อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2355

อวี๋เซียนเอ๋อร์มองเซียวหลันยวนอย่างงงงัน

ถึงแม้ แม้คำพูดของเขาเหมือนจะดูไม่เคารพต่อตระกูลอวี๋ ว่าตามหลักการ นางควรจะโกรธมาก แต่นางกลับโกรธไม่ออก

นางกระทั่งรู้สึกว่า เขามีพลังแบบนี้จริงๆ พูดคำพูดเช่นนี้ออกมาได้ก็ดูสมเหตุสมผลอยู่

"ท่านคิดว่าตนเองเป็นคนจากราชวงศ์จริงหรือ?"

อวี๋เซียนเอ๋อร์หลังจากตั้งสติกลับมาได้ก็ยังฝืนความเย่อหยิ่งเอาไว้ เชิดคางมองเขาอย่างโอหัง

เหล่าเพื่อนของนางพอได้ยินว่ามีคนหลายคนเข้ามา นอกจากความตกใจแล้ว ก็ยังอยากรู้อยากเห็นต่อตัวพวกเขามาก แต่พวกเขาก็ไม่เชื่อตัวตนฐานะของคนเหล่านี้

โดยเฉพาะใต้ฝ่าพระบาทอ๋องเจวี้ยนคนนี้

พวกเขารู้สึกว่า จะต้องเป็นคนจากภายนอกที่เข้ามาตงฉิง แล้วพบเมืองอั้นโดยไม่ตั้งใจ จากนั้นก็เกิดความละโมบขึ้นมา แต่งเรื่องตัวตนฐานะขึ้น คิดจะเข้ามาแย่งชิงเมืองอั้น

ถ้าหากหลอกเจ้าเมืองกับพวกเขาไปได้ เช่นนั้นอีกฝ่ายก็สามารถขึ้นเป็นนายใหม่ของเมืองอั้นได้

"ได้ยินว่า ในอดีตคนของราชวงศ์เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น ตอนนั้นจักรพรรดินีออกไปทำการทูตที่ต้าชื่อ และตายอยู่ที่ต้าชื่อ ส่วนคนที่อยู่ในเมืองหลวง ก็ล้วนตายไปพร้อมกับการล่มสลายของเมืองหลวง ตงฉิงไม่มีราชวงศ์มานานแล้ว ตงฉิงไม่มีราชวงศ์อยู่อีกแล้ว"

เรื่องเหล่านี้ที่อวี๋เซียนเอ๋อร์พูด น่าจะเป็นความคิดที่อยู่ในใจของคนเมืองอั้นด้วยเช่นกัน

ชิงอีพอฟังถึงตรงนี้แล้วก็รู้สึกโมโหหน่อยๆ

ทั้งที่ท่านอ๋องคือสายเลือดราชวงศ์ตงฉิงแท้ๆ คนเหล่านี้กลับไม่ยอมรับ

เขามองท่านอ๋อง คิดว่าเขาน่าจะโกรธ หรือไม่ก็อาจจะเสียใจบ้าง แต่กลับเห็นสีหน้าท่านอ๋องสงบนิ่งและดูเย็นชา เหมือนไม่ได้เอาคำพูดของอวี๋เซียนเอ๋อร์มาใส่ไว้ในใจเลย

ท่านอ๋องเหมือนจะมีแค่ตอนอยู่กับพระชายาเท่านั้น ถึงจะแสดงอารมณ์ออกมาบ้าง

เขาเองก็ใจเย็นลงมาแล้ว

"ตงฉิงยังมีเชื้อพระวงศ์อยู่หรือไม่ ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าตัดสินใจ และไม่ใช่สิ่งที่เมืองอย่างเมืองอั้นจะสามารถบงการได้"

คำพูดของเซียวหลันยวนมีความอหังการ อวี๋เซียนเอ๋อร์พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

ทำไมเขาถึงแน่ใจขนาดนี้ ถึงได้อหังการขนาดนี้?

อาหารการกินและเสื้อผ้าของประชาชนเมืองอั้นไม่ได้อุดมสมบูรณ์นัก ตอนที่พวกเขาเดินในเมืองไปรอบหนึ่ง เจอกับประชาชนที่ผอมโซอยู่นับไม่ถ้วน ตอนนี้พอมาเห็นอวี๋เซียนเอ๋อร์ที่สีหน้าแดงระเรื่องดงาม ก็รู้เลยว่าชีวิตของจวนเจ้าเมืองแตกต่างกับของประชาชนธรรมดาอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าเมืองอวี๋เลี้ยงดูอวี๋เซียนเอ๋อร์ได้ดูมีชีวิตชีวาขนาดนี้ ก็คงจะเอ็นดูนางมากจริงๆ

"บังอาจนัก!" อวี๋เซียนเอ๋อร์มองฟู่จาวเฟยอย่างโกรธแค้น "คนนอกอย่างพวกเจ้านี่บังอาจนัก กล้ามาพูดเช่นนี้กับคุณหนูอย่างข้า!"

ฟู่จิ้นเชินรู้สึกน่าขัน

พอยึดติดกับสิ่งเดิมนานเกินไป ก็คิดว่าตัวเองสูงส่งเหนือประดา

"เมืองอั้น เป็นแค่เมืองแห่งหนึ่งเท่านั้น พ่อของเจ้าเองก็เป็นแค่ เจ้าเมืองคนหนึ่งเท่านั้น" เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "ถ้าออกไปดูเสียหน่อย พวกเจ้าก็จะรู้ว่าฟ้าดินมันใหญ่โตแค่ไหน"

"แม่นางอวี๋ อ๋องเจวี้ยนเป็นลูกเขยของพวกเราแล้ว ลูกสาวข้าไม่ชอบการมีสามีร่วมกับใคร ดังนั้น เจ้าก็รีบๆ ล้มเลิกความคิดนี้เสียเถอะ" เสิ่นเชี่ยวบอกกับอวี๋เซียนเอ๋อร์

พอเห็นพวกเขารุมนางแบบนี้ อวี๋เซียนเอ๋อร์ก็โกรธจัด

"ลูกสาวของพวกท่านเป็นนางฟ้านางเซียนหรือไรกัน? ดีกว่าข้าหรือ? นางอยู่ที่ไหน ข้าอยากจะเห็น ว่านางมีอะไรดีกันแน่"