อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2354

อวี๋เซียนเอ๋อร์เดิมทีก็ไม่อยากแต่งกับเซียวหลันยวน

นางไม่เชื่อคนที่เข้ามาตงฉิงจากภายนอก รู้สึกว่าคนที่มาจากภายนอกจะต้องซับซ้อนมาก ใครจะรู้ว่าเป็นคนดีหรือเปล่า?

ยิ่งไปกว่านั้น ชายคนนี้ยังบอกว่าตนเองมีภรรยาแล้วด้วย แล้วทำไมนางจะต้องไปแย่งความโปรดปรานกับหญิงสาวคนอื่นด้วยล่ะ? เหมือนนางมาช้าไป สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกไม่ยินยอม

ทำอย่างกับว่าตนเองต้องเข้าไปแทรกกลางระหว่างสามีภรรยา เป็นคนนอก

เว้นเสียแต่นางจะได้ชายคนนี้มาก่อน

แต่พอได้ยินว่าชายคนนี้ไม่ยินยอมจะแต่งงานกับนาง นางก็ไม่พอใจขึ้นมา

ตัวนางปฏิเสธเองยังพอทน แต่มีสิทธิ์อะไรที่ชายคนนี้มาปฏิเสธนาง?

ดังนั้นนางจึงมาถามกับเซียวหลันยวน

แต่ตอนที่นางเห็นเซียวหลันยวน ใจของนางก็เต้นโครมครามราวดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน

นางไม่เคยเห็นชายหนุ่มที่มีบุคลิกเฉพาะตัวแบบนี้มาก่อน

ในเมืองอั้น ทุกคนอันที่จริงก็ไม่ได้ออกไปภายนอกนานแล้ว สิ่งที่พบเห็นตั้งแต่เด็กก็เป็นแค่ทั้งหมดในเมืองอั้นเท่านั้น คนที่เจอหน้าด้วยก็มีแต่คนในเมืองอั้น

ถ้าไม่ผ่านประสบการณ์ ไม่มีทางมีบุคลิกเฉพาะตัวที่แข็งแกร่งแบบนี้แน่

รวมถึงพ่อของนาง อวี๋เซียนเอ๋อร์รู้สึกว่าพ่อของนางไม่มีได้มีความน่าเกรงขามและกดดันแบบนี้เลย

แล้วยังความสูงส่งนี้อีก

ที่นี่คนที่ใหญ่สุดคือเจ้าเมือง หรือก็คือพ่อของนาง แต่พ่อของนางมีแต่ความอหังการ ไม่ได้มีความสูงส่งแบบนี้

อวี๋เซียนเอ๋อร์ตอนนี้รู้สึกว่า ที่ชายหนุ่มคนนี้บอกว่าเขาคือท่านอ๋องจากแคว้นเจา น่าจะไม่ได้พูดโกหก

มีแค่ราชวงศ์ ที่จะมีความสูงส่งแบบนี้ พ่อของนางเป็นแค่เจ้าเมืองเมืองหนึ่ง และไม่มีเมืองอื่นให้เปรียบเทียบด้วย เป็นแบบนี้มาโดยตลอด

และตอนนี้เอง นางก็คิดอยากจะออกจากเมืองอั้น

นางอยากไปเห็นโลกภายนอก

แต่ว่าภายนอกเป็นอย่างไร นางเองก็ไม่รู้ ดังนั้น ถ้าแค่สามารถแต่งงานกับชายคนนี้ได้ ก็สามารถออกไปด้วยกันกับเขาได้

ชายคนนี้ทำให้คนรู้สึกทั้งอันตราย และรู้สึกปลอดภัยในคราวเดียวกัน ดูพึ่งพาได้

ถ้าหากอยู่ข้างกายเขา จะต้องถูกปกป้องเป็นอย่างดีแน่กระมัง

ตอนนี้นางอยากแต่งงานกับเขาแล้ว

พอนางยกเท้าขึ้น ลมฝ่ามือวูบหนึ่งก็กวาดออกมา นางถูกกระพือจนล้มลงพื้นที่หน้าประตู

อวี๋เซียนเอ๋อร์งงงัน นางแทบไม่อยากจะเชื่อ

"นีน่ท่านทำร้ายข้าหรือ?"

"ข้าบอกไปแล้ ว่าห้ามเข้ามาในห้อง"

เซียวหลันยวนกวาดสายตาเย็นเข้ามา คิดว่าเขาพูดเล่นหรือไรกัน?

หนิงหนิงของเขายังรออยู่ด้านนอกนะ เขาไม่มีทางยอมให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้อยู่แล้ว ต่อให้แค่เปิดประตู อยู่ในห้องเดียวกันก็ไม่ได้

"ที่นี่บ้านของข้า!"

อวี๋เซียนเอ๋อร์ร้องขึ้นมา

แบบนี้ได้ที่ไหน เขากลับจะมาเป็นเจ้าบ้านเสียเองหรือ?

เซียวหลันยวนลุกขึ้นมา เอ่ยขึ้นน้ำเสียงเย็นชา

"ภายใต้แผ่นฟ้าทุกหนแห่งล้วนเป็นดินแดนของจักรพรรดิ ทั้งเมืองอั้นนี้ล้วนเป็นของราชวงศ์ แล้วข้าก็เป็นองค์ชายแห่งตงฉิง ที่นี่คือตงฉิง ไม่ใช่ของตระกูลอวี๋เจ้า"