อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2329

ถังอู๋เยว่เดิมทีก็ป่วยมานานหลายปี นิสัยเองก็มีบิดเบี้ยวไปบ้าง

เพียงแต่ว่า ถังอู๋เจวี้ยนดีกับเขามากเกินไป แล้วยังให้ความอดทนและความรักกับเขาอย่างมากมาย ดังนั้นในสถานการณ์ทั่วไปเขาจึงสามารถควบคุมตนเองไว้ได้ อดทนได้อยู่

แต่ตอนนี้พอเผชิญหน้ากับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่เดิมทีเขาก็ไม่ชอบอยู่แล้ว เขาจึงทนไม่ไหวขึ้นมา

เขาไม่มีมารยาทและความอดทนกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาดยตลอด พอได้ยินนางถามเช่นนี้ เขาก็ตอบกลับมาคำหนึ่งทันที

"ท่านไม่จำเป็นต้องรู้หรอก"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น: "..."

เบ้าตาของนางแดงก่ำขึ้นมาทันที

ถังอู๋เยว่นี่ไม่มีมารยาทเลยจริงๆ! ทำไมถึงทำกับนางแบบนี้?

เขาชิงถงนี่ มันเป็นสถานที่ยอดเยี่ยมแค่ไหนกันเชียว ทำไมถึงได้กำเริบเสิบสานกับองค์หญิงใหญ่แห่งต้าชื่ออย่างนางแบบนี้!

ตอนนี้เอง ในใจขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็คิดถึงตอนที่ตนเองยังเป็นองค์หญิงใหญ่แห่งต้าชื่อขึ้นมาอย่างประหลาด คิดถึงตอนที่ฝ่าบาทต้าชื่อยังยืนอยู่ด้านหลังนาง

จู่ๆ นางก็เข้าใจเรื่องหนึ่งขึ้นมา มีเพียงแค่ยังอยู่ในต้าชื่อ และยังพึ่งพิงฝ่าบาทอยู่เท่านั้น นางถึงยังเป็นองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอย่างแท้จริง ถึงจะทำให้คนนับถือนาง

ตอนนี้คนทั้งหมดรู้ว่านางหนีออกมาจากต้าชื่อ จะขีดเส้นใต้กับองค์จักรพรรดิที่เป็นเสด็จพี่ของนาง นั่นเท่ากับว่าหลังจากนี้นางจะไม่มีเสด็จพี่กับต้าชื่อให้พึ่งพิงแล้ว

แล้วนางจะยังเป็นองค์หญิงใหญ่อะไรอีกเล่า?

ตอนนี้ทุกคนล้วนดูถูกนาง ไร้มารยาทกับนาง

และตอนนี้ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นน้อยใจเสียจนเกิดความคิดขึ้นว่า หรือไม่งั้นนางกลับไปที่ต้าชื่อดีไหมนะ?

อย่างน้องเสด็จพี่ ก็ยังให้เกียรตินางมาก

เสด็จพี่แค่คิดจะขังนางไว้ น่าจะไม่ได้คิดจะทำอะไรเกินเลยกับนางหรอกกระมัง?

หลังจากนี้นางก็ค่อยๆ คุยกับเสด็จพี่ดีดี บางทีอาจจะกล่อมเขาได้ ดึเขากลับมาเข้าที่เข้าทาง ถึงยังไงพวกเขาก็เป็นพี่น้องกันนี่

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดถึงความดีต่างๆ ที่จักรพรรดิต้าชื่อเคยมีให้นางในอดีต

เซี่ยปั้นเวยเห็นท่าทีไม่เกรงใจต่อองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นของถังอู๋เยว่ ในใจก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง