อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2332

เซี่ยปั้นเวยพอได้ยินองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นบอกว่าจะไปไต่สวนเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายด้วย ก็รู้สึกสงสัยในหูของตนเองขึ้นมา

"องค์หญิงใหญ่ ท่านว่าอะไรนะ?"

"ข้าบอกว่าข้าจะไปไต่สวนเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายกับเจ้าด้วย มีอะไรผิดหรือ? เจ้าคนเดียวสู้ไปกันสองคนไม่ได้แน่ ปัญหากับรายละเอียดตั้งมากมาย พอมีคนเพิ่มก็มีโอกาสเจรจาเพิ่มขึ้นด้วย เจ้าเองก็ไม่ค่อยชัดเจนเรื่องที่อ๋องเจวี้ยนเคยเจอมาในอดีตนี่?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่า เซี่ยปั้นเวยเติบดตมาในภูเขาแบบนั้น คงจะไม่ค่อยชัดเจนกับโลกภายนอกเท่าไร ไม่ต้องพูดเรื่องที่เกิดขึ้นในวังจักรพรรดินั่นเลย

ในเมื่อนางเองก็ไม่รู้ แล้วจะไปเริ่มถามจากตรงไหนได้กัน?

"ข้าเข้าใจเรื่องของอ๋องเจวี้ยนมากมายเลย ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องของหมอเทวดาฟู่ก็รู้อยู่หน่อยๆ ให้ข้าไปช่วยถามด้วย น่าจะถามเรื่องที่พวกเขาสนใจ กับเรื่องที่อยากรู้ได้มากขึ้น" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นบอกมา

"หมอเทวดาฟู่? ท่านหมายถึงพระชายาอ๋องเจวี้ยนหรือ?"

เซี่ยปั้นเวยอันที่จริงไม่ค่อยเข้าใจนักว่าเพราะอะไรพอองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอ่ยถึงฟู่จาวหนิง มักจะเรียกนางว่าหมอเทวดาฟู่ ในเมื่อตอนที่อยู่กับอ๋องเจวี้ยน ไม่ใช่ควรเรียกกว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนหรือ? แต่นี่ยังคิดจะจับพวกเขาสองคนแยกออกจากกันอีก

รู้สึกว่าพวกเขาไม่เหมือนสามีภรรยากันหรือ?

นางกลับไม่รู้ ว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่านี่เป็นสิ่งเดียวที่นางทำได้ตอนนี้ ถึงยังไงในปากนางก็ไม่อยากจะเรียกพระชายาอ๋องเจวี้ยนอยู่แล้ว เหมือนว่าถ้านางไม่เรียกออกไป จะเท่ากับว่าที่นางตรงนี้ ฟู่จาวหนิงยังไม่ใช่พระชายาอ๋องเจวี้ยนอะไรแบบนั้น

"หมายถึงนางนั่นล่ะ เจ้ายังไม่รู้เรื่องตัวตนของนางสินะ? สถานการณ์ของนาง พ่อแม่ของนาง เจ้าคงไม่รู้เลยล่ะสิ? ครอบครัวของพวกเขาถือว่ามีความสัมพันธ์พัวพันไม่ช้ดเจนกับลัทธิเทพทำลายล้าง ที่อ๋องเจวี้ยนใส่ใจนางขนาดนี้ เรื่องที่เกี่ยวข้องก้บตระกูลฟู่ก็สามารถถามอย่างละเอียดได้อยู่"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพูดพลาง รู้สึกว่าตนเองมีความมั่นใจอยู่

อย่าวน้อยนางก็มีประโยชน์มากกว่าเซี่ยปั้นเวย ยิ่งไปกว่านั้น นางยังรู้มากกว่า ถ้าหากเซี่ยปั้นเวยฉลาดล่ะก็ สามารถร่วมมือกับนางได้

พอเห็นเซี่ยปั้นเวยยังมีสีหน้าแปลกประหลาดอยู่ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงกัดฟัน เอ่ยเสียงต่ำมาอีกว่า "อันที่จริงข้าก็มองออกนะ ว่าเจ้ชอบคุณชายน้อยถังใช่ไหม?"

เซี่ยปั้นเวยหน้าแดง ถูกนางพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ก็รู้สึกเขินอยู่หน่อยๆ

"ข้าไม่ได้สนใจอะไรกับคุณชายน้อย แต่ถ้าหากเป็นไปได้ล่ะก็ ข้าก็อยากจะอยู่ในเขาชิงถงนี้" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าตนเองพูดมาขนาดนี้ก็รู้สึกเสียหน้ามากแล้ว นางไม่พูดออกมาตรงๆ หรอก ว่านางสนใจตัวคุณชายใหญ่อยู่

แม้ความหมายของนางคืออยากจะบอกเซี่ยปั้นเวยว่า พวกนางสองคนบางทีอาจจะกลายเป็นพี่น้องสะใภ้กันก็ได้ แต่งงานกับพี่น้องทั้งสองคน

นางทำผิดไปหรือเปล่า? นางควรกลับไปต้าชื่อ!

ตอนกลางวันของวันถัดมา ก็มีคนพบว่า องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหายตัวไปแล้ว

"เจ้าอาราม วันนี้พวกเราส่งน้ำร้อนกับข้าวเช้าเข้าไป ก็ไม่เห็นว่าองค์หญิงใหญ่จะลุกขึ้นมาเลย พวกเราก็ไม่กล้าเคาะประตูกลัวว่านางจะตื่น ก็เลยรอไปกว่าหนึ่งชั่วยาม องค์หญิงใหญ่ก็ยังคงไม่เปิดประตู พวกเรารู้สึกผิดปกติ จึงผลักประตูเปิดเข้าไปดู"

สาวใช้สองคนที่รับผิดชอบดูแลองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยืนอยู่ต่อหน้าถังอู๋เจวี้ยน แม้จะดูร้อนรนหน่อยๆ แต่ก็ไม่ได้หวาดกลัวอะไร

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่อยู่ คุณชายเองก็คงไม่โทษพวกนางหรอกกระมัง พวกนางไม่ได้ทำอะไรผิดนี่

เจ้าอารามโยวชิงถูกเชิญเข้ามา เนื่องจากทุกคนเข้าใจว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนั้นตามเจ้าอารามเข้ามาด้วยกัน

เจ้าอารามโยวชิงพอเข้าไปดูในห้องพักหนึ่ง สีหน้าก็แปลกประหลาดขึ้นมา

"ซางจื่อ เจ้าออกไปหานาง พานางกลับมาซะ" เจ้าอารามโยวชิงบอกกับซางจื่อ