อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2331

"นี่คือหน้าตาเจ้าลัทธิฝั่งขวาที่เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายบรรยายออกมาหรือ?" เซียวหลันยวนถาม

"ใช่แล้ว ข้าอาจจะวาดได้ไม่ดี แต่ว่า เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายพอเห็นแล้วก็พูดขึ้นว่า เจ้าลัทธิฝั่งขวาหน้าตาแบบนี้ คิดว่าน่าจะไม่ผิดไปสักเท่าไร" เซี่ยปั้นเวยเอ่ยขึ้น

นางรู้สึกเครียดหน่อยๆ พอถูกเซียวหลันยวนมองเช่นนี้ ในใจก็รู้สึกกดดันขึ้นมา

ในรังเก่าของเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย ตอนแรกที่นางเห็นเซียวหลันยวน นางก็มีความรู้สึกแบบนี้ ตอนนั้นนางกังวลว่านางจะถูกฆ่าทิ้งด้วยซ้ำ

นี่จึงเป็นสาเหตุที่เพระาอะไรทั้งที่นางก็รู้สึกว่าอ๋องเจวี้ยนหน้าตาหล่อเลหา แต่ไม่กล้าจะหวั่นใจด้วยเลยแม้แต่น้อย

เซี่ยปั้นเวยรู้ว่าตนเองไม่มีทางควบคุมผู้ชายแบบนี้ได้

"เขายังพูดอะไรมากอีก?" เซียวหลันยวนก้มลงมา ถามขึ้นมาคำหนึ่ง

เซี่ยปั้นเวยอยากจะพูดออกมาเหมือนอย่างที่บอกกับถังอู๋เจวี้ยนไป บอกว่าเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายยังไม่ยอมพูดอะไรมาก และยังอยากบอกว่าเขาน่าจะเพราะถูกทำให้ไร้ประโยชน์ไปแล้ว ดังนั้นจึงแค้นเคืองอยู่บ้าง อยากให้นางมาแลกสวัสดิการเล็กๆ น้อยๆ ให้เขา จากนั้นค่อยเข้าไปถามเขาเอาอีกที

แต่พอได้ยินน้ำเสียงสงบนิ่งแบบนั้นของเซียวหลันยวน นางก็รู้สึกประหวั่นขึ้นมา ตอบกลับมาด้วยสัญชาตญาณ "เขาบอกว่าเรื่องมากมายในตอนนั้นล้วนเป็นเจ้าลัทธิฝั่งขวาและเจ้าเทวะสองคนที่สั่งการให้ทำ"

หลังจากพูดคำนี้ไป เซี่ยปั้นเวยก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

ไม่ใช่สิ นางทำไมถึงบอกข้อมูลนี้ออกไปนะ? นี่มันสำคัญมากเลยนี่?

และมันก็สำคัญจริงๆ

เซียวหลันยวนพอได้ยินคำนี้ ก็มองดูภาพของเจ้าลัทธิฝั่งขวาอีกครั้ง น่าจะเข้าใจขึ้นมาแล้ว ว่าคู่แค้นที่เป็นรูปธรรมที่สุดของเขาคือใคร

เจ้าลัทธิฝั่งขวา คือคนที่ไปยังเมืองจื่อซวีเมื่อตอนนั้น

ขอแค่มีร่องรอย เขาก็สามารถส่งคนไปตรวจสอบได้ ตอนนี้ยังเหลือแค่เจ้าเทวะ

แต่เพราะเจ้าลัทธิฝั่งขวาเคยไปที่เมืองจื่อซวี ตอนนี้เซียวหลันยวนกระทั่งสงสัยขึ้นมา ว่าเจ้าอารามโยวชิงรู้อะไรอีกบ้าง

"เขา เขาแค่พูดขึ้นมาส่งๆ คำหนึ่งเท่านั้น ข้าเองก็ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือไม่ ข้ายังต้องไปถามให้ละเอียดอีก" เซี่ยปั้นเวยเสริมขึ้นมาคำหนึ่ง

เซียวหลันยวนก็เหมือนไม่ได้ยินคำพูดของนาง