อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2348

"หนิงหนิง!"

ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็สำรอกแห้งๆ ออกมา ทำเอาเซียวหลันยวนตกใจสะดุ้งโหยง

เขาประคองตัวนางทันที "เจ้าเป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนไหม?"

ฟู่จาวหนิงยืดตัวตรงขึ้นมา ยื่นมือตบหน้าอกตัวเอง ก็รู้สึกว่าเหมือนไม่เป็นไรแล้ว

"ไม่มีอะไร เมื่อครู่แค่รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมากะทันหันน่ะ" ฟู่จาวหนิงส่ายหัว "อาจจะเพราะวันนี้เร่งเดินทาง ถนนบนภูเขาก็ไม่ค่อยดีนัก โคลงเคลงไปหน่อย"

พอนางพูดจบ ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยถูกต้อง จึงคิดไปถึงเรื่องหนึ่ง

ท่านผู้เฒ่าฟู่เองก็กังวล

"เจ้ารีบดูตัวเองสิ จับชีพจรตัวเองได้ไหม?"

ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินว่าหมอจะรักษาตัวเองไม่ได้ ไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงจะดูอาการป่วยให้ตัวเองได้ไหม

"จาวหนิง นั่งลงก่อน" เซี่ยซื่อให้พวกเขาเข้าไปในห้อง จากนั้นก็ให้อันห่าวไปรินน้ำเข้ามา "ไปรินน้ำอุ่นเข้ามาหน่อย ยังไม่ต้องต้มชา ตอนไม่ค่อยสบายดื่มน้ำอุ่นหน่อยจะดีกว่า"

"ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

เซี่ยอันห่าวรีบวิ่งออกไปรินน้ำ ตอนออกมาก็เจอกับเสี่ยวเถา จึงรีบดึงเสี่ยวเถาไว้

"แม่นางอันห่าว คุณหนูของเรากับท่านอ๋องมาแล้วใช่ไหม?" เสี่ยวเถาเองก็ไม่เจอฟู่จาวหนิงนานมากแล้ว ตอนนี้พอได้ยินว่านางมา จึงวางมืองานด้านหลังทั้งหมดแล้ววิ่งออกมาทันที

ก่อนหน้านี้ที่คุณหนูยังไม่แต่งงาน มีแค่นางคนเดียวที่เป็นสาวใช้ของคุณหนู และตั้งแต่ที่คุณหนูแต่งงาน นางก็ไม่ค่อยได้ติดตามอยู่ข้างกายคุณหนูแล้ว

เสี่ยวเถาเองก็รู้สึกหงอยเหงาอยู่เหมือนกัน

"ท่านพี่เสี่ยวเถา พี่หญิงจาวหนิงเพิ่งมาถึง นางรู้สึกไม่ค่อยสบาย ข้าจะไปรินน้ำอุ่นให้นาง ท่านไปเอาน้ำอุ่นมาสักอ่างหนึ่งได้ไหม? นางจะได้มีไว้ล้างหน้าล้างตา"

เสี่ยวเถาพอได้ยินว่าฟู่จาวหนิงไม่สบาย ก็ตกใจสะดุ้ง รีบร้อนพยักหน้าแล้วออกไป

หลังจากพวกป้าจงได้ยินก็รีบเข้ามาด้วยเช่นกัน "ข้าจะต้มข้าวต้มให้ อีกเดี๋ยวคุณหนูถ้าอยากอาหารขึ้นมาจะได้กิน ของอื่นมีน้ำมันอยู่เกรงว่าคงจะกินไม่ลง"

ลุงจงที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นว่า "แต่ก็ยังต้องเตรียมเนื้อหน่ยอ ท่านอ๋องเองก็ต้องกินนะ คุณหนูวิชาแพทย์ดี ไม่แน่ว่านางอีกเดี๋ยวก็คงรักษาตัวเองจนดีขึ้นแล้ว พอความอยากอาหารมาถึง คงไม่กินแค่ข้าวต้มเป็นแน่"

ดังนั้น ในห้องครัวจึงวุ่นกันขึ้นมา