อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2354

อวี๋เซียนเอ๋อร์เดิมทีก็ไม่อยากแต่งกับเซียวหลันยวน

นางไม่เชื่อคนที่เข้ามาตงฉิงจากภายนอก รู้สึกว่าคนที่มาจากภายนอกจะต้องซับซ้อนมาก ใครจะรู้ว่าเป็นคนดีหรือเปล่า?

ยิ่งไปกว่านั้น ชายคนนี้ยังบอกว่าตนเองมีภรรยาแล้วด้วย แล้วทำไมนางจะต้องไปแย่งความโปรดปรานกับหญิงสาวคนอื่นด้วยล่ะ? เหมือนนางมาช้าไป สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกไม่ยินยอม

ทำอย่างกับว่าตนเองต้องเข้าไปแทรกกลางระหว่างสามีภรรยา เป็นคนนอก

เว้นเสียแต่นางจะได้ชายคนนี้มาก่อน

แต่พอได้ยินว่าชายคนนี้ไม่ยินยอมจะแต่งงานกับนาง นางก็ไม่พอใจขึ้นมา

ตัวนางปฏิเสธเองยังพอทน แต่มีสิทธิ์อะไรที่ชายคนนี้มาปฏิเสธนาง?

ดังนั้นนางจึงมาถามกับเซียวหลันยวน

แต่ตอนที่นางเห็นเซียวหลันยวน ใจของนางก็เต้นโครมครามราวดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน

นางไม่เคยเห็นชายหนุ่มที่มีบุคลิกเฉพาะตัวแบบนี้มาก่อน

ในเมืองอั้น ทุกคนอันที่จริงก็ไม่ได้ออกไปภายนอกนานแล้ว สิ่งที่พบเห็นตั้งแต่เด็กก็เป็นแค่ทั้งหมดในเมืองอั้นเท่านั้น คนที่เจอหน้าด้วยก็มีแต่คนในเมืองอั้น

ถ้าไม่ผ่านประสบการณ์ ไม่มีทางมีบุคลิกเฉพาะตัวที่แข็งแกร่งแบบนี้แน่

รวมถึงพ่อของนาง อวี๋เซียนเอ๋อร์รู้สึกว่าพ่อของนางไม่มีได้มีความน่าเกรงขามและกดดันแบบนี้เลย

แล้วยังความสูงส่งนี้อีก

ที่นี่คนที่ใหญ่สุดคือเจ้าเมือง หรือก็คือพ่อของนาง แต่พ่อของนางมีแต่ความอหังการ ไม่ได้มีความสูงส่งแบบนี้

อวี๋เซียนเอ๋อร์ตอนนี้รู้สึกว่า ที่ชายหนุ่มคนนี้บอกว่าเขาคือท่านอ๋องจากแคว้นเจา น่าจะไม่ได้พูดโกหก

มีแค่ราชวงศ์ ที่จะมีความสูงส่งแบบนี้ พ่อของนางเป็นแค่เจ้าเมืองเมืองหนึ่ง และไม่มีเมืองอื่นให้เปรียบเทียบด้วย เป็นแบบนี้มาโดยตลอด

และตอนนี้เอง นางก็คิดอยากจะออกจากเมืองอั้น

นางอยากไปเห็นโลกภายนอก

แต่ว่าภายนอกเป็นอย่างไร นางเองก็ไม่รู้ ดังนั้น ถ้าแค่สามารถแต่งงานกับชายคนนี้ได้ ก็สามารถออกไปด้วยกันกับเขาได้

ชายคนนี้ทำให้คนรู้สึกทั้งอันตราย และรู้สึกปลอดภัยในคราวเดียวกัน ดูพึ่งพาได้

ถ้าหากอยู่ข้างกายเขา จะต้องถูกปกป้องเป็นอย่างดีแน่กระมัง

ตอนนี้นางอยากแต่งงานกับเขาแล้ว