อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2365

เสิ่นเชี่ยวพอได้ยินประโยคที่คุณชายใหญ่อวี๋จู่ๆ ถามขึ้นใน ในใจก็สั่นกึก

นางเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง และมองเห็นเจตนาไม่ดีบนสีหน้าเขา

นี่ชัดเจนว่าคิดจะพูดอะไรที่ไม่ค่อยดีกับนาง

"ข้าไม่อยากออกไป ไม่ได้หรือ? ถ้าหากเจ้าเมืองอวี๋ยินดีล่ะก็ พวกเราเองสามารถไปพักด้านนอกได้ จะได้ไม่ต้องถูกตั้งคำถามกระทั่งเรื่องที่ข้าไม่อยากออกไปข้างนอกแบบนี้"

เสิ่นเชี่ยวเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "น่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้เจ้าเมืองอวี๋ต้อนรับพวกเราเข้ามาในจวนเจ้าเมืองอย่างมีกระตือรือร้น"

อวี๋ลี่ถูกนางสวนมาหลายคำแบบนี้แต่ก็ไม่โกรธ เขารู้สึกว่าตอนนี้น่าจะเพราะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ไม่เป็นไร เขาบอกนางเองได้

"ไม่ใช่เช่นนั้นหรอก เจ้าอยากจะออกไปหรืออยากจะพักผ่อนอยู่ที่นี่ มันก็อิสระของเจ้า ข้าก็แค่อยากรู้อยากเห็น ไม่ใช่พูดกันว่าพวกเจ้าสามีภรรยารักกันกลมเกลียว ร่างกับเงาไม่อาจแยกกันได้หรอกหรือ? ขนาดลูกชายเขายังพาออกไปได้ แล้วทำไมถึงไม่พาเจ้าไปด้วย?"

"คุณชายใหญ่อวี๋ฟังคำคนไม่รู้เรื่องรึ?"

"ฮูหยินฟู่เองก็ไม่ต้องระแวดระวังขนาดนี้ก็ได้ ข้าก็แค่มาคุยกับเจ้าเท่านั้น ไม่มีอะไร เพียงแต่คนของข้าไปเจอคุณชายฟู่กับนายน้อยฟู่ข้างนอกพอดี พวกเขาพ่อลูกดันเข้าไปในสถานที่หนึ่งด้วยกัน"

อวี๋ลี่มองเสิ่นเชี่ยว รู้สึกว่านางทำตัวเหินห่างเย็นชาแบบนี้ ก็ดูพิเศษต่างออกไป

"คุณชายอวี๋สะกดรอยพวกเขา?" เสิ่นเชี่ยวถามออกมาตรงๆ

นางไม่คิดจะไว้หน้าอวี๋ลี่เลยแม้แต่น้อย "จะบอกว่าบังเอิญอะไรกัน ท่านไม่วางใจพวกเขา เลยส่งคนให้ตามไป ข้าเองก็ไม่คิดว่าแปลกหรอก"

อวี๋ลี่ไม่คิดว่านางจะพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ ชะงักไปนิดหน่อย จากนั้นก็รู้สึกว่านางดูน่าสนใจขึ้นไปอีก

โดยเฉพาะพอนั่งมองนางตรงหน้าแบบนี้ บนหน้าเสิ่นเชี่ยวยังไม่มีริ้วรอยเลยสักนิด ผิวเรียบเนียนกระจ่างใส ดูอ่อนเยาว์มาก

มองแบบนี้เหมือนจะโตกว่าเขาแค่ไม่กี่ปี

เป็นคนที่สวยจริงๆ

"เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าพวกเขาเข้าไปสถานที่แบบไหน?"

"พวกเขากลับมาก็จะบอกข้าเอง"

"นั่นก็ไม่แน่หรอกนะ สถานที่นี้น่ะ คุณชายฟู่เกรงว่าคงไม่กล้าบอกกับเจ้าหรอก พวกเขาเข้าไปในหอคณิกาเมืองอั้น!"

ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่คือจวนเจ้าเมือง นางกลับคิดจะไล่เขาออกไปเนี่ยนะ? แยกไม่ออกแล้วหรือว่าใครเล็กใครใหญ่

"คุณชายใหญ่อวี๋ เชิญ" องครักษ์ส่งสัญญาณให้เขาทันที

อวี๋ลี่ลุกขึ้นยืน "ที่นี่ข้าคือเจ้านาย พวกเจ้าต่างหากที่เป็นแขก ฮูหยินฟู่ เจ้าไม่ใช่ว่าโมโหจนเลอะเลือนแล้วหรอกนะ? ทำไม พอได้ยินว่าสามีกับลูกชายตัวเองเข้าไปในหอคณิกาด้วยกัน ใจเลยลนลานขึ้นมารึ?"

ร่างหนึ่งแฉลบเข้ามา อวี๋ลี่จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงอันตราย

เขามีปฏิกิริยารวดเร็ว หมุนตัวหันจะโต้กลับทันที แต่ความเร็วของอีกฝ่ายสูงกว่าเขามาก พอคอถูกรัด เขาก็รู้สึกว่าภาพเบื้องหน้าเปลี่ยนไปกะทันหัน ร่างทั้งร่างถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป

ตึง

อวี๋ลี่ร่วงลงไปที่ประตู

เซียวหลันยวนปรบๆ มือ รู้สึกรังเกียจหน่อยๆ

ชิงอีส่งผ้าเช็ดมือให้ทันที เขาออกแรงถูๆ ขยี้ๆ เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ "ไสหัวไปไกลๆ หน่อย ไม่งั้นข้าจะย่ำจวนเจ้าเมืองของพวกเจ้านี้ให้ราบเลย"