อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2365

เสิ่นเชี่ยวพอได้ยินประโยคที่คุณชายใหญ่อวี๋จู่ๆ ถามขึ้นใน ในใจก็สั่นกึก

นางเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง และมองเห็นเจตนาไม่ดีบนสีหน้าเขา

นี่ชัดเจนว่าคิดจะพูดอะไรที่ไม่ค่อยดีกับนาง

"ข้าไม่อยากออกไป ไม่ได้หรือ? ถ้าหากเจ้าเมืองอวี๋ยินดีล่ะก็ พวกเราเองสามารถไปพักด้านนอกได้ จะได้ไม่ต้องถูกตั้งคำถามกระทั่งเรื่องที่ข้าไม่อยากออกไปข้างนอกแบบนี้"

เสิ่นเชี่ยวเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "น่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้เจ้าเมืองอวี๋ต้อนรับพวกเราเข้ามาในจวนเจ้าเมืองอย่างมีกระตือรือร้น"

อวี๋ลี่ถูกนางสวนมาหลายคำแบบนี้แต่ก็ไม่โกรธ เขารู้สึกว่าตอนนี้น่าจะเพราะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ไม่เป็นไร เขาบอกนางเองได้

"ไม่ใช่เช่นนั้นหรอก เจ้าอยากจะออกไปหรืออยากจะพักผ่อนอยู่ที่นี่ มันก็อิสระของเจ้า ข้าก็แค่อยากรู้อยากเห็น ไม่ใช่พูดกันว่าพวกเจ้าสามีภรรยารักกันกลมเกลียว ร่างกับเงาไม่อาจแยกกันได้หรอกหรือ? ขนาดลูกชายเขายังพาออกไปได้ แล้วทำไมถึงไม่พาเจ้าไปด้วย?"

"คุณชายใหญ่อวี๋ฟังคำคนไม่รู้เรื่องรึ?"

"ฮูหยินฟู่เองก็ไม่ต้องระแวดระวังขนาดนี้ก็ได้ ข้าก็แค่มาคุยกับเจ้าเท่านั้น ไม่มีอะไร เพียงแต่คนของข้าไปเจอคุณชายฟู่กับนายน้อยฟู่ข้างนอกพอดี พวกเขาพ่อลูกดันเข้าไปในสถานที่หนึ่งด้วยกัน"

อวี๋ลี่มองเสิ่นเชี่ยว รู้สึกว่านางทำตัวเหินห่างเย็นชาแบบนี้ ก็ดูพิเศษต่างออกไป

"คุณชายอวี๋สะกดรอยพวกเขา?" เสิ่นเชี่ยวถามออกมาตรงๆ

นางไม่คิดจะไว้หน้าอวี๋ลี่เลยแม้แต่น้อย "จะบอกว่าบังเอิญอะไรกัน ท่านไม่วางใจพวกเขา เลยส่งคนให้ตามไป ข้าเองก็ไม่คิดว่าแปลกหรอก"

อวี๋ลี่ไม่คิดว่านางจะพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ ชะงักไปนิดหน่อย จากนั้นก็รู้สึกว่านางดูน่าสนใจขึ้นไปอีก

โดยเฉพาะพอนั่งมองนางตรงหน้าแบบนี้ บนหน้าเสิ่นเชี่ยวยังไม่มีริ้วรอยเลยสักนิด ผิวเรียบเนียนกระจ่างใส ดูอ่อนเยาว์มาก

มองแบบนี้เหมือนจะโตกว่าเขาแค่ไม่กี่ปี

เป็นคนที่สวยจริงๆ

"เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าพวกเขาเข้าไปสถานที่แบบไหน?"

"พวกเขากลับมาก็จะบอกข้าเอง"

"นั่นก็ไม่แน่หรอกนะ สถานที่นี้น่ะ คุณชายฟู่เกรงว่าคงไม่กล้าบอกกับเจ้าหรอก พวกเขาเข้าไปในหอคณิกาเมืองอั้น!"