อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2351

ทิวทัศน์ของตงฉิงงดงามอย่างที่สุด

ราวกับว่าในหนึ่งวันคนละช่วงเวลาก็จะมีทิวทัศน์งดงามคนละแบบ ตอนนี้ช่วงรุ่งเช้าเป็นความรู้สึกเหมือนแดนเซียนเย็นยะเยือกที่ถักทอจากขุนเขามืดมิดกับหมอกยามเช้า

เมื่อวานช่วงค่ำ เป็นท้องฟ้าพร่างด้วยแสงยามเย็นซึ่งเปลี่ยนสีสันอย่างรวดเร็ว

ตอนกลางวันทั้งหมดกลับสว่างไสว ภูเขาคือภูเขา แม่น้ำคือแม่น้ำ แทบไม่เห็นฝุ่นเลย ดังนั้นต่อให้ต้นไม้ข้างทางก็ยังเขียวเข้ม ดูเหมือนไม่มีฝุ่นเกาะเลยแม้แต่น้อย เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

ฟู่จาวหนิงชอบตงฉิงมาก

นางไม่รู้ว่าเพราะที่นี่เคยมีร่องรอยอารยธรรมของมนุษย์ แล้วถูกธรรมชาติปกคลุมไปอีกครั้งหรือเปล่า ดังนั้นจึงได้ปรากฏทิวทัศน์ธรรมชาติที่งดงามและไม่หยาบกระด้าง หรือว่าตอนที่แคว้นตงฉิงยังอยู่ ก็เพิ่มเสน่ห์ทางวัฒนธรรมท้องถิ่นเข้าไปในทัศนียภาพงดงามนี้อยู่แล้ว

แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ตอนนี้นางก็คาดหวังที่จะเห็นตงฉิงถูกสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง

"คุณหนู ที่นี่ตอนเช้ายังหนาวอยู่นะเจ้าคะ" เสี่ยวเยว่เดินออกมา นำผ้าคลุมชิ้นหนึ่งมาคลุมบนตัวนาง

"เสี่ยวเยว่ เจ้าชอบที่นี่ไหม?" ฟู่จาวหนิงมองเสี่ยวเยว่ผาดหนึ่ง "อยากกลับไปต้าชื่อไหม?"

เสี่ยวเยว่ส่ายหัว

"ที่ต้าชื่อ ข้าน้อยเองก็เป็นคนของตระกูลเสิ่น ไม่มีญาติพี่น้องอะไรในต้าชื่อ หลังจากนี้พวกนายท่านก็จะมาที่ตงฉิงอยู่แล้ว ข้าน้อยจึงไม่มีทางกลับไปต้าชื่ออีก"

เสี่ยวเยว่มองใบหน้างามของฟู่จาวหนิง "ยิ่งไปกว่านั้น คุณหนูอยู่ที่ไหน ที่นั่นก็คือดินแดนบ้านเกินของข้าน้อยนั่นล่ะ"

นางไม่ได้รู้สึกผูกพันอะไรกับต้าชื่อนัก

เพราะฝ่าบาทต้าชื่อเอาแต่คิดจะโจมตีตระกูลเสิ่น คนตระกูลเสิ่นเองก็ไม่พอใจราชวงศ์มานานแล้ว พวกเขาที่เป็นคนรับใช้ของนายท่าน แน่นอนว่าตามนายท่านอยู่แล้ว

"หลังจากนี้ที่นี่ก็จะเป็นบ้านและแคว้นของเรา"

"พระชายา"

ด้านหน้ามีเสียงกีบม้าเสียงรถม้าดังลอดเข้ามา แล้วยังเป็นเสียงเรียกที่คุ้นเคยอีกด้วย

ฟู่จาวหนิงเงยหน้ามองไป ก็เห็นรถม้าของจวนอ๋องเจวี้ยน และยังมีอีกกลุ่มหนึ่งขี่ม้าตรงเข้ามา

พวกผู้ดูแลจงกับจงเจี้ยน

และที่เรียกนางเมื่อครู่ ก็คือหงจั๋วกับเฝิ่นซิ่งที่นั่งอยู่ในรถม้าแล้วยื่นตัวออกมาด้านนอก

"คนของจวนอ๋องมาแล้ว"

เสี่ยวเยว่พอเห็นพวกนางก็ถอนใจโล่ง

ดีจริงๆ คุณหนูตั้งครรภ์ลูกแฝด ที่นี่ก็มีแต่คนใช้ของตระกูลฟู่ นางเองยังกังวลอยู่ แล้วก็ยังมีองครักษ์ของท่านอ๋องอีก แม้จะทิ้งไว้ตั้งมากมาย แต่ถ้าหากร่างกายคุณหนูมีปัญหาขึ้นมา พวกองครักษ์จะไปมีประโยชน์อะไร

ผู้ดูแลเหลือบมองผาดหนึ่ง ก็เห็นจงเจี้ยนยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ยกมือขึ้นตบที่หลังเขา

"เป็นท่อนไม้ไปแล้วเรอะ?"

ยังไม่รีบยินดีกับพระชายาอีก?

จงเจี้ยนคารวะกับฟู่จาวหนิง "ยินดีด้วยพระชายา"

เขารู้สึกว่าความรู้สึกนี้แปลกประหลาดหน่อยๆ ในใจเขา ฟู่จาวหนิงยังเป็นแม่นางที่เพิ่งอายุสิบหกปี ยังสาว เข้มแข็งและจู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสุดยอดความเก่งกาจคนนั้นอยู่

หลังจากนางขึ้นเป็นพระชายา เขาเองก็มีความคิดว่าจะต้องปกป้องนางให้ดี แม้ว่าเขาอันที่จริงจะทำได้แล้วก็ตาม

ก่อนหน้านี้เขาติดพิษของลัทธิเทพทำลายล้างจนเกือบไม่รอด นางก็ดึงเขากลับมาจากเงื้อมมือพญามัจุราชได้ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่า ชีวิตนี้เขาต้องทุ่มกำลังมากที่สุดของตนเองเพื่อปกป้องนาง จะให้คนของลัทธิเทพทำลายล้างทำร้ายนางไม่ได้เด็ดขาด

แต่ว่าตอนนี้ นางกลับเป็นแม่คนแล้ว

"ขอบคุณ" ฟู่จาวหนิงมิงจงเจี้ยน "ตอนนี้เจ้ายังรู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?"

"เรียนพระชายา ไม่มีแล้ว ดีหมดทุกอย่างขอรับ" จงเจี้ยนก้มหน้าตอบกลับ

"เช่นนั้นก็ดี" ฟู่จาวหนิงเห็นคนอื่นๆ ขนถ่ายของจากบนรถ ก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ "พวกเจ้ามาถึงตงฉิงก่อนแล้วนี่ ขบวนรถนี้ไปพักกันที่ไหนมา?"