อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2346

"นายท่านกับใต้เท้าหลันไปหาเมืองอั้นแล้ว"

พูดถึงเมืองอั้น กระทั่งเฉินซานเองก็ยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

เขาพูดถึงล้อไม้ขนาดยักษ์นั้น "ใต้เท้าหลันล้วนเคารพและและเชื่อฟังนายท่านมาก เพราะเขารู้ว่าเป็นกลไกการเปิดเมืองอั้น ครั้งนี้ถ้าสามารถหาเมืองอั้นเจอจริงๆ ความดีความชอบของนายท่านคงมากโขเลยทีเดียว"

เฉินซานพูดถึงจุดนี้ จึงเพิ่งคิดได้ว่าอ๋องเจวี้ยนอยู่ที่นี่ เขาก็ชะงักไป

กลัวว่าเขาจะกำลังขอความดีความชอบให้กับตระกูลฟู่ของพวกเขา

ก่อนหน้านี้ความแค้นของอ๋องเจวี้ยนกับพวกนายท่าน เขาเองก็รู้อยู่

เพียงแต่ตอนนั้นเฉินซานเองก็ไม่คิดว่าตนเองวันนี้จะกลายมาเป็นคนของบ้านตระกูลฟู่

อ๋องเจวี้ยนเหลือบมองเข้ามา

"ทำไม กลัวว่าข้าจะคาดโทษเจ้าหรือ?"

สายตาแบบนี้หมายความว่าอะไรกัน?

"ข้าน้อยมิกล้า"

"ความดีความชอบของท่านพ่อตา ข้าไม่พลาดไปแน่นอน" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

เขากลับมองไปทางฟู่จาวหนิง หนิงหนิงอย่าคิดว่าเขาจะคิดเล็กคิดน้อยเรื่องเหล่านี้ล่ะ

ฟู่จาวหนิงแค่รู้สึกว่าน่าขำ

"เสี่ยวเฟยล่ะ?"

"คุณชายน้อยเองก็ตามไปด้วย"

ฟู่จาวเฟยเองก็ตามไปเมืองอั้นหรือ?

พอเข้ามใกล้ พวกเขาก็เห็นผืนนาที่ถูกบุกเบิกขึ้นมาแล้วเช่นกัน

"ดูท่าที่ดินจะอุดมสมบูรณ์มาก" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นคำหนึ่ง

ข้างๆ มีคนใช้ที่กำลังทำงานอยู่สองคนพอได้ยินพอได้ยินก็หันมองมา หลังจากคารวะพวกเขาแล้ว ก็พูดกับฟู่จาวหนิงอย่างเบิกบานว่า "พระชายา ท่านเองก็มองออกด้วยหรือ? ที่ดินนี้อุดมสมบูรณ์มากจริงๆ! ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าตงฉิงปลูกอะไรก็ขึ้นดี พวกเรายังรู้สึกว่าเป็นแค่เรื่องเล่าตำนาน ตอนนี้พอมาเห็นแล้วก็คือไม่เลวจริงๆ นี่คือดินดำ พวกพืชไร่กับผักผลไม้ที่ปลูกออกมาล้วนดีมาก"