อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2360

ฟู่จิ้นเชินเข้าใจในใจ เจ้าเมืองอวี๋ตอนนี้คิดจะบีบอ๋องเจวี้ยนให้ยอมจำนน

ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าเมืองอวี๋ก็อยากรู้ว่าด้านนอกมีสถานการณ์อย่างไรกันแน่ จึงกักบริเวณพวกเขาเอาไว้ก่อน จากนั้นส่งคนออกไปสืบด้านนอก พอเข้าใจสถานการณ์แล้วค่อยกลับมาตัดสินใจ

พฤติกรรมเช่นนี้ของเจ้าเมืองอวี๋ เผยความทะเยอทะยานของเขาออกมาแล้ว

ต่อให้อ๋องเจวี้ยนจะพูดความจริง เจ้าเมืองอวี๋ก็ยังอยากจะแย่งชิงอำนาจของเขา หยิบยืมสายเลือดราชวงศ์ของเขา

"ดูท่า ตำแหน่งเจ้าเมืองอั้น เจ้าเมืองอวี๋คงจะไม่พอใจเสียแล้ว"

ฟู่จิ้นเชินพูดประชดประชันขึ้นมาคำหนึ่ง คำนี้องครักษ์ไม่ได้ตอบรับอะไร แค่ยืนหยัดขวางพวกเขาไว้ ไม่ให้พวกเขาออกไป

"พวกเจ้าคิดดีดีนะ เมืองอั้น ก็เป็นแค่เมืองหนึ่งในเมืองจำนวนมากมายของตงฉิง เมืองอั้นเองก็เป็นของราชวงศ์ตงฉิงนะ เดิมทีตำแหน่งเจ้าเมือง จักรพรรดิสามารถแค่สั่งก็ลบทิ้งไปได้เลย"

ชายหนุ่มคนหนึ่งพาองครักษ์หลายคนเดินเข้าไป พอได้ยินคำพูดของฟู่จิ้นเชิน ชายหนุ่มก็หัวเราะร่าขึ้นมา

เขาเดินมาตรงหน้าฟู่จิ้นเชิน มองดูเขา จากนั้นก็มองฟู่จาวเฟย

"พวกเจ้าคือแขกที่พ่อข้าพูดถึงรึ? ที่เจ้าพูดเมื่อครู่นี้ก็ไม่ผิดหรอก แตต่ว่าพวกเราตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไร ตงฉิง หรือว่าเป็นตงฉิงในตำนาน? พวกเจ้าตอนนี้เข้ามาในเมืองอั้นได้ ก็นับเป็นบุญวาสนาที่สั่งสมมาแล้ว"

"คุณชายใหญ่" องครักษ์คารวะให้กับชายหนุ่ม

ชายหนุ่มคนนี้ คืออวี๋ลี่ลูกชายคนโตของเจ้าเมืองอวี๋

อดพูดไม่ได้เลย เชื้อของครอบครัวเจ้าเมืองอวี๋นี่ใช้ได้ทีเดียว คนในครอบครัวหน้าตาดีกันหมด

อวี๋ลี่คนนี้ ก็หล่อเหลาร่างสูงใหญ่ อยู่ในชุดคลุมฟ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ดูองอาจแบบฉบับคุณชายใหญ่ของเจ้าเมืองจริงๆ

คนทั่วไปพอเห็นแล้ว ก็น่าจะถูกทำให้ตกใจอยู่เหมือนกัน

อวี๋ลี่มองพ่อลูกฟู่จิ้นเชิน อันที่จริงในสายตาก็แฝงไว้ด้วยการรอคอยอย่างแน่วแน่อยู่ รอให้ท่าทีองอาจของสองพ่อลูกถูกกดดันจนหายไป และรอให้พวกเขาก้มหัวคารวะเขาด้วยความนอบน้อม

ใครจะคิด ว่าเขารอแล้วรออีก ก็ได้แค่สายตาฟู่จิ้นเชินที่กวาดมาบนตัวเขาเรียบๆ เท่านั้น