อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2343

ฟู่จาวเฟยเองก็อยากจะทำอะไรบ้างเหมือนกัน หวังว่าจะสามารถช่วยพี่เขยอ๋องเจวี้ยนกับพี่สาวได้บ้าง

หลังจากมาถึงตงฉิง เขาก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

สถานที่นี้ เหมาะกับเขามากกว่าแคว้นเจาเสียอีก เขาชอบตงฉิงมาก

แม้ตงฉิงตอนนี้จะยังเป็นแค่ซากปรักหักพัง แต่เขาก็รู้สึกว่า ที่นี่มีกลิ่นอายของความเป็นอิสระอยู่ ในเมืองหลวงแคว้นเจา ตัวตนฐานะเขากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างาก เพราะความสัมพันธ์กับพ่อเลี้ยง เขากระทั่งถูกกักบริเวณจนต้องอยู่แต่บ้านตระกูลฟู่เท่านั้น ออกไปไหนไม่ได้

แม้จะออกมาข้างนอก ก็ยังต้องแอบออกมา แล้วไปจวนอ๋องเจวี้ยนเพื่อหาพี่สาว

แต่พอมาตงฉิงแล้ว เขารู้สึกว่าตนเองได้รับอิสระกับความเป็นตัวของตัวเองแบบการขี่ม้าห้อตะบึงไล่ตามดวงตะวันมาอีกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น แคว้นเจาทางนั้น พี่สาวก็จัดวางงานอะไรให้เขาทำได้ลำบาก แต่ว่าที่ตงฉิง มีงานมากมายรอให้เขาไปทำอยู่

หลังจากนี้เขาสามารถพยายามฟื้นฟูตงฉิงกลับมาพร้อมกับพ่อแม่และพี่สาวได้

ทุกที่ล้วนมีที่ให้เขาได้เปล่งแสงเปล่งประกาย

ส่วนเมืองอั้นแห่งนี้ เขาเองก็สนใจเป็นอย่างมาก และจะต้องเป็นคนแรกที่เข้าไปเห็นรูปลักษณ์ของเมืองอั้นแห่งนี้ให้ได้

ถ้ำภูเขาลึกมาก แต่เห็นได้ชัดว่ามีถนนอยู่

เขาก็แค่พุ่งตรงไปด้านหน้าอย่างเดียว

เพียงไม่นาน ด้านหน้าก็มีแสงสว่าง

ทางออกอยู่ตรงหน้าแล้ว

ด้านหลัง พวกหลานหรงไล่ตามเข้ามา

"ซู๊ด"

ฟู่จาวเฟยหยุดเท้าลงกะทันหัน

ใต้เท้าเขาเป็นริมผา

มีก้อนหินกลิ้งตกลงไป

แต่พอฟู่จาวเฟยมองลงไปล่างหุบเขา ก็ตกตะลึงไปแล้ว

ตอนนี้เขายืนอยู่บนหน้าผาสูงชั้น ด้านล่างเป็นหุบเขาผืนหนึ่ง ที่นั่น มีเมืองอยู่เมืองหนึ่ง!

กำแพงเมืองสีดำเทา หอเมืองสูงใหญ่สง่างาม!

บ้านเรือนผนังขาวกระเบื้องดำเรียงรายกันเป็นระเบียบ มองเห็นว่ามีถนนสายหลักหลายสาย ตัดผ่านกลุ่มบ้านเรือนเป็นเส้นตรง

ด้านนอกเมืองเป็นทุ่งนาสีเหลี่ยมผืนหนึ่ง

ตอนนี้มองลงไปดูเขียวขจีไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นผักหรือว่าเป็นพวกพืชไร่