อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2360

ฟู่จิ้นเชินเข้าใจในใจ เจ้าเมืองอวี๋ตอนนี้คิดจะบีบอ๋องเจวี้ยนให้ยอมจำนน

ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าเมืองอวี๋ก็อยากรู้ว่าด้านนอกมีสถานการณ์อย่างไรกันแน่ จึงกักบริเวณพวกเขาเอาไว้ก่อน จากนั้นส่งคนออกไปสืบด้านนอก พอเข้าใจสถานการณ์แล้วค่อยกลับมาตัดสินใจ

พฤติกรรมเช่นนี้ของเจ้าเมืองอวี๋ เผยความทะเยอทะยานของเขาออกมาแล้ว

ต่อให้อ๋องเจวี้ยนจะพูดความจริง เจ้าเมืองอวี๋ก็ยังอยากจะแย่งชิงอำนาจของเขา หยิบยืมสายเลือดราชวงศ์ของเขา

"ดูท่า ตำแหน่งเจ้าเมืองอั้น เจ้าเมืองอวี๋คงจะไม่พอใจเสียแล้ว"

ฟู่จิ้นเชินพูดประชดประชันขึ้นมาคำหนึ่ง คำนี้องครักษ์ไม่ได้ตอบรับอะไร แค่ยืนหยัดขวางพวกเขาไว้ ไม่ให้พวกเขาออกไป

"พวกเจ้าคิดดีดีนะ เมืองอั้น ก็เป็นแค่เมืองหนึ่งในเมืองจำนวนมากมายของตงฉิง เมืองอั้นเองก็เป็นของราชวงศ์ตงฉิงนะ เดิมทีตำแหน่งเจ้าเมือง จักรพรรดิสามารถแค่สั่งก็ลบทิ้งไปได้เลย"

ชายหนุ่มคนหนึ่งพาองครักษ์หลายคนเดินเข้าไป พอได้ยินคำพูดของฟู่จิ้นเชิน ชายหนุ่มก็หัวเราะร่าขึ้นมา

เขาเดินมาตรงหน้าฟู่จิ้นเชิน มองดูเขา จากนั้นก็มองฟู่จาวเฟย

"พวกเจ้าคือแขกที่พ่อข้าพูดถึงรึ? ที่เจ้าพูดเมื่อครู่นี้ก็ไม่ผิดหรอก แตต่ว่าพวกเราตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไร ตงฉิง หรือว่าเป็นตงฉิงในตำนาน? พวกเจ้าตอนนี้เข้ามาในเมืองอั้นได้ ก็นับเป็นบุญวาสนาที่สั่งสมมาแล้ว"

"คุณชายใหญ่" องครักษ์คารวะให้กับชายหนุ่ม

ชายหนุ่มคนนี้ คืออวี๋ลี่ลูกชายคนโตของเจ้าเมืองอวี๋

อดพูดไม่ได้เลย เชื้อของครอบครัวเจ้าเมืองอวี๋นี่ใช้ได้ทีเดียว คนในครอบครัวหน้าตาดีกันหมด

อวี๋ลี่คนนี้ ก็หล่อเหลาร่างสูงใหญ่ อยู่ในชุดคลุมฟ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ดูองอาจแบบฉบับคุณชายใหญ่ของเจ้าเมืองจริงๆ

คนทั่วไปพอเห็นแล้ว ก็น่าจะถูกทำให้ตกใจอยู่เหมือนกัน

อวี๋ลี่มองพ่อลูกฟู่จิ้นเชิน อันที่จริงในสายตาก็แฝงไว้ด้วยการรอคอยอย่างแน่วแน่อยู่ รอให้ท่าทีองอาจของสองพ่อลูกถูกกดดันจนหายไป และรอให้พวกเขาก้มหัวคารวะเขาด้วยความนอบน้อม

ใครจะคิด ว่าเขารอแล้วรออีก ก็ได้แค่สายตาฟู่จิ้นเชินที่กวาดมาบนตัวเขาเรียบๆ เท่านั้น

อวี๋ลี่หัวเราะเย็นชา เอ่ยต่อว่า "พวกเรากระทั่งไม่จำเป็นต้องยืนยันตัวตนฐานะกับที่มาของพวกเจ้าด้วยซ้ำ ต่อให้สิ่งที่พวกเจ้าพูดมาล้วนเป็นเรื่องโกหก ล้วนเป็นเรื่องที่แต่งขึ้น พวกเราก็จะไม่เอาเรื่องเหมือนกัน"

"เช่นนั้นพวกเราต้องขอบคุณเจ้าไหม?" ฟู่จาวเฟยหัวเราะเหอะขึ้นมา "พวกเจ้าควรจะออกไปดูหน่อย ว่าด้านนอกมีสถานการณ์เช่นไร เอาแต่คุ้มกันเมืองอั้นอยู่แบบนี้ คิดว่าตัวเองเป็นจักรพรรดิเถื่อนไปแล้วรึไรกัน?"

"เอาล่ะ เสี่ยวเฟย ไม่ต้องพูดกับเขาแล้ว พวกเราออกไปก่อนเถอะ" ฟู่จิ้นเชินขวางฟู่จาวเฟยไว้แล้วมองไปทางอวี๋ลี่ "คุณชายใหญ่อวี๋ทางที่ดีก็ยืนยันหน่อยดีกว่า เข้าคิดจะขวางทางพวกเราจริงไหม"

เขาอยู่ในจุดเสียเปรียบแท้ๆ แต่คำพูดตอนนี้ก็ไม่ได้ประหม่าเลยแม้แต่น้อย สิ่งนี้ทำให้อวี๋ลี่รู้สึกสงสัยขึ้นมาจริงๆ

แต่เขาคิดๆ โบกมือเป็นสัญญาณให้องครักษ์หลีกทาง

"พวกเจ้าจะออกไปก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอก แต่ว่า ไม่ว่าอย่างไรที่นี่ก็คือเมืองอั้น ก็ขอเตือนพวกเจ้าหน่อยว่าอย่าไปเจอกับคนที่ไม่ควรเจอแล้วกัน"

ฟู่จิ้นเชินไม่สนใจเขา พาฟู่จาวเฟยเดินออกไป

เสิ่นเชี่ยวอยู่ในจวนเจ้าเมือง นางไม่กังวลอะไร เพราะเซียวหลันยวนก็ยังอยู่ที่นี่