อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2345

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนพอได้ยินคำพูดเหล่านี้ ความรู้สึกในใจก็หวั่นไหวขึ้นมาบ้างแล้ว

หลังจากนี้ที่นี่จะเป็นแคว้นของพวกเขาบ้านของพวกเขา แน่นอนว่ายังหวังให้ที่นี่ดีขึ้น มีจุดเด่นหลากหลายประการ

ระหว่างทางที่เดินมา พวกเขาก็เห็นทิวทัศน์ที่งดงามมากมาย

ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าตงฉิงสวยงามมาก ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นเช่นนี้จริงๆ

รอให้ที่นี่สร้างใหม่เสร็จก่อน พอมีผู้คนมาอยู่อาศัย ก็จะยิ่งงดงามขึ้นไปอีก

"เจอร่องรอยของลัทธิเทพทำลายล้างบ้างไหม?" เซียวหลันยวนถามองครักษ์

"ไม่พบเลยขอรับ ขุนพลหลานเองก็กำชับพวกเราให้คอยสังเกตอย่างละเอียด ห้ามประมาทเด็ดขาด แต่ก็ไม่พบอะไรเลย" องครักษ์ตอบ

พอได้ยินคำนี้ เซียวหลันยวนเองก็ยังไม่ได้รู้สึกวางใจ

"ต้องตั้งใจให้ดี อย่ารู้สึกว่าตงฉิงไม่มีใครอยู่เด็ดขาด ลัทธิเทพทำลายล้างวางแผนมาหลายปี เป้าหมายเองก็พุ่งเป้ามาทางตงฉิง จะต้องไม่ปล่อยโอกาสไปง่ายๆ แน่นอน"

เขากำชับขึ้นมาอย่างเข้มงวด

"ขอรับ ท่านอ๋อง"

ฟู่จาวหนิงเองก็แอบกังวลอยู่

ลัทธิเทพทำลายล้างไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ข่าวที่เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายเกิดเรื่องขึ้นไม่รู้ว่าส่งไปถึงลัทธิเทพทำลายล้างแล้วหรือยัง ถ้าหากพวกเขารู้ว่าเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายตายแล้ว เกรงว่าคงจะระวังตัวกันมากขึ้น

บางสิ่งที่เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายรู้ พวกเขาก็จะทำการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย

"ไม่รู้ว่าพวกซุนโย่วหนิงอยู่ระหว่างทางแล้วหรือยัง" ฟู่จาวหนิงถามขึ้นมา

"พวกเขามีสองกลุ่มสำนักที่เร่งเดินทางออกมาก่อน น่าจะใกล้ถึงตงฉิงแล้วล่ะ" เซียวหลันยวนตอบ

เขามีข่าวจากด้านต่างๆ ส่งเข้ามาตลอด ต้องรู้อยู่แล้ว

"ยังไงก็ต้องมีคนมาคอยจับตาพวกเขา พวกจากบู๊ลิ้ม แม้จะเด็ดเดี่ยวยึดมั่นคุณธรรม แต่บางครั้งก็ก่อเรื่องไม่ใช่เล็กๆ" ถังอู๋เยว่บอกมาคำหนึ่ง

"อู๋เยว่พูดถูก"

"ทราบแล้ว"

"ท่านอ๋อง!"

เฉินซานชี้ไปยังทิศทางนั้น เอ่ยต่อว่า "บ้านอุทยานแม้จะพังไปแล้วส่วนหนึ่ง แต่ซ่อมสร้างเสียหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว ดังนั้น นายท่านจึงให้พวกเรามาพักที่นี่ก่อนชั่วคราว ตอนนี้ท่านผู้เฒ่ากับพวกของน้าเซี่ยก็อยู่กันที่นี่"

ก็คือใช้ที่นี่เป็นบ้านไปก่อนชั่วคราวหรือ?

ฟู่จาวหนิงฟังแล้วรู้สึกแปลกใหม่หน่อยๆ

นางมองไปทางเซียวหลันยวน "ไปดูหน่อยไหม?"

"ดีเลย"

ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว แน่นอนว่าต้องไปดูเสียหน่อย

"เมืองบริวารอันที่จริงก็อยู่ในบันทึกของตงฉิง ที่นี่เป็นเมืองที่ร่ำรวยมาก เมืองน่าจะมั่นคงแข็งแรงพอควร และอยู่ไม่ห่างจากเมืองอั้นด้วย"

เซียวหลันยวนกับพวกเขาควบม้าไปข้างหน้าด้วยกัน พลางบอกกับฟู่จาวหนิงว่า "ท่านพ่อตาคงคิดจะพักเท้ากันที่นี่ก่อน แล้วค่อยให้คนไปด้นหลังเพื่อยืนยันตำแหน่งเมืองบริวาร"

เฉินซานเอ่ยขึ้น "ท่านอ๋องพูดถูกต้อง นายท่านบอกไว้เช่นนี้เลย ดังนั้นพวกข้าทุกวันจึงออกไปหาเบาะแสกัน เมื่อครู่ได้ยินเสียงกีบม้าจึงออกมาหา"

ท่านผู้เฒ่าเป็นห่วงคุณหนูอยู่ตลอด ตอนนี้พอเห็นว่านางมาแล้ว จะต้องดีใจมากแน่นอน

"แล้วพวกพ่อของข้าอยู่กันไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม