อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2358

ฮูหยินเฉิงรู้สึกว่า ชายหนุ่มล้วนชอบความงามกับความสดใหม่

แม้เดิมทีนางจะรังเกียจพฤติกรรมแบบนี้ แต่ความจริงมันเป็นเช่นนั้น ไม่ใช่จะเปลี่ยนแปลงได้ด้วยการรังเกียจหรือไม่รังเกียจ

พวกคนชั้นสูงล้วนเป็นพวกมีเมียมากอยู่แล้ว โดยเฉพาะราชวงศ์

"ถ้าหากอ๋องเจวี้ยนเป็นคนในราชวงศ์จริง หลังจากนี้หากจะขึ้นเป็นจักรพรรดิ ก็จะมีสามตำหนักหกเรือนวัง มีพระสนมมากมายกว่าเดิม แล้วจะครองคู่กับพระชายาอ๋องเจวี้ยนเพียงคนเดียวได้ยังไงกัน?"

คำพูดของฮูหยินเฉิง เฉิงอวิ๋นเจี้ยนอันที่จริงก็ยอมรับอยู่

ปกติแล้ว ถ้าเป็นคนในราชวงศ์จริง แนวคิดเรื่องต้องพยายามขยายเผ่าพันธุ์ให้งอกงามก็จะยิ่งแรงกล้า

เฉิงอวิ๋นโหรวกลับไม่เชื่อ

"แต่ข้าเห็นอ๋องเจวี้ยนคนนั้น ตอนนั้นเขากำลังเอ่ยถึงพระชายา สีหน้าที่เอ่ยถึงพระชายาดูอ่อนโยนเป็นพิเศษเลย นั่นเป็นสิ่งที่ข้าไม่เคยเห็นในผู้ชายคนไหนมาก่อน ดังนั้นข้าจึงรู้สึกว่า พระชายาอ๋องเจวี้ยนต้องเป็นคนที่ดีมาก ความรักกับอ๋องเจวี้ยนก็ดีมากด้วยเช่นกัน คนอื่นจะต้องเข้าไปแทรกกลางความรู้สึกนี้ไม่ได้แน่นอน"

"อวิ๋นโหรว เจ้านี่นะ ความคิดสาวน้อยจริงๆ"

ฮูหยินเฉิงจิ้มหน้าผากนาง หัวเราะขึ้นอย่างจนใจ

"เจ้ามีความคิดเช่นนี้ ดังนั้นเลยไม่ยอมแต่งงานพร้อมกับอวี๋เซียนเอ๋อร์สินะ"

เดิมทีตอนนั้นเจ้าเมืองอวี๋ที่ต้องตาเพื่อนคนรักสมัยเด็กของนาง ฮูหยินเฉิงอยากจะบอกว่า สุดท้ายถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ให้เฉิงอวิ๋นโหรวกับอวี๋เซียนเอ๋อร์เป็นภรรยาทัดเทียมกันไป แต่งออกไปพร้อมกันเลย

แต่เฉิงอวิ๋นโหรวก็ปฏิเสธไปแล้ว

นางบอกว่าไม่ว่ายังไง นางก็ไม่ยอมแต่งงานกับผู้ชายคนเดียวกันร่วมกับคนอื่น ผู้ชายมีเยอะจะตาย ถ้าไม่ไหว นางก็ไปเลือกมาสักคนก็พอแล้ว

"เดิมทีก็ไม่ไหวอยู่แล้ว" เฉิงอวิ๋นโหรวพอคิดถึงสถานการณ์นั้น ก็รู้สึกว่าตนเองรู้สึกขยะแขยงขึ้นมา "ข้าเองก็ไม่ใช่ว่าจะต้องแต่งงานกับอ๋องหรือคนชั้นสูง ไม่ได้อยากจะเข้าวังหลังเสียหน่อย ทำไมจะต้องไปมีสามีร่วมกับคนอื่นเขาด้วย?"

เฉิงอวิ๋นโหรวรู้สึกว่า สามารถทำให้ชายหนุ่มที่สง่างามอย่างอ๋องเจวี้ยน แสดงสีหน้าอ่อนโยนอย่างที่สุดขึ้นมาได้ ย่อมต้องมีบางอย่างแตกต่างจากคนทั่วไปแน่นอน

"ไม่แน่ พระชายาอ๋องเจวี้ยนอาจจะคิดแบบเดียวกับข้าก็ได้"

"ก็ได้ ถ้าสมมติว่านางเป็นจริง" เฉิงอวิ๋นเจี้ยนเอ่ยขึ้น "ความปรารถนาที่มีมาโดยตลอดของครอบครัวเรา ก็คือการออกจากเมืองอั้น กลับไปดูที่เมืองจักรพรรดิเสียหน่อย ตอนที่ท่านปู่ตายไปก็ได้แต่พร่ำเพ้อกับการกลับสู่บ้านเกิดเมืองนอน"