อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2366

เซียวหลันยวนออกไปพักหนึ่ง เพราะเขาต้องไปเก็บพิราบสื่อสาร

เจ้าเมืองอวี๋แม้จะให้คนคอยเฝ้าเมืองไว้ แต่น่าเสียดาย ตอนที่เขาเข้ามาได้ทิ้งองครักษ์เอาไว้ที่ใต้หน้าผา พวกเขาสามารถใช้พิราบสื่อสารส่งจดหมายออกไป

นกที่หลานหรงฝึกมาเป็นพิเศษ สามารถหลบเลี่ยงคน และหาจังหวะที่แม่นยำบินเข้ามาได้

พอเขาอ่านจดหมาย ก็ได้ข้อมูลว่า กำลังคนใกล้จะพร้อมแล้ว วันนี้กลางดึกจะเข้ามาถึง

ยิ่งไปกว่านั้นยังเอาข่าวดีมาอีกข่าวด้วย เสิ่นเสวียนมาถึงแล้ว

พอเสิ่นเสวียนมาถึง เซียวหลันยวนก็ยิ่งไม่กังวล

เขาสามารถอยู่เป็นแม่ทัพหลักด้านนอกได้ ฝีมือของเสิ่นเสวียน เซียวหลันยวนเชื่อมั่นอยู่

เมืองเล็กๆ อย่างเมืองอั้นตอนนี้ เขาไม่กังวลเลยจริงๆ เพราะฝีมือของฟู่จิ้นเชินเขาเองก็วางใจ ฟู่จิ้นเชินต้องกล่อมเฉิงอวิ๋นเจี้ยนได้แน่

ข้างในมือฟู่จิ้นเชินกับพวกเฉิงอวิ๋นเจี้ยน ด้านนอกมีเสิ่นเสวียนกับหลานหรง เขายังต้องกลัวเมืองเล็กๆ อย่างเมืองอั้นอีกรึ?

ถ้าว่ากันเรื่องประสบการณ์การทำศึกจริง องครักษ์เมืองอั้นนั้นไม่มีเลย

หลายปีมานี้พวกเขาเองก็ไม่เคยผ่านการรบจริงสักครั้ง กระทั่งว่ายุทธศาสตร์การทหารในสมัยก่อนก็เคยอ่านแค่จากในหนังสือ และไม่มีใครตั้งใจไปศึกษาค้นคว้าจริงจัง

เจ้าเมืองอวี๋คิดแค่ว่าจะปราบปรามคนคิดคนทรยศในเมืองอย่างไร ส่วนกลยุทธ์อื่นๆ จะมีเวลาคิดได้ยังไง?

ตงฉิงถ้าจะสร้างขึ้นมาใหม่จริง เซียวหลันยวนไม่มีทางให้คนแบบเจ้าเมืองอวี๋ควบคุมเมืองอั้นต่อแน่นอน

แต่สิ่งที่พวกเขาทำกันลับๆ นี่ อวี๋ลี่ไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

อวี๋ลี่แค่คิดว่าพวกเขากำลังอยู่บนถิ่นของตนเอง ต่อให้เป็นมังกรก็ยังต้องยอมสงบนิ่ง

ดังนั้น ตอนนี้พอได้ยินคำนี้ของเซียวหลันยวน เขากระทั่งโมโหจนหัวเราะออกมา

เพียงแต่ว่า เมื่อครู่ถูกทำให้ล้มไปแบบนั้น ตอนนี้ทั้งตัวเขายังงงงันอยู่ หลังจากถูกคนใช้ประคองขึ้นมา ก็ยิ่งรู้สึกรวดร้าวไปทั้งตั้ว

อวี๋ลี่ผลักคนใช้ออก ขยับแขนขาอยู่ครู่หนึ่ง มือเท้าไม่ได้หัก เขาก็ถอนใจโล่ง จากนั้นก็โมโหขึ้นมา

"ดี พวกเจ้ามันดีมากจริงๆ!"

อ๋องเจวี้ยนมองนาง

"ข้าน้อยเสี่ยวอวี๋ ถูกบีบให้จนใจต้องมาเป็นสาวใช้ในจวนอ๋องเพคะ แต่ก็ใกล้จะทนต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ คุณชายเหล่านี้มักจะลงไม้ลงมือกับพวกเรา ท่านอ๋อง ฮูหยิน ถ้าหากพวกเราสามารถออกจากเมืองอั้นได้ จะพาข้าน้อยไปด้วยได้ไหม? ข้าน้อยยินดีเป็นวัวเป็นม้าเพื่อตอบแทนพวกท่าน"

เสี่ยวอวี๋คนนี้คุกเข่าลง และยังมีสาวใช้ที่ลังเลอยู่พักหนึ่ง ก็คุกเข่าลงข้างๆ นางด้วย

พวกนางเหล่านี้ก็เช่นกัน ด้วยความเฉลียวฉลาดของเสี่ยวอวี๋ ถึงได้คว้าโอกาสมาปรนนิบัติเหล่าแขกในเรือนแขกนี้ได้

ไม่เช่นนั้น พวกนางอาจจะหนีไม่พ้นเงื้อมมือคุณชายพวกนั้นแล้ว

ในจวนเจ้าเมือง สาวใช้ที่หน้าตาดีหน่อย ล้วนไม่มีใครรอดพ้นได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าเมืองเองก็ปิดตาข้างนึง กระทั่งตอนที่พวกนางตั้งท้อง ก็จะส่งพวกนางออกไป จนกว่าเด็กจะคลอด

เจ้าเมืองรู้สึกว่าการขยายเผ่าพันธุ์เช่นนี้ ทำให้ตระกูลอวี๋เติบโตเข้มเข็งขึ้นก็ไม่เลวเช่นกัน

แต่มันคือฝันร้ายสำหรับพวกนาง