อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2344

วิชายุทธ์ของฟู่จาวเฟยตอนนี้ถือว่าดีมากแล้ว

เขาเรียนมาจากจงเจี้ยน ส่วนตนเองก็ฝึกมาอย่างยากลำบาก เซียวหลันยวนเองก็เคยชี้แนะเขาเช่นกัน เดิมทีเขาก็มีพรสวรรค์มากในด้านนี้ ดังนั้นตอนนี้ก็แทบจะฝีมือพอๆ กับหลานหรงแล้ว นี่เป็นเพราะโอกาสที่เขาได้ต่อสู้จริงๆ ยังมีไม่เยอะมาก

แต่หลานหรงนั้นทำศึกจริงๆ มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ฟู่จิ้นเชินแม้จะไม่เข้าใจวิชายุทธ์ แต่เขาก็อ่านตำราพิชัยสงครามมา หลอมรวมความเข้าใจถ่องแท้และสอนวิธีการรับมือศัตรูให้กับเขาไปอีกไม่น้อย ฟู่จาวเฟยในตอนนี้ ยังขาดแค่ประสบการณ์การต่อสู้จริงเท่านั้น

พอได้ยินเขาขอร้องจะเข้าไปขึ้นมาเองแบบนี้ ฟู่จิ้นเชินก็คิดๆ แล้วจึงเห็นด้วย

เขาบอกกับหลานหรงว่า "เช่นนั้นก็ให้ข้ากับเสี่ยวเฟยเข้าไปสืบดูก่อนเถอะ ถ้าคนเข้าไปมากเกินไป อาจจะทำให้คนเมืองอั้นเกิดการระแวดระวังขึ้นมาได้ ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว ไม่รู้ว่าพวกเขาจะยังรักษามนุษยธรรมและเจตนาเดิมไว้อยู่หรือเปล่า"

ถ้าหากพวกเขาเคยผ่านวิกฤตการเอาชีวิตรอดมาก่อน เมื่อเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย บางทีกฏระเบียบในเมืองก็อาจจะล่มสลายไปแล้วก้ได้ จนตอนนี้มีกฏระเบียบใหม่ที่พวกเขาสร้างกันขึ้นมาเอง

ถ้าคนนอกบุ่มบ่ามเข้าไป ยังไม่รู้ว่าจะถูกมองเป็นศัตรูหรือไม่

"คุณชายฟู่ ท่านกับเสี่ยวเฟยเป็นครอบครัวของพระชายา ถ้าเผื่อเกิดเรื่องไม่คาดคิด พวกเราก็ไม่มีทางไปอธิบายกับพระชายาได้เลย" หลานหรงขมวดคิ้วแสดงความลำบากใจ

แต่เขาก็รู้ว่าความคิดของฟู่จิ้นเชินนั้นถูกต้อง

เสิ่นเชี่ยวยืนมองอยู่ข้างๆ นางเองก็กังวล อยากจะติดตามไปด้วย แต่นางก็รู้ ว่าถ้าหากมีอันตรายขึ้นมา ตนเองที่ตามไปด้วยคงเป็นได้แค่ตัวถ่วงเท่านั้น

"ถ้างั้นพวกเราก็พาไปอีกสองคนแล้วกัน" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้น

"ข้าจะเข้าไป" หลานหรงร้องเรียกลูกน้องมาอีกคน สองคนปลดกระบี่ออก แค่ซ่อนกริชเอาไว้ที่เอวเท่านั้น

บนข้อมือฟู่จิ้นเชินกับฟู่จาวเฟยมีหน้าไม้แขนเสื้ออยู่ นี่เป็นสิ่งที่ฟู่จาวหนิงเคยบอกกับพวกเขา เขาให้คนสร้างมันขึ้นมา กระทั่งเสิ่นเชี่ยวเองก็ยังมี บนลูกหน้าไม้ยังฉาบไว้ด้วยพิษที่ฟู่จาวหนิงสกัดให้

ยิ่งไปกว่านั้น บนตัวพวกเขายังมีพิษพิเศษอื่นๆ ของฟู่จาวหนิงอีกด้วย ล้วนเป็นอาวุธชั้นดีสำหรับป้องกันตัวทั้งสิ้น

ทั้งสี่คนพอจัดการเสร็จ หลานหรงกับลูกน้องก็เก็บกลิ่นอายแข็งกร้าวบนตัวลง แสร้งทำทีเป็นองครักษ์ทั่วไป

จะลงไปไม่ง่ายเลยนะ ค่อยๆ เดินลงไปล่ะ"

ที่นี่ถ้าคิดจะลงจากหุบเขา ต้องใช้กำลังกายมาก ยังดีที่ มีเนินด้านหนึ่งไม่ค่อยลาดชันนัก และยังมีเถาวัลย์ภูเขาที่ดูแข็งแรงมากอยู่ด้วย พวกเขาสามารถใช้เถาวัลย์ไต่ลงไปจากภูเขาได้

พวกของเสิ่นเชี่ยวก็มองดูอยู่ทางด้านบน

"พวกเรารีบเดินหน่อยเถอะ"

ระหว่างทาง พวกเขาก็ผ่านไปหลายสถานที่

มีบางเมือง ถ้าหากมีโอกาสที่จะได้ปรากฏสู่โลกอีกครั้ง หลานหรงก็จะทิ้งคนไว้เพื่อขุดค้นต่อไป

พวกเขาเห็นอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาเข้ามา ก็อดโห่ร้องยินดีขึ้นไม่ได้

"ท่านอ๋องกับพระชายาออกจากเมืองหลวงมาได้อย่างราบรื่น มาถึงตงฉิงอย่างปลอดภัยแล้ว นี่มันช่างดีจริงๆ!"

เดิมทีพวกเขาล้วนกังวลมาก ถ้าเผื่อท่านอ๋องกับพระชายามาไม่ถึง เช่นนั้นที่พวกเขาทำสิ่งเหล่านี้ ก็จะกลายเป็นขาดผู้นำไป ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่รู้ว่าอนาคตจะมีหนทางข้างหน้าเป็นเช่นไรต่ออีกด้วย

แต่พอเห็นท่านอ๋องกับพระชายา พวกเขาก็เหมือนมีหลักยึดเหนี่ยวจิตใจขึ้นมาทันที

"ท่านอ๋อง พระชายา ตงฉิงนี่ดีมากๆ เลย!"

ตลอดทางมีคนพูดเช่นนี้กับอ๋องเจวี้ยนและฟู่จาวหนิงอยู่เสมอ