อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2347

เซียวหลันยวนไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

หลังจากนี้พอตงฉิงสร้างขึ้นใหม่ ก็ยังจำเป็นต้องมีคน

ขอแค่อยากมา ขอแค่สามารถปฏิบัติตามกฏหมายได้ เขาล้วนยินดียอมรับทั้งสิ้น

"ได้แน่นอน" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "แต่ว่า เรื่องเหล่านี้ข้าจะสั่งคนให้มาจัดการโดยเฉพาะ พวกเจ้าก็อย่าเข้ามากันส่งเดชแล้วกัน"

"ขอรับๆๆ ขอบคุณท่านอ๋อง ประชาชนต้องฟังท่านอ๋องแน่นอนอยู่แล้ว" พวกเขาดีใจมาก

มีคนที่คุ้นเคยเข้ามา พวกเขาถึงจะรู้สึกผูกพันกับที่นี่มากขึ้น

"ไปเถอะ" เซียวหลันยวนจูงมือฟู่จาวหนิงเข้าไปในบ้านอุทยาน

เซี่ยซื่อออกมาข้างนอก กำลังจะไปปลูกต้นไม้สักหน่อย เซี่ยอันห่าวเองก็ตามมาด้านหลัง ผลคือพอพวกนางเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นคนเดินจับมือกันเข้ามา ก็ตกตะลึงดีใจขึ้นทันที

"ท่านอ๋อง จาวหนิง!"

"พี่หญิงจาวหนิง!"

เซี่ยอันห่าวกังวลว่าฟู่จาวหนิงจะไม่มา คนที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยมากที่สุดคือฟู่จาวหนิง ต่อให้ท่านผู้เฒ่าฟู่กับพวกฟู่จิ้นเชินจะมากันหมด แต่นางก็ยังมีความรู้สึกลนลานเป็นห่วงแบบที่อธิบายไม่ถูกอยู่ดี

ขอแค่ได้เห็นฟู่จาวหนิง นางจึงรู้สึกว่าใจของตัวเองกลับมาอยู่ในที่เดิมแล้ว

นางวิ่งตรงไปหาฟู่จาวหนิง

"อันห่าว"

ฟู่จาวหนิงดึงมือออกจากมือของเซียวหลันยวน ตรงเข้าไปรับและสวมกอดนาง

นางเองก็สงสารเด็กสาวคนนี้มาโดยตลอด พอเห็นนางดีขึ้นทีละนิดๆ ฟู่จาวหนิงจึงดีใจมาก

"ท่านอ๋องอย่าได้เคืองกันเลย อันห่าวก็แค่คิดถึงพี่หญิงจาวหนิงของนางมาก บ่นถึงอยู่ทุกวี่วัน"

เซี่ยซื่อเห็นฉากนี้ ก็รีบอธิบายกับเซียวหลันยวน

เมื่อครู่นางเห็นแล้ว ท่านอ๋องจูงมือฟู่จาวหนิงเดินเข้ามาด้วยกัน และเพราะอันห่าว จาวหนิงจึงปล่อยมือท่านอ๋องออก

ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าท่านอ๋องเป็นคนที่ขี้หึงมาก ตอนนี้จะมาโกรธใส่อันห่าวไม่ได้

เซียวหลันยวนส่ายหัว

พวกเขากังวลมากมาโดยตลอด กลัวว่าพวกเขาตั้งมากมายมากันถึงตงฉิงแล้ว แต่กลับสูญเสียญาติคนที่สำคัญที่สุดไป

ท่านผู้เฒ่าฟู่กระทั่งตัดสินใจไว้แล้ว ถ้าหากจาวหนิงถูกจับตัวกลับไป เขาก็จะกลับไปด้วย ครอบครัวจะเป็นอย่างไรก็ยังต้องอยู่ด้วยกัน

"ท่านปู่ ทำให้ท่านกังวลเสียแล้ว" ฟู่จาวหนิงมองสีหน้าท่านผู้เฒ่าก็รู้ว่าเขาน่าจะไม่ได้พักผ่อนดีๆ มาแล้วหลายวัน

"ไม่กังวลๆ ข้ารู้ว่าพวกเจ้าสองคนมีฝีมือ" ท่านผู้เฒ่าฟู่ตอนนี้ย่อมพูดแบบนี้เป็นธรรมดา

เขามองไปทางเซียวหลันยวน สายตารู้สึกสงสาร "อายวนเอ๋ย หลังจากนี้เจ้าก็คงทำได้แค่...คนเดียว..."

"ไม่ พวกเราคือครอบครัวของเจ้า"

เซียวหลันยวนเข้าใจความหมายของเขา กำลังบอกว่าเขาที่เป็นถึงอ๋องคนหนึ่ง คนของราชวงศ์ ตอนนี้กลับออกมาจากราชวงศ์เพียงลำพัง

คนในครอบครัวที่แท้จริง ไม่ว่าผู้น้อยผู้อาวุโส ก็แทบจะไม่มีอยู่เลย

"ท่านผู้เฒ่า คนในครอบครัวที่สนิทสุดของข้า ก็คือหนิงหนิง" เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิง "หลังจากนี้ลูกของข้ากับจาวหนิง ก็เป็นคนในครอบครัวด้วยเช่นกัน"

พอสิ้นคำพูดของเขา ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็รู้สึกคลื่นไส้ สำรอกแห้งๆ ออกมาเสียงหนึ่ง