อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2362

เสิ่นเชี่ยวมั่นใจในตัวสามีมาก

นางรู้สึกมาตลอด ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ก็มักจะทำได้สำเร็จเสมอ

ดังนั้นครั้งนี้เองก็ด้วย แค่ไปกล่อมพวกเฉิงอวิ๋นเจี้ยนเท่านั้น สำหรับเขาแล้วไม่น่าเป็นปัญหาอะไร

ตอนนี้นางกลับเป็นห่วงเซียวหลันยวนแทน

"แต่เรื่องถัดจากนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การจะสร้างตงฉิงขึ้นใหม่ เรื่องน้อยใหญ่ก็มีอยู่มากมาย ท่านจะรับมือไหวหรือ?"

เสิ่นเชี่ยวแค่จินตนาการ ก็รู้ว่ามีงานมากมายที่ต้องทำ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีระดับความยากสูงมากด้วย

สร้างเมืองขึ้นมาใหม่ ถนนทางการก็ต้องซ่อมแซม แต่ละพื้นที่ต้องเลือกข้าราชการกับผู้บัญชาการที่สามารถดูแลจัดการได้ออกมา ที่ดินต้องปรับปรุงใหม่ แล้วยังต้องคอยป้องกันลัทธิเทพทำลายล้างอีก ถึงตอนนั้นถ้าเคลื่อนไหวใหญ่โตจนแพร่งพรายออกไป ก็ต้องมาระวังต้าชื่อกับแคว้นเจาอีก

กระทั่งว่า แคว้นหมิ่นก็อาจจะเข้ามาร่วมแบ่งชิ้นปลามันนี้ด้วย

ม้าศึก เสบียง ประชาชน ที่ดิน กองทัพ อาวุธยุทโธปกรณ์ การวางกำลังป้องกัน และระบบระเบียบต่างๆ ทุกเรื่องต้องสร้างขึ้นมาใหม่ เริ่มจากไม่มีอะไรเลยจนมีขึ้นมา นั่นเป็นภารกิจที่ใหญ่หลวงมาก

เซียวหลันยวนจะรับมือไหวจริงหรือ?

ไหนจะยังเรื่องการแพทย์ เรื่องเหล่านี้ถ้าทำขึ้นมา ฟู่จาวหนิงในฐานะพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็คงเลี่ยงไม่ได้

เสิ่นเชี่ยวกังวลมาก หนึ่งคือนางตั้งท้องเด็กแล้วก็จะเหน็ดเหนื่อยลำบากมาก อารมณ์อาจจะส่งผลกระทบได้ ตอนนี้สามีเองก็อาจจะวุ่นจนไม่ได้ดูแลนาง ยิ่งไปกว่านั้นตัวนางเองก็ยังต้องไปช่วยเหลือด้วย

หลายสาเหตุจะประดังเข้ามา ฟู่จาวหนิงจะรับไหวไหม?

ดังนั้น เสิ่นเชี่ยวแทนที่จะบอกว่ากังวลเซียวหลันยวน สู้พูดว่าเป็นห่วงลูกสาวจะดีกว่า

"ต้องยุ่งมากแน่ แต่ข้าก็จะไม่มองข้ามจาวหนิง"

เซียวหลันยวนมั่นใจในจุดนี้มาก ไม่ว่าเจ้าอารามก่อนหน้านี้จะทำอะไรไว้ เป้าหมายของเขาก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง นั่นคือเลือกสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตงฉิง

"ในมือเจ้าอารามจะต้องมีคนที่มีประโยชน์แน่นอน คนที่ถูกสายเลือดราชครูช่วยออกมาในอดีต จะต้องกลับมาแน่"

แล้วยังมีเขาชิงถงอีก ถังอู๋เจวี้ยนเองก็จะช่วยด้วย

การป้องกันของตงฉิง พวกเขาต้อนไปค้นหาและฟื้นฟูก่อนเป็นอันดับแรก

เรื่องเหล่านี้ต้องทำไปทีละก้าวๆ

"ข้าแค่อยากให้จาวหนิงปลอดภัยดี คลอดลูกได้อย่างราบรื่น" เสิ่นเชี่ยวถอนหายใจ "ท่านเองก็น่าจะรู้ ว่าจาวหนิงเองก็มีส่วนช่วยอย่างมากต่อตงฉิง ไม่ใช่ว่าพอมีเด็กแล้วจะไร้ประโยชน์เสียทีเดียว"

"วางใจเถิด ต่อให้นางช่วยอะไรไม่ได้ ก็ยังคงเป็นคนที่สำคัญที่สุดในใจข้าเสมอ" เซียวหลันยวนตอบ