อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2364

คุณชายใหญ่อวี๋รู้สึกว่าตนเองสามารถไปเย้ยหยันคนพวกนี้ได้อยู่

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกเขาที่เสแสร้งเป็นสามีภรรยาที่รักกันกลมเกลียว แล้วยังซื่อสัตย์ต่อกันอย่างยิ่งยวด ทำเขาไม่สบอารมณ์อย่างมาก

ฟู่จิ้นเชินพาภรรยากับลูกชายมา ครอบครัวดูมีความสุขกลมเกลียว ทำเอาเขารู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง

ถึงยังไงเรือนหลังของพ่อเขาก็รับอนุมามากมาย เขาเป็นลูกชายคนโต ข้างหลังยังมีลูกอนุอีกเป็นโขยง คนพวกนั้นก็เอาแต่แก่งแย่งชิงดีทะเลาะกันทั้งวัน

ตั้งแต่เขาเกิดมา ไม่เคยได้เห็นภาพครอบครัวที่อยู่กันอย่างมีความสุขกลมเกลียวเลย

แล้วก็อ๋องเจวี้ยนอีก กระทั่งแม่นางที่สวยอย่างน้องสาวเขา บอกว่าไม่ต้องตาก็คือไม่ต้องตา พูดอะไรว่าในใจมีแต่พระชายาคนเดียว

ทำเอาน้องสาวเขาต้องเสียใจ แล้วยังมาร้องไห้อาละวาดกับเขาอีก

พวกเขาไม่เชื่อหรอก ว่าผู้ชาย จะรักเดียวใจเดียวกับหญิงสาวแค่คนเดียวได้

ความดีงามพวกนี้เขาอยากจะทำลายทิ้งให้หมด

ดังนั้นตอนนี้พอได้ยินว่าฟู่จิ้นเชินไปที่หอคณิกา เขาก็ลิงโลดขึ้นมา อยากจะรีบเอาไปบอกเสิ่นเชี่ยวทันทีเลยจริงๆ

จะว่าไป เสิ่นเชี่ยวแม้อายุจะมากแล้ว แต่อวี๋ลี่ก็ยังรู้สึกว่าดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงมาก แล้วยังสวยมาก มีเสน่ห์บางอย่างที่เด็กสาวไม่มี

เขาไม่ชอบเห้นใบหน้าของนางเปล่งประกายแห่งความสุขเพื่อผู้ชายคนหนึ่ง จึงอยากทำลายมัน อยากเห็นนางต้องเสียใจจนน้ำตาตก อยากเห็นนางร้องไห้

เห็นนางเจ็บปวดใจสลาย ตอนนั้น บางทีนางอาจจะมองเห็นเขา?

หญิงสาวที่มีลูกชายกับลูกสาวแล้ว เขากลับสนใจขึ้นมาหน่อยๆ

อวี๋ลี่เพียงไม่นานก็ไปถึงเรือนแขก ไหาเสิ่นเชี่ยว

เสิ่นเชี่ยวยังอยู่กับอ๋องเจวี้ยนที่นี่ ถึงยังไงนี่ก็เป็นพื้นที่ของเจ้าเมืองอวี๋ หญิงสาวที่ไม่มีวรยุทธ์อย่างนาง การอยู่ที่อื่นก็ไม่ปลอดภัย

เจ้าเมืองอวี๋ยังจัดสาวใช้มาให้พวกเขาอีกหลายคน

"คุณชายใหญ๋"

สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ข้างประตูพอเห็นอวี๋ลี่ ก็ทยอยกันคารวะทันที