อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2328

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนถือว่าว่างมาครึ่งค่อนวัน

นางดึงเซียวหลันยวนออกมา แล้วฝังเข็มให้เขา ทำให้เลือดลมเขาเดินสะดวกขึ้นหน่อย

ตอนที่เก็บเข็มก็ได้ยินว่าเซี่ยปั้นเวยเข้ามาแล้ว

"แม่นางเซี่ยกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเข้ามาเจ้าค่ะ แล้วก็คุณชายน้อยถังด้วย" เสี่ยวเยว่เอ่ยขึ้น

"พวกเขาสามคนมาด้วยกันได้ยังไงเนี่ย?" ฟู่จาวหนิงประหลาดใจหน่อยๆ

"ได้ยินว่าแม่นางเซี่ยได้ข้อมูลที่มีประโยชน์มาจากเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายแล้ว"

ในน้ำเสียงเสี่ยวเยว่มีความขุ่นเคืองอยู่หน่อยๆ สองวันนี้เวลาส่วนใหญ่เซี่ยปั้นเวยจะอยู่กับนาง แต่ว่าท่าทีของเซี่ยปั้นเวยก็ทำให้นางรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก

นางเองก็อยากช่วยคุณหนูกับท่านอ๋องสอบถามเรื่องลัทธิเทพทำลายล้างเหมือนกัน แต่พอแค่เอ่ยถึงเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายกับเซี่ยปั้นเวย เซี่ยปั้นเวยก็จะเลี่ยงหัวข้อสนทนา ไม่บอกอะไรนางเลยสักคำ

เสี่ยวเยว่รู้สึกว่า เซี่ยปั้นเวยถ้าคิดจะช่วยเหลือจริงๆ ตอนที่นางถามก็น่าจะพยายามตอบกลับล้างสิ บางทีนางอาจจะพบปัญหาอะไรจากในรายละเอียดบ้างก็ได้

แต่เซี่ยปั้นเวยกลับเลี่ยงไม่คุยด้วยเลย นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?

ไม่พูดอะไรกับนางสักคำ แต่พอไปถามก็ได้ข้อมูลมีประโยชน์มาแล้วเนี่ยนะ?

"ให้พวกเขารอก่อนเถอะ" เซียวหลันยวนจัดเสื้อผ้า บอกกับนางว่า "ไปต้มชาร้อนเข้ามาหน่อย"

"เจ้าค่ะ"

พอเสี่ยวเยว่ออกไป ฟู่จาวหนิงก็มองเขา "คิดจะเมินพวกเขาหรือ?"

"ก็แค่พวกเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการเท่นั้น นางคิดว่าไม่มีคนมองออกหรือไรกัน?" เซียวหลันยวนยื่นมือดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด

เขานวดนิ้วให้นาง เพื่อคลายความเมื่อยล้าที่นางฝังเข็มให้ตนเอง

"ถังอู๋เจวี้ยนเองก็มองออกชัดเจน ที่ปล่อยให้นางทำนั่นนี่ก็แค่เพราะเห็นแก่หน้าเจ้าอารามเท่านั้น"

"แล้วท่านเองก็เห็นแก่หน้าเจ้าอารามด้วยหรือ?"

"แน่นอน ไม่งั้นข้าจะพบนางทำไมกัน?" เซียวหลันยวนรู้สึกหมดความอดทนเล็กๆ "เขาชิงถงเองก็เป็นสถานที่ที่ดึงดูดความยุ่งยากดึงดูดคนวุ่นวายเข้ามาเสียจริง"

เขายังคิดว่าที่นี่จะเป็นดินแดนในอุดมคติเสียอีก

ในมือถังอู๋เยว่มีของรูปร่างประหลาดอย่างหนึ่งครอบอยู่บนปากกับจมูกของเขา บนโต๊ะข้างๆ มีหนังสือเล่มหนึ่งกางอยู่

ของสิ่งนั้นเชื่อมต่อกับท่ออ่อนเส้นหนึ่งที่ไม่รู้ว่าทำขึ้นมาจากอะไร ด้านล่างมีขวดใบหนึ่ง วางอยู่บนเตาเล็กๆ ที่กำลังต้มด้วยไฟอ่อนๆ

พวกเขาเห็นไอน้ำร้อนออกมาจากสิ่งครอบนั้น

ถังอู๋เยว่พอมาถึง สืออีก็เข้ามาจัดแจงสิ่งนี้ให้เขา

พวกนางสองคนยังมองไม่ออกว่าคืออะไร ถามถังอู๋เยว่ไปก็ไม่ตอบ

เขาเองก็ไม่คุยกับพวกนาง ทำเอาพวกนางคุยกันอย่างเก้อเขินพักใหญ่

ถังอู๋เยว่แหงนตาขึ้นมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นผาดหนึ่ง

"ข้ากับพี่ชายข้าให้ท่านอ๋องและพี่หญิงฟู่มองเขาชิงถงเป็นเหมือนบ้านตนเองไปแล้ว"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเห็นว่าในที่สุดเขาก็ยอมตอบ จึงถามต่อว่า "คุณชายน้อยของสิ่งนี้มีไว้ทำอะไรหรือ?"