อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2350

ปฏิกิริยาของเซียวหลันยวนทำให้เซี่ยซื่อหัวเราะออกมาอย่างทนไม่ไหว

"ท่านอ๋อง ท่านไม่ต้องตึงเครียด ตอนนี้แค่ดูว่าจาวหนิงมีตรงไหนไม่สบายบ้าง ถ้าไม่มีตรงไหนไม่สบาย ก็แสดงว่าครรภ์นี้มั่นคงดี ไม่เป็นอะไร"

"จาวหนิงเป็นหมอ น่าจะเข้าใจร่างกายของตนเองอยู่กระมัง?" ท่านผู้เฒ่าฟู่เองก็กังวลอยู่

แต่ว่าหลายปีนี้ สุขภาพของฟู่จาวหนิงดีมากมาโดยตลอด ดูจากสีหน้าแดงระเรื่อของนางตอนนี้ เขากลับไม่ได้เครียดแบบเซียวหลันยวน

ถังอู๋เยว่ตอนนี้ก็เพิ่งมีปฏิกิริยาขึ้นมา เขารู้สึกว่าแปลกประหลาดมาก พี่หญิงฟู่จะเป็นแม่คนแล้ว

แต่ที่ได้ติดตามมา เขาก็ดีใจเอามากๆ

"พี่หญิงฟู่ วันนี้ท่านขี่ม้ามาตั้งนานด้วยนี่ ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

คนที่มีเด็กจะขี่ม้าได้ยังไงกันล่ะ?

พอได้ยินเรื่องที่นางขี่ม้า ผู้เฒ่าฟู่กับเซี่ยซื่อก็เครียดขึ้นมาแล้ว

ฟู่จาวหนิงเห็นสีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เซียวหลันยวนเองก็หน้าซีดไปหน่อยๆ นางเองก็รู้สึกกลัวขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน

แม้สุขภาพของนางจะดีมาโดยตลอด แต่การขี่ม้าในช่วงต้นครรภ์เนี่ย แล้วยังเส้นทางบนภูเขาอีก นี่มันเป็นพฤติกรรมหาเรื่องตายชัดๆ

น่าจเพราะสุขภาพของนางดีมากจริงๆ หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะเด็กสองคนนี้มีความผูกพันทางสายเลือดกับนางลึกซึ้งเกินไป ตอนนี้นางจึงยังไม่รู้สึกไม่สบายตรงไหน

"วางใจเถอะ ไม่เป็นไร เมื่อครู่ข้าไม่ใช่จับชีพจรไปสองครั้งแล้วหรือ? ถ้าหากมีเรื่องเมื่อครู่ข้าคงจะรู้ไปแล้ว"

ฟู่จาวหนิงรีบปลอบพวกเขา จากนั้นจึงสำรวจตนเอง

"ผิดที่ข้าเอง ข้าเป็นหมอแท้ๆ แต่กลับประมาทกับร่างกายของตนเองไป ไม่ได้รู้ตัวเลย"

พอได้ยินนางบอกว่าตัวเองเหมือนไม่เป็นไร ทุกคนจึงผ่อนใจลงมา

"ต้องโทษข้า" เซียวหลันยวนรู้สึกว่าตนเองไม่ดูแลนางให้ดี ทั้งที่พวกเขาก็ใกล้ชิดกันมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ว่า...

เขากับฟู่จาวหนิงสบตากัน ก่อนหน้านี้นางบอกว่ากินยานี่นา?

"น้าเซี่ย ที่นี่ตรงไหนพักผ่อนได้บ้าง" เซียวหลันยวนหันไปทางเซี่ยซื่อ

"มีๆๆ เร็วเถอะ ท่านประคองจาวหนิงมา ข้าจะพาพวกท่านเข้าไปในห้อง"

เซี่ยซื่อพาพวกเขาเข้าไปในห้องข้างห้องหนึ่งที่เก็บกวาดไว้ดีแล้ว "พวกท่านพักกันที่นี่ก่อน ต้องการอะไรก็เรียกคนเลย ข้าจะไปดูป้าจงว่าเตรียมอะไรไว้กินบ้าง"

จนตอนที่ในห้องเหลือแค่พวกเขาสองคน เซียวหลันยวนก็นั่งลงข้างๆ ฟู่จาวหนิง กุมมือนางไว้ "หนิงหนิง เจ้าไม่ใช่บอกว่ากินยาแล้วหรือ?"

เขาจำได้ว่านางเคยบอกไว้ ว่านางมียาที่ทำให้ยังไม่ตั้งท้องเด็กได้

ฟู่จาวหนิงได้ยินว่าท่านพ่อกับเสี่ยวเฟยไปที่เมืองอั้นแล้ว นางก็อยากไปดูด้วยเหมือนกัน

นางสนใจเมืองอั้นอย่างมาก ไม่สิ ไม่ใช่แค่เมืองอั้น แต่รู้สึกสนใจกับตงฉิงทั้งหมดเลย

"ถ้าเจ้าอยากไป ข้าจะไปดูให้ก่อน ถ้าหากไม่มีอันตรายอะไร แล้วจะพาเจ้าไปเดินชมดูแล้วกัน"

เซียวหลันยวนก่อนหน้าที่จะได้เห็นเมืองอั้น ก็ยังไม่วางใจให้นางตามไปด้วยกัน

การเปลี่ยนแปลงและอันตรายที่ฟู่จิ้นเชินคาดไว้ก่อนหน้านี้ เขาเองก็คาดได้เหมือนกัน

ฟู่จาวหนิงขัดเขาไม่ได้ จึงต้องยอมตกลงไป

นางเพิ่งจะท้องได้เดือนครึ่ง แล้วยังเร่งเดินทางมานานขนาดนี้ มันก็ต้องพักผ่อนให้ดีหน่อยจริงๆ แฝดเลยนะ จะเอาเด็กมาล้อเล่นไม่ได้

เดิมทีนางรู้สึกว่าอีกสักสองปีค่อยมีลูก กระทั่งยังสามารถรอให้ตงฉิงปรากฏมาบนใต้หล้าใหม่อีกครั้งอย่างมั่นคงแล้วค่อยมีด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เนื่องจากความหวังลมๆ แล้งๆ ของนาง เด็กในเมื่อมาแล้ว เช่นนั้นนางก็ต้องคลอดพวกเขาออกมา

ดังนั้น หลังจากพักผ่อนไปครึ่งวัน เซียวหลันยวนก็พาคนไปที่เมืองอั้น แต่เขาก็ยังทิ้งองครักษ์ไว้ที่นี่นับสิบ

ฟู่จาวหนิงตอนนี้ตั้งท้องแล้ว เขาจะไม่ยอมให้นางเกิดเรื่องไม่คาดคิด มีเรื่องอะไรก็จะไม่ยอมให้นางลงมือทำเองด้วย

ฟู่จาวหนิงคืนนั้นหลับไปเต็มอิ่ม วันต่อมาพอออกจากบ้านอุทยาน ก็มองเห็นภาพภูเขาที่มีหมอกยามเช้าผืนหนึ่งพันล้อมอยู่