อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2363

ฟู่จิ้นเชินออกมาหลังจากเจรจากับเฉิงอวิ๋นเจี้ยนเสร็จ ก็เห็นคนสองคนทำตัวลับๆ ล่อๆ เดินตามมา

"ท่านพ่อ ข้าไปจัดการคนเลยดีไหม?"

ฟู่จาวเฟยเองก็พบสองคนนั้นแล้ว

ตอนที่เข้ามา พวกเขาก็คอยระวังมาตลอด สลัดพวกสะกดรอยทิ้งไปหลายคน

ต่อมาเฉิงอวิ๋นเจี้ยนก็ส่งคนเข้ามารับ พาพวกเขาเดินผ่านทางลับ และมีคนเข้าไปขวางพวกสะกดรอยเอาไว้ด้วย ดังนั้น คนของเจ้าเมืองทางนั้นน่าจะถูกสลัดทิ้งไปแล้วถึงจะถูก

ถึงยังไงเฉิงอวิ๋นเจี้ยนก็คุ้นเคยกับเจ้าเมืองอวี๋กับคนของเขาเป็นอย่างดี ใช้ชีวิตในเมืองนี้มาหลายปี คุ้นเคยกับถนนใหญ่ซอกซอยเล็ก การสลัดฝ่ายตรงข้ามทิ้งได้ไม่ใช่เรื่องแปลก

ตอนนี้มีอีกสองคนมาสะกดรอยตามพวกเขา ฟู่จิ้นเชินรุ้สึกแปลกใจมาก

สองคนนี้ เขารู้สึกว่าไม่ใช่คนของเจ้าเมืองอวี๋

"ยังไม่ต้องลงมือ สังเกตไปก่อน"

ฟู่จิ้นเชินพาลูกชายเข้าไปเดินวนเล่นในเมืองต่อ ร้านรวงทุกร้านที่เปิดเขาล้วนเข้าไปเยี่ยมชม กระทั่งหอคณิกาก็ยังเข้าไปด้วย

ถูกต้อง ในเมืองอั้นเองก็มีหอคณิกา

ในอดีตมีอยู่ ต่อมาก็สืบทอดกันลงมา

หลังจากพวกเขาเข้าไปในหอคณิกา ก็มีแม่นางคนหนึ่งเข้ามาต้อนรับพวกเขา เอ่ยขึ้นเสียงต่ำว่า "ข้าคือน้องสาวญาติของเฉิงอวิ๋นเจี้ยน..."

น้องสาวญาติตระกูลเฉิงรู้จักคนที่เพิ่งเข้าเมืองมาเหล่านี้ แต่อันที่จริงใครก็รู้จักทั้งนั้น ถึงยังไงก็เป็นคนหน้าใหม่ที่หลายปีนี้ไม่เคยมีมาก่อน ยิ่งไปกว่นั้นท่าทางของพวกเขาก็ยังสง่างาม แตกต่างกับคนในเมืองอั้น

เดินไปที่ไหนพวกเขาก็ล้วนดึงดูดสายตานับไม่ถ้วน

น้องสาวญาติตระกูลเฉิงรู้ว่าพี่ชายจะเจรจาร่วมมือกับพวกเขา นางเองก็ได้รับคำสั่งมา ถ้าหากคนเหล่านี้ปรากฏตัว ตอนที่ช่วยเหลือได้ก็ให้เข้าช่วยเหลือ

แต่นางก็คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาพ่อลูกจะเข้ามาในหอคณิกา

นี่ทำให้น้องสาวญาติตระกูลเฉิงรู้สึกสงสัยต่อตัวพวกเขาหน่อยๆ

ไม่หรอกกระมัง?

เข้ามาในเมืองอั้น แต่ยังเข้ามาเดินเล่นในหอคณิกาหรือ?

"ข้างหลังพวกเรามีคนตามมา" ฟู่จิ้นเชินพิจารณาออกมาได้แทบจะในทันที เห็นว่าสายตาของแม่นางคนนี้เชื่อถือได้ "ข้าคิดจะหยั่งเชิงดูตัวตนฐานะของพวกเขา บางทีอาจจะสลัดหลุดได้ในนี้น่ะ"

"ทั้งสองท่านมาหาแม่นางคนไหนหรือ?"

ด้านนอก ก็มีคนหนึ่งที่กำลังกระหืดกระหอบ ก่อนหน้านี้เขาตามไม่ทัน เมื่อครู่กลับเห็นพ่อลูกตระกูลฟู่เข้ามาในหอคณิกาพอดี

เขามองดูอยู่ด้านนอกพักหนึ่ง พอไม่เห็นพ่อลูกสองคนนั้นออกมา ก็กลับไปรายงานจวนเจ้าเมืองอย่างดีใจ

"คุณชายใหญ่ คุณชายฟู่พาลูกชายไปเที่ยวในหอคณิกาแล้ว ตั้งนานสองนานก็ยังไม่ออกมา!"

เขากลัวคุณชายใหญ่จะตำหนิที่เขาตามไม่ทัน จึงรีบมองข้ามเรื่องก่อนหน้าไป แล้วพูดไปตรงๆ ว่าพวกฟู่จิ้นเชินเข้าไปในหอคณิกาแล้ว

คำพูดนี้พอเข้าหูอวี๋ลี่ เขาเข้าใจว่าสองพ่อลูกฟู่จิ้นเชินเดินเที่ยวไปพักหนึ่งก็เข้าหอคณิกาไปแล้ว

"จริงหรือ?"

"จริงขอรับ! เขารู้สึกสนใจกับทุกที่ในเมืองอั้น ข้าน้อยคิดว่า พวกเขาเองก็น่าจะสนใจกับแม่นางในเมืองอั้นด้วย"

"ฮ่าๆๆ มันก็แค่นี้เองสินะ ทำเป็นวางมาดเหมือนผู้ดี"

คุณชายใหญ่อวี๋พูดอย่างชั่วร้ายว่า "งั้นเรื่องนี้จะไม่เอาไปบอกฮูหยินฟู่หน่อยหรือ?"