อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2368

ฟู่จิ้นเชินไม่เชื่อคำนี้ของเสิ่นเชี่ยวอยู่แล้ว

แค่ไร้ยางอายไปหน่อยเท่านั้นหรือ?

แต่ว่า ภรรยาไม่อยากจะพูดมากนัก เขาเองก็จะไม่ถามต่อ

ถึงยังไงเซียวหลันยวนก็จะพูดกับเขาแน่ๆ

เขาถามเรื่องสาวใช้หลายคนพวกนี้ ก็รู้ว่าสาวใช้พวกนี้อยากจะตามพวกเขาไป ส่วนเซียวหลันยวนก็ส่งเรื่องนี้ให้นางจัดการ เขาแนะนำขึ้นมาสองสามจุด จากนั้นก็ออกจากห้องไป

ฟู่จาวเฟยเอาเรื่องที่เจอในวันนี้เล่าให้เซียวหลันยวนฟังรอบหนึ่งแล้ว

"ท่านพี่เขย เรื่องที่ข้ากับท่านพ่อเข้าไปในหอคณิกามันสุดวิสัยนะ อีกเดี๋ยวถ้าท่านไม่รู้เข้า ท่านช่วยท่านพ่ออธิบายหน่อยเถอะ"

เซียวหลันยวนเหลือบมองเขา

"เรื่องนี้ พ่อของเจ้าต้องให้ข้าช่วยอธิบายเสียที่ไหนกัน? แม่ของเจ้าเองก็ไม่ใช่คนที่จะหึงหวงเรื่อยเปื่อยเสียหน่อย"

ตอนที่ฟู่จิ้นเชินเข้ามาก็ได้ยินคำนี้ของเขาพอดี เขาจึงหัวเราะขึ้น

"เสี่ยวเฟย เจ้านี่ไม่เข้าใจแม่เจ้าเลยนะ"

เซียวหลันยวนกลับมองได้ชัดเจนกว่าเสียอีก

"ท่านแม่รู้แล้วหรือ?" ฟู่จาวเฟยตกตะลึง

เขายังอายุน้อย เรื่องพวกนี้ยังคงกังวลว่าจะถูกท่านแม่ตำหนิ

ยิ่งไปกว่านั้นยังรู้สึกว่าพ่อกับแม่ปกติก็รักกันดี อายุแบบท่านพ่อ แถมก่อนหน้านี้ยังมีแม่นางอายุน้อยอย่างจูเฉียนเฉี่ยนมาไล่ตามจีบ ก็ยังไม่ทำให้หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย แล้วถ้าท่านแม่รู้ว่าเขาเข้าไปในหอคณิกา คงจะยิ่งเสียใจกว่าเดิมมากแน่

ปกติไว้ใจมากเกินไป พอเกิดปัญหาแค่เล็กน้อย ก็จะรู้สึกรับไม่ได้ทันที

แต่ว่าตอนนี้มาคิดดู เขาก็รู้สึกว่าตนเองจะคิดผิดไป ในเมื่อขนาดจูเฉียนเฉี่ยนก็ยังทำให้ท่านพ่อหวั่นไหวไม่ได้ ถ้างั้นท่านพ่อจะไปเหลวไหลที่หอคณิกาได้ยังไง?

ความเชื่อมั่นในจุดนี้ของแม่เขาต้องมีแน่

ในเมื่อพวกเขาเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา เซียวหลันยวนก็จึงเล่าเรื่องที่อวี๋ลี่เข้ามาวุ่นวายในวันนี้ออกมา

"ไอ้ลูกหมาอวี๋!"

ฟู่จาวเฟยโกรธมาก

จะเกินไปแล้ว!

"เขายั่วโมโหมาถึงข้าแล้วรึ?" ฟู่จิ้นเชินถามเซียวหลันยวนขึ้นคำหนึ่ง

คำพูดนี้ เซียวหลันยวนฟังแล้วเข้าใจ หรือก็คืออวี๋ลี่ต้องตาเสิ่นเชี่ยว แล้วยังคิดจะเกี้ยวเสิ่นเชี่ยวด้วย