อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2353

หญิงสาวที่ประตู อายุประมาณสิบแปดปี

เป็นวัยที่กำลังเบ่งบานดุจดอกไม้แรกแย้ม ตาคมฟันขาวผ่อง อ้อนแอ้นอรชร ทั้งยังเปี่ยมด้วยความมีชีวิตชีวาแห่งวัยเยาว์

ชุดกระโปรงสีม่วงของตงฉิง ขับเด่นให้นางดูเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวา

นางมองเซียวหลันยวน สีหน้าดูไร้เดียงสาดื้อรั้น ริมฝีปากยื่นออกมาเล็กน้อย

"นี่ ท่านบอกว่าจะไม่รับข้าเป็นภรรยารึ?" นางถามออกมาเสียงใส ในน้ำเสียงดูเอาแต่ใจอยู่บ้าง

ชิงอีที่คอยเฝ้าอยู่ข้างๆ พอเห็นท่าทางเช่นนี้ของนาง บนหน้าผากก็มีเหงื่อเย็นผุดออกมา

ดูท่าคนคนนี้ น่าจะชอบท่านอ๋องเข้าเสียแล้ว

เมืองอั้น ยังมีคนอยู่ใช้ชีวิตอยู่จริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าเมืองของพวกเขาคิดว่า มนุษย์ที่ด้านนอกน่าจะตายกันไปแล้วกว่าครึ่ง เมืองอั้นถ้าอยากจะอยู่รอดต่อไป ก็จำเป็นที่จะต้องมีคน

ดังนั้น หลายปีนี้ พวกเขาจึงสนับสนุนให้ประชาชนในเมืองมีลูก

พอเข้าเมืองอั้น พวกเขาก็เห็นวัยรุ่นชายหญิงจำนวนมาก เด็กเล็ก และยังเห็นคนที่อุ้มทารกไว้ในอ้อมแขนอีกด้วย

ภาพที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาไร้ขีดจำกัดนี้ ทำให้พวกเขาทุกคนต่างรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

เด็กมากขนาดนี้ อธิบายได้ว่าประชาชนในเมืองอั้นมีอยู่ไม่น้อยเลย ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังใช้ชีวิตกันอย่างดีอีกด้วย

แม้พวกเสื้อผ้าเครื่องประดับบนตัวคนในเมืองเหล่านั้นจะดูธรรมดา และเรียบง่ายมาก ทว่ายังดูผอมแห้ง ไม่เหมือนคนที่กินดีอยู่สุขสบายอะไร แต่ว่า อย่างน้อยก็ใช้ชีวิตรอดกันมาได้

หลังจากอ๋องเจวี้ยนเห็นก็ดีใจอย่างมาก

ส่วนฟู่จิ้นเชินก็ล่วงหน้าไปพบเจ้าเมืองก่อนแล้ว

ตอนนี้เจ้าเมืองอวี๋เฟย ตนเองมีอนุภรรยาถึงห้าคน แต่คนที่เขารักที่สุด กลับเป็นลูกสาวคนเล็กอวี๋เซียนเอ๋อร์

อวี๋เซียนเอ๋อร์เองก็เป็นคนที่มีใบหน้างดงามที่สุดในเมืองอั้น มีชีวิตชีวาที่สุด และยังสวมเสื้อผ้าที่ประณีตงดงามที่สุดเสมอ