อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2330

อ๋องเจวี้ยนพอออกมา องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็หวาดกลัวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

อ๋องเจวี้ยนกับฟู่จาวหนิงคือคนที่รู้ดีที่สุดว่าสถานการณ์ปัจจุบันของนางยากลำบากเพียงใด

นางมักรู้สึกว่า พออยู่ต่อหน้าสามีภรรยาทั้งสอง ตนเองนั้นดูไม่มีศักดิ์ศรีเหลืออยู่เลย

"ข้าไม่ได้มีความหมายเช่นนั้น" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก้มหน้าเอ่ยขึ้น

"องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่ได้มีความหมายนี้ ก็อย่าพูดคำพูดที่ทำให้คนเข้าใจผิดว่าเป็นการคุกคามออกมาสิ" ฟู่จาวหนิงเองก็เอ่ยขึ้นมาด้วย

นางคล้องแขนเซียวหลันยวนอยู่ สามีภรรยาทั้งสองคนเดินกันออกมาอย่างสนิทสนม

เซี่ยปั้นเวยเห็นพวกเขาแบบนี้แล้วรู้สึกประหลาดใจหน่อยๆ จากนั้นก็รู้สึกเขินขึ้นมา

ทำไมถึงทำตัวสนิทสนมกันแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นนะ? หรือว่าพวกเขาไม่อายกันเลย?

แต่ว่า พอเห็นอ๋องเจวี้ยนให้พระชายาคล้องแขนได้แบบนั้น ดูแล้วนางก็อิจฉามาก แม้จะดูเขินหน่อยๆ แต่ในใจก็อดรู้สึกอิจฉาและปรารถนาขึ้นมาไม่ได้

นางเหลือบมองไปทางถังอู๋เยว่

ถังอู๋เยว่ยังสวมหมวกคลุมหน้าอยู่ นางมองไม่เห็นหน้าเขา แต่รู้ว่าด้วยหน้าตาของถังอู๋เจวี้ยน เขาในฐานะที่เป็นน้องชาย ก็ไม่มีทางน่าเกลียดเด็ดขาด

"ข้าไม่ได้มีความหมายจะคุกคาม หมอเทวดาฟู่ ท่านไม่จำเป็นต้องมาใส่ร้ายข้าแบบนี้" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเงยหน้าขึ้นมา

นางหวาดกลัวตอนที่อ๋องเจวี้ยนพูด แต่ยังรู้สึกว่าตัวตนและฐานะของตนเอง ไม่มีความจำเป็นต้องหงอต่อหน้าฟู่จาวหนิง

"ความรู้สึกคุกคามในประดยคเมื่อครู่ขององค์หญิงใหญ่ ขอแค่เป็นคนที่ไม่ได้หูหนวกก็ยังฟังออกเลย" ถังอู๋เยว่เอ่ยขึ้นเสียงเย็นชา

เดิมทีเขาก็ไม่ชอบองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่แล้ว ตอนนี้นางหยิบเขาชิงถงมาคุกคามเขา เขายิ่งไม่มีทางรู้สึกดีด้วยกับนาง

ฟู่จาวหนิงไม่ได้คิดจะพูดหัวข้อนี้กับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไปตลอด นางปล่อยแขนเซียวหลันยวน เดินไปทางถังอู๋เยว่ "สูดยาไปพอสมควรแล้วใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว"