อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2375

คนชุดดำพอได้ยินฟู่จาวหนิงถามแบบนี้ ก็พูดออกมาอย่างไม่พอใจว่า "พวกเขาอวดดีหยิ่งผยองนัก! ไม่เห็นเจ้าเมืองกับคุณชายใหญ่ของเราในสายตา!"

"ไม่ได้ดูเสียเลยว่าพวกเขาพักอยู่ที่ไหน! ทั้งๆ ที่อยู่ในจวนเจ้าเมืองแท้ๆ แต่ท่าทีกลับทำอย่างกับเชื้อพระวงศ์ก็มิปาน สูงส่งเสียเต็มประดา แล้วยังคิดจะให้เจ้าเมืองของเราฟังคำสั่งอ๋องเจวี้ยนคนนั้นอีก"

"ตั้งแต่ข้าเกิดมา ยังไม่เคยเห็นเชื้อพระวงศ์มาก่อน แต่ว่าตงฉิงก็เป็นเรื่องตั้งแต่สมัยไหนแล้ว อตนนี้ตงฉิงไม่มีอยู่อีกแล้ว พวกเจ้าที่มาจากแคว้นเจา ยังคิดจะมาอหังการที่นี่หรือ?"

"เจ้าเมืองกับคุณชายใหญ่ของเรา จะให้พวกเขาได้ทำตัวอวดดีอีกไม่กี่วันเท่านั้น พอถึงเวลาจะสั่งสอนบทเรียนที่ไม่มีวันลืมให้พวกเขาเอง"

พวกของฟู่จาวหนิงฟังคำพูดคนชุดดำนี้แล้ว ก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

พวกเขานี่มันน่าสนุกจริงๆ

คนชุดดำคนนี้ ตั้งแต่เด็กอยู่แต่ในเมืองอั้นมาตลอด เมืองอั้นถูกทอดทิ้งจากโลกภายนอกไปแล้ว คนที่นั่นใช้ชีวิตตามกฏระเบียบจากความทรงจำเก่าๆ เท่านั้นไม่เคยได้สัมผัสกับสิ่งที่อยู่ในโลกภายนอกเลย ทำให้ไม่มีการพัฒนาเปลี่ยนแปลงใดๆ

การเติบโตของพวกเขาจำกัดมากเกินไป ตอนนี้เลยรู้สึกว่าผู้คนค่อนข้างไม่ฉลาดไปเสียแล้ว

"ดูท่าพวกหลันยวนจะไม่เป็นอะไรสินะ" ผู้เฒ่าฟู่เองก็ยังฟังออก

เขาเองก็วางใจขึ้นมาแล้ว

ใช่แค่วางใจที่ไหน แต่ยังดูสนุกขึ้นหน่อยๆ ด้วย

"พวกเขาไปอวดดีในเมืองอั้นหรือ? สมเป็นนิสัยของหลันยวนอยู่นะ แม้จะอยู่ในที่ของคนอื่นแต่ก็ไม่อ่อนแอให้เห็นเลย"

นอกจากตรงหน้าฟู่จาวหนิงเท่านั้น เซียวหลันยวนไม่ว่าจะอยู่ต่อหน้าใครก็เย็นชามากจริงๆ หยิ่งทะนงสูงส่งอะไรแบบนั้น

ขนาดกับคนตระกูลฟู่แล้ว ตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้เป็นผู้น้อยอย่างเต็มตัว ยังวางมาดอยู่บ้าง แล้วนับประสาอะไรกับเมืองอั้นที่มีแต่คนแปลกหน้าล่ะ?

ผู้ดูแลจงพูดขึ้นมา "ท่านอ๋องของเราเดิมทีก็เป็นเชื้อพระวงศ์แห่งตงฉิงอยู่แล้ว เมืองอั้น เดิมทีก็เป็นแผ่นดินของเขา เขาไม่มีทางไว้หน้าเจ้าเมืองอะไรนั่นหรอก"

ถ้าหากเจ้าเมืองเป็นคนดี เช่นนั้นท่านอ๋องก็จะซาบซึ้งด้วย

ถึงยังไงพวกเขาก็มีชีวิตอยู่กันต่อมา รักษาเมืองอั้นเอาไว้ ตอนนี้เมืองอั้นยังไม่ล่มสลาย ถือเป็นคุณงามความดีครั้งใหญ่เลย