อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2352

"พระชายา" จงเจี้ยนสีหน้าตื่นเต้นเล็กน้อย "นอกจากบ้านอุทยานที่นี่ พวกเรายังพบเมืองอีกแห่งหนึ่ง น่าจะอยู่ใกล้กับเมืองหลวงจักรพรรดิ คนของเราล้วนตั้งค่ายกันอยู่ด้านนอกเมือง ทุกวันจะเข้าไปทำความสะอดาเมือง เตรียมพร้อมสำหรับซ่อมแซม"

"เมืองนั้น ท่านอ๋องตั้งชื่อเมืองใหม่แล้ว ชื่อว่าเมืองจิ่น"

"เมืองจิ่น?"

ฟู่จาวหนิงไม่เคยได้ยินเซียวหลันยวนเอ่ยถึงเลย เพราะทุกวันเรื่องที่เขาต้องจัดการมีเยอะมาก ส่วนนางก็วุ่นกับการเขียนหนังสือแพทย์ สกัดยา บางครั้งเขาก็จะเลือกเรื่องที่น่าสนใจมาเล่าให้นางฟัง บางครั้งกลับรู้สึกว่าพูดมากเกินไปแล้วนางจะรำคาญ

ดังนั้น จึงมองข้ามเรื่องบางเรื่องไป

ฟู่จาวหนิงเองก็คิดว่าจะรอให้มาถึงตงฉิงก่อนแล้วค่อยมาแก้ไปทีละเรื่อง

"ใช่แล้ว นี่เป็นเมืองแรกที่เราจะบูรณะซ่อมแซม หอเมืองและกำแพงเมืองส่วนใหญ่ของเมืองจิ่นยังคงดีอยู่ เสียหายไปบางส่วนเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นบ้านเรือนด้านในส่วนใหญ่ก็ยังดีอยู่ เพียงแต่ตอนนั้นอาจจะถูกน้ำท่วมไหลผ่าน"

จงเจี้ยนคิดถึงสภาพในอดีต ก็อดทอดถอนใจขึ้นมาไม่ได้

"เคยน้ำท่วมหรือ? แล้วประชาชนด้านในล่ะ?" ฟู่จาวหนิงได้ยินใจก็เกร็งขึ้นมา

หรือว่าประชาชนทั้งเมืองจะไม่เหลือแล้ว? จมน้ำตายกันหมด?

จงเจี้ยนเห็นสีหน้านางผิดปกติ ก็รีบส่ายหัว

"ไม่มีขอรับ น่าจะเพราะก่อนที่น้ำมาถึงประชาชนก็ย้ายกันไปหมดแล้ว ดังนั้นในเมืองจึงไม่มีร่างศพอยู่เลย และด้วยเหตุนี้ จึงเลือกจะเริ่มบูรณะจากที่นี่ก่อน"

ฟู่จาวหนิงถอนใจโล่ง "ถ้าเช่นนั้นก็ดีมากเลย"

ผู้ดูแลเอ่ยขึ้นข้างๆ "ถ้าหากประชาชนทั้งเมืองตายหมดแล้ว ท่านอ๋องน่าจะจัดการแบบอื่นแทน"

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ตงฉิงล่มสลาย แม้มีคนมากมายถูกช่วยให้รอด โยกย้าย หลบเลี่ยงจากอันตรายแล้วมีชีวิตอยู่ต่อมา แต่คนที่ตายไปต้องมีจำนวนมากแน่นอน

เซียวหลันยวนไม่อยากจะพูดเรื่องด้านนี้กับฟู่จาวหนิงเยอะนัก เพราะกลัวว่านางจะอารมณ์ดิ่ง

จงเจี้ยนเองก็พูดด้านดีดีของเมืองจิ่นขึ้นมา

"พระชายา ตอนนี้เมืองจิ่นยังดูระเกะระกะมาก แต่อันที่จริงก็พอมองออกได้ ว่าสภาพเดิมนั้นยิ่งใหญ่รโหฐานมาก สิ่งปลูกสร้างเองก็สวยงาม รอไว้เก็บกวาดได้ระดับหนึ่ง ข้าน้อยจะพาท่านไปดู"

"ดีเลย" ฟู่จาวหนิงต้องตอบรับแน่นอน นางเองก็คาดหวังไว้มาก

"ตอนนี้คนสวนใหญ๋ล้วนยุ่งกันอยู่ทางนั้น เดิมทีพวกเราเองก็ต้องไปช่วยทางนั้นด้วย หลังจากได้รับจดหมายของท่านอ๋องจึงรีบตรงเข้ามาที่นี่"