อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2349

เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิง และไม่กล้าเร่งรัด จึงรอให้นางเอ่ยออกมาเอง

คนอื่นเองก็ไม่กล้าเร่งรัด

แต่เป็นผู้เฒ่าฟู่ที่ทนไม่ไหว พอเห็นนางเหมือนกำลังจะจับชีพจรอีกครั้ง ร้องเฮ้อขึ้นมาทันที

"จาวหนิงเอ๊ย เจ้าเป็นหมอเทวดานะ ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก พวกเราไม่จำเป็นต้องขนาดนี้ ตรวจไปตั้งสองครั้งแล้ว ไม่มีทางพลาดหรอก"

ทำไมยังต้องมีครั้งที่สามอีก รีบพูดออกมาเถอะ

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินก็อดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้

"ก็จริง เมื่อไรกันที่ข้าไม่มั่นใจกับวิชาแพทย์ของตนเอง"

ก็แค่ชีพจรคนท้องเท่านั้น ทำไมนางถึงต้องยืนยันตั้งสามรอบ

นางเครียดน่ะ

สองชาติแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่นางจับชีพจรคนท้องของตัวเองได้ เป็นครั้งแรกที่จะได้เป็นแม่คน ความรู้สึกนี้ทำให้นางรู้สึกแปลกใหม่มาก และยังรู้สึกตึงเครียดหน่อยๆ

ยิ่งไปกว่านั้นนางก็ยังรู้ว่าในช่วงนี้ สถานการณ์ของพวกเขาก็ไม่ได้ดีนักจริงๆ ยังไงก็ต้องยืนยันซ้ำอีก

"ถ้างั้น?" เซียวหลันยวนกุมมือนาง

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่ามือของเขาเหมือนจะสั่นระริกเบาๆ จึงอดมองเขาอย่างประหลาดใจไม่ได้

"ท่านเครียดมากหรือ?"

"ใช่" เซียวหลันยวนพยักหน้ามาตรงๆ

เขาผ่านลมแดดลมฝนมาโชกโชน แต่ในตอนนี้กลับรู้สึกเครียดมาก ฝ่ามือเองก็เหงื่อออกจนชุ่ม

ฟู่จาวหนิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก กุมมือเขาเอาไว้ "เช่นนั้นก็ฟังให้ดีล่ะ"

คนทั้งหมดล้วนมองที่นาง

ฟู่จาวหนิงสูดลมหายใจลึก บอกว่า "ข้าตั้งท้องแล้ว ยินดีด้วย ท่านจะเป็นพ่อคนแล้ว"

"ยินดีด้วยท่านปู่ ท่านจะได้เป็นทวดแล้ว ยินดีด้วยน้าเซี่ย ท่านเองจะได้เป็นท่านยายใหญ่แล้ว ยินดีด้วยอันห่าว เจ้าจะได้เป็นพี่สาวแล้ว..."

เสี่ยวเถาร้องขึ้นมา "บ่าวจะมีนายท่านตัวน้อยแล้ว!"

คนทั้งหมดล้วนยินดีปรีดา

ผู้เฒ่าฟู่ปรบมือหัวเราะร่า "ฮ่าๆๆ ดี ดีๆๆ! คิดไม่ถึงเลย ว่าข้าจะมีชีวิตอยู่จนได้เห็นสี่รุ่นอยู่ร่วมบ้านกัน!"

"ดีจริงๆ เด็กคนนี้มาได้เวลาพอดี เขารู้เรื่องดีจริงๆ ที่มาหลังจากพวกเจ้ามาถึงตงฉิง ไม่ต้องลำบากระหว่างทาง" เซี่ยซื่อเองก็ประนมมือขอบคุณฟ้าขอบคุณดิน ดวงตาแดงก่ำ

อันห่าวมองมองดูท้องฟู่จาวหนิงอย่างยินดี

"พี่หญิงจาวหนิง ตอนนี้ท่านรู้หรือยัง ว่าเด็กในท้องเป็นหญิงหรือชาย?" นางอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงชะงักไป เอ่ยต่อมาว่า