อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2307

เสี่ยวเยว่ถอยกลับมาข้างกายฟู่จาวหนิง แต่ยังคงถือกระบี่จ้องมองชายคนนั้นอย่างระแวดระวัง

เพราะวิชายุทธ์ของชายคนนี้ดีมากเมื่อครู่เหมือนยังไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดเลย แต่เสี่ยวเยว่รู้ว่าตนเองทุ่มสุดกำลังแล้ว

ถ้าหากอีกฝ่ายโจมตีสุดกำลังจริงๆ นางตอนนี้อาจจะนอนไปแล้วก็ได้

ถ้าหากเขามีจิตอริฆาตกับคุณหนู นางยังไม่รู้ว่าจะคุ้มครองคุณหนูได้หรือเปล่า ไหนจะยังมีผู้อาวุโสจี้กับคุณชายน้อยถังอยู่ด้วย

เดิมทีพวกเขาล้วนคิดว่าบนเขาชิงถงน่าจะไม่มีใครกล้าลงมือแล้ว ตอนนี้ดูท่าคงจะวางใจเร็วเกินไป

"ท่านเป็นเพื่อนของซือถูไป๋หรือ?" ฟู่จาวหนิงกลับไม่ได้ดูตึงเครียดขนาดนั้น

นางมองออก ว่าชายคนนี้ไม่ได้มีจิตอริฆาต

น่าจะนะ ตอนนี้ยังไม่มี

ในใจปิดบังซ่อนอะไรนางไว้หรือเปล่ายังไม่รู้

ข้าน้อยสกุลซุน ชื่อว่าโย่วหนิง

ซุนโย่วหนิงเดินเข้ามา ในสายตาที่มองฟู่จาวหนิงมีแววชื่นชมและยินดีอยู่

"อันที่จริงข้าเองก็อยากพบพระชายาอ๋องเจวี้ยนมานานแล้ว แต่ก็หาโอกาสไม่ได้มาโดยตลอด ครั้งนี้อันที่จริงข้ามาหาอ๋องเจวี้ยน แน่นอน ข้าเองก็อยากมาพบคุณชายถังด้วย ข้ามีธุระสำคัญ แต่ก็หาประตูทางเข้าหลักของเขาชิงถงไม่เจอเลย ตัวเองวกตะวันออกมุดตะวันตก และก็ไม่รู้ว่าเข้ามาด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไร?"

"ซุนโย่วหนิง?"

ถังอู๋เยว่ตอนนี้จึงเอ่ยปากขึ้น

ฟู่จาวหนิงฟังออกทันที "เจ้าเคยได้ยินชื่อนี้หรือ?"

"เคยได้ยิน ซุนโย่วหนิงเคยมีชื่อเสียงพอๆ กับซือถูไป๋ ได้ยินว่าเป็นจอมกระบี่ที่ยอดเยี่ยมคนนึง แต่ว่าชอบออกไปท่องเที่ยว ร่อนเร่อยู่ตามที่ต่างๆ ตลอดทั้งปี"

ถังอู๋เยว่พิจารณาตัวซุนโย่วหนิง จากนั้นก็มองฝักกระบี่ที่อยู่ด้านหลังเขา

"แต่ก่อนได้ยินว่า ใต้หล้าไม่มีที่ไหนที่ซุนโย่วหนิงไม่เคยไป"

ตอนนี้กระทั่งเขาชิงถงก็ยังเข้ามาแล้ว

แต่พอสิ้นเสียง เขาก็มองไปทางฟู่จาวหนิงกับผู้อาวุโสจี้

วันนี้ออกไปหาสมุนไพร เขาเองจะตามซุนโย่วหนิงไปแบบนี้ก็ไม่ได้

ฟู่จาวหนิงกลับไม่ได้เชื่อใจซุนโย่วหนิงเสียทั้งหมด แน่นอนว่าไม่อยากให้ถังอู๋เยว่ตามเขาไปตามลำพังด้วย

"ถ้ำภูเขานั้นอยู่ห่างจากที่นี่ไหม?" นางถามขึ้น

ซุนโย่วหนิงตอบ "ค่อนข้างไกลเลยทีเดียว ดังนั้นเมื่อครู่ข้าถึงเหนื่อยๆ เลยไปพักผ่อนอยู่บนต้นไม้ ไม่ได้มีเจตนาจะแอบฟังพวกท่าน"

"ในเมื่อไกลมาก เช่นนั้นก็กลับไปบอกกับถังอู๋เจวี้ยนเถอะ ให้เขาพาคนไปดู อู๋เยว่ เจ้าไม่ต้องไปหรอก" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

ถังอู๋เยว่เองก็ใจเย็นลงมาแล้ว ก็รู้สึกจริงๆ ว่จะตามซุนโย่วหนิงไปแบบนี้ไม่ได้

ยังไม่รู้ว่าตัวเขาจะยืนหยัดเดินทางไกลได้ขนาดนั้นไหม

"ท่านมาคนเดียวหรือ?" เขาถามซุนโย่วหนิงอีกครั้ง