัดเจ้าหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ใช่แล้ว"

ฟู่จาวหนิงกับผู้อาวุโสจี้สบตากันผาดหนึ่ง

ผู้อาวุโสจี้จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า "ก่อนหน้านี้มีคัมภีร์ยาอยู่เล่มหนึ่ง มาจากตงฉิง ด้านบนเขียนของสิ่งหนึ่งเอาไว้ บอกว่าจะใช้เป็นวัตถุดิบยาก็ได้ เป็นพิษก็ได้ หากกินปริมาณมากเกินไปก็จะตายได้ และน่าจะมีการเปลี่ยนแปลงที่พิเศษอยู่อีก"

"ท่านอาจารย์ ข้าเองก็คิดถึงสิ่งนี้ ก่อนหน้านี้ท่านพูดถึงคัมภีร์ยาเล่มนั้นกับข้า ท่านหมายถึงแกนศิลาลึกลับใช่ไหม?" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"ถูกต้อง"

ฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้ได้ยินผู้อาวุโสจี้เอ่ยขึ้นของสิ่งนี้ ก็รู้สึกว่าน่าจะเป็นหินอุกกาบาตอะไรสักอย่างที่มีกัมมันตรังสีอยู่