อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2349

เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิง และไม่กล้าเร่งรัด จึงรอให้นางเอ่ยออกมาเอง

คนอื่นเองก็ไม่กล้าเร่งรัด

แต่เป็นผู้เฒ่าฟู่ที่ทนไม่ไหว พอเห็นนางเหมือนกำลังจะจับชีพจรอีกครั้ง ร้องเฮ้อขึ้นมาทันที

"จาวหนิงเอ๊ย เจ้าเป็นหมอเทวดานะ ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก พวกเราไม่จำเป็นต้องขนาดนี้ ตรวจไปตั้งสองครั้งแล้ว ไม่มีทางพลาดหรอก"

ทำไมยังต้องมีครั้งที่สามอีก รีบพูดออกมาเถอะ

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินก็อดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้

"ก็จริง เมื่อไรกันที่ข้าไม่มั่นใจกับวิชาแพทย์ของตนเอง"

ก็แค่ชีพจรคนท้องเท่านั้น ทำไมนางถึงต้องยืนยันตั้งสามรอบ

นางเครียดน่ะ

สองชาติแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่นางจับชีพจรคนท้องของตัวเองได้ เป็นครั้งแรกที่จะได้เป็นแม่คน ความรู้สึกนี้ทำให้นางรู้สึกแปลกใหม่มาก และยังรู้สึกตึงเครียดหน่อยๆ

ยิ่งไปกว่านั้นนางก็ยังรู้ว่าในช่วงนี้ สถานการณ์ของพวกเขาก็ไม่ได้ดีนักจริงๆ ยังไงก็ต้องยืนยันซ้ำอีก

"ถ้างั้น?" เซียวหลันยวนกุมมือนาง

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่ามือของเขาเหมือนจะสั่นระริกเบาๆ จึงอดมองเขาอย่างประหลาดใจไม่ได้

"ท่านเครียดมากหรือ?"

"ใช่" เซียวหลันยวนพยักหน้ามาตรงๆ

เขาผ่านลมแดดลมฝนมาโชกโชน แต่ในตอนนี้กลับรู้สึกเครียดมาก ฝ่ามือเองก็เหงื่อออกจนชุ่ม

ฟู่จาวหนิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก กุมมือเขาเอาไว้ "เช่นนั้นก็ฟังให้ดีล่ะ"

คนทั้งหมดล้วนมองที่นาง

ฟู่จาวหนิงสูดลมหายใจลึก บอกว่า "ข้าตั้งท้องแล้ว ยินดีด้วย ท่านจะเป็นพ่อคนแล้ว"

"ยินดีด้วยท่านปู่ ท่านจะได้เป็นทวดแล้ว ยินดีด้วยน้าเซี่ย ท่านเองจะได้เป็นท่านยายใหญ่แล้ว ยินดีด้วยอันห่าว เจ้าจะได้เป็นพี่สาวแล้ว..."

เสี่ยวเถาร้องขึ้นมา "บ่าวจะมีนายท่านตัวน้อยแล้ว!"

คนทั้งหมดล้วนยินดีปรีดา

ผู้เฒ่าฟู่ปรบมือหัวเราะร่า "ฮ่าๆๆ ดี ดีๆๆ! คิดไม่ถึงเลย ว่าข้าจะมีชีวิตอยู่จนได้เห็นสี่รุ่นอยู่ร่วมบ้านกัน!"

"ดีจริงๆ เด็กคนนี้มาได้เวลาพอดี เขารู้เรื่องดีจริงๆ ที่มาหลังจากพวกเจ้ามาถึงตงฉิง ไม่ต้องลำบากระหว่างทาง" เซี่ยซื่อเองก็ประนมมือขอบคุณฟ้าขอบคุณดิน ดวงตาแดงก่ำ

อันห่าวมองมองดูท้องฟู่จาวหนิงอย่างยินดี

"พี่หญิงจาวหนิง ตอนนี้ท่านรู้หรือยัง ว่าเด็กในท้องเป็นหญิงหรือชาย?" นางอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงชะงักไป เอ่ยต่อมาว่า

ฟู่จาวหนิงพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"ข้าจะเป็นพ่อคนแล้วหรือ?" เซียวหลันยวนตอนนี้มองไปยังคนอื่นๆ ส่งสายตาสอบถามออกไป

พวกของเซี่ยซื่อเห็นท่าทางของเขาแล้วก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

ทำไมเพิ่งจะมามีปฏิกิริยากันนะ แต่ก็เหมือนยังตั้งตัวกลับมาได้ไม่เต็มที่ด้วยซ้ำ

"ท่านอ๋อง ใช่แล้ว ท่านจะเป็นพ่อคนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นพ่อของเด็กสองคนด้วย จาวหนิงตั้งท้องลูกแฝดนะ" เซี่ยซื่อเอ่ยขึ้น

"สองคนหรือ?" เซียวหลันยวนม่านตาหดลง จากนั้นก็กุมมือฟู่จาวหนิงอีกครั้ง "ทำไมถึงมีสองคนล่ะ?"

ฟู่จาวหนิงกระแอมไอออกมา

นี่ต้องมาให้ความรู้เรื่องการกำเนิดทารกแฝดแล้วรึ?

เอาจริงๆ ตอนนี้สุขภาพของนางก็ดีเอามากๆ และเขาเวลามีอะไรก็มักจะเกินสองครั้งอยู่บ่อยๆ คุณภาพเองก็สูงพอควร การจะมีลูกแฝดก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

"หนิงหนิง ช่วงนี้พวกเราเร่งเดินทางมาตลอด เจ้าคงจะเหนื่อยใช่ไหม? บาดเจ็บที่ท้องหรือเปล่า?" ปฏิกิริยาของเซียวหลันยวนวันนี้ช้าเอามากๆ

"เร็วเถอะ ข้าจะอุ้มเจ้าไปนอนที่เตียง เจ้าไม่สบายตรงไหนไหม?" เขาดูเครียดจัดๆ ขึ้นมา

แล้วยังเตรียมจะอุ้มฟู่จาวหนิงขึ้นมาด้วย

แต่พอยื่นมือมาเขาก็แข็งทื่อไป "ตอนนี้อุ้มเจ้าขึ้นมาได้ไหม? มันจะเคลื่อนไหวมากเกินไปหรือเปล่า?"