อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2359

คนตระกูลเฉิงหารือกันอยู่นาน ท้ายสุดก็ตัดสินใจว่าจะร่วมมือกับอ๋องเจวี้ยน

นี่ถือเป็นการเดิมพันครั้งหนึ่ง

ถ้าพวกเขาเดิมพันชนะ อ๋องเจวี้ยนก็น่าจะกลายเป็นจักรพรรดิตงฉิง ถึงตอนนั้นตงฉิงก็จะกลับมาเห็นเดือนเห็นตะวันได้อีก

เช่นนั้นพวกเขาที่เป็นคนเลือกติดตามอ๋องเจวี้ยนเวลานี้ ก็จะถือว่ามีคุณความดีที่ติดตามปฐมจักรพรรดิ

อย่าว่าแต่ออกจากเมืองอั้นเลย หลังจากนี้วันคืนของพวกเขาก็จะดีขึ้นด้วย

ขดตัวอยู่แต่ในเมืองแบบนี้ตลอด พวกเขาเองจะพยายามแค่ไหน ก็ทำได้แค่แก่งแย่งตำแหน่งเจ้าเมืองกับเจ้าเมืองอวี๋เท่านั้น

ปกป้องเมืองนี้ไป ก็ไม่มีอนาคตอยู่ดี

ทั้งหมดล้วนกำลังเดินไปจุดจบ

เจ้าเมืองอวี๋นับวันยิ่งสายตาตื้นเขินลงทุกวัน มองไม่เห็นจุดนี้เอาเสียเลย

"คุณชายฟู่ข้างกายอ๋องเจวี้ยนคนนั้น ก็เป็นคนที่มีความสามารถ ข้าจะไปคุยกับเขาก่อน" เฉิงอวิ๋นเจี้ยนบอกกับท่านพ่อ "คนเหล่านั้นที่ตามพวกเรามา ท่านพ่อก็ไปพูดดีดีกับเขาหน่อย"

พวกเขาเหล่านี้สามัคคีกันเป็นกลุ่มก้อน พอถึงจุดสำคัญของการตัดสินใจ เฉิงอวิ๋นเจี้ยนต้องทำให้ทุกคนเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน และไม่มีใครจะเข้ามาแทงข้างหลังพวกเขาได้

"เจ้าออกไปก็พอ ข้าจะคุยดีดีกับพวกเขาเอง" บิดาเฉิงเองก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ

แต่ก่อนทุกคนถูกปิดผนึกอยู่ในเมืองนี้มาตลอด ชีวิตคนเองก็สำคัญมาก ดังนั้นเมืองอั้นจึงมีกฏอยู่ข้อหนึ่ง คนที่กล้าสังหารคนหรือวางเพลิงจะถูกมองเป็นศัตรูร่วมกันของประชาชนทั้งเมือง จะถูกลงโทษประหารด้วยการแล่เนื้อ

ต่อให้จะมีการทะเลาะวิวาท ทุกคนก็ยังไม่กล้าลงมือฆ่าใครส่งเดช ยังมีการไว้ชีวิตอีกฝ่ายไว้อยู่

ถึงยังไงพอตายคนนึงมันก็ลดไปคนหนึ่งอยู่ดี

นี่อาจจะเป็นกฏที่ดีที่สุดในเมืองอั้นข้อหนึ่ง

แต่หลังจากที่เจ้าเมืองอายุมากขึ้น เรือนหลังก็เริ่มวุ่นวาย พวกครอบครัวฝ่ายหญิงของบรรดาเมียน้อยพวกนั้นเริ่มทะเลาะกันเองบ่อยครั้ง แย่งชิงอำนาจและผลประโยชน์กันเสมอ ใครที่ไปผิดใจกับพวกเขา จะเจอกับจุดจบที่น่าเวทนา

องครักษ์เองก็พยักหน้าให้จริงๆ "เจ้าเมืองคิดเพื่อทุกท่านจริงๆ"

ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว "ก่อนหน้านี้พวกเราเข้ามาทักทายด้วยตนเอง ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราก็ไม่ได้พักในจวนเจ้าเมืองด้วยซ้ำ เจ้าเมืองเมื่อวานยังบอกเลยว่าต้อนรับพวกเราให้เดินชมได้ทั่วเมือง แล้วเมื่อวานเราก็เดินชมมาทั้งวันแล้ว ก็ปลอดภัยดีไม่เห็นมีอะไร"

"นั่นสิ มีประชาชนจะทำอะไรเราเสียที่ไหน?" ฟู่จาวเฟยพูดตามขึ้นมา

"พวกเรายังคิดจะบอกเจ้าเมืองด้วยว่าบริหารได้เก่ง เมืองอั้นเป็นระเบียบเรียบร้อย เหล่าประชาชนก็อยู่ดีมีสุข" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้น "วันนี้จู่ๆ กลับหวาดกลัวและคาดเดาขึ้นมาแล้วหรือ?"

ให้เดา คงเป็นเพราะเจ้าเมืองอวี๋เห็นว่าเราไม่คล้อยตาม เห็นว่าควบคุมได้ลำบาก ดังนั้นเลยจะคอยเฝ้าพวกเขาขึ้นมา

นี่คือจะบีบให้อ๋องเจวี้ยนแต่งงานกับอวี๋เซียนเอ๋อร์สินะ?

"เหล่าประชาชนล้วนโง่เขลา ในหนึ่งวันความคิดก็เปลี่ยนได้ร้อยแปด เมื่อวานไม่ลงมือ ไม่ได้หมายความว่าวันนี้จะไม่คิดสร้างเรื่องขึ้นมา" องครักษ์ยังคงขวางไม่ให้พวกเขาออกไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

พวกเขากระทั่งจับหอกยาวไว้แน่น คาดว่าถ้าฟู่จิ้นเชินจะทะลวงออกไป ก็จะลงมือทันที