อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2376

ผู้เฒ่าฟู่พอได้ยินคำพูดของคนชุดดำก็โกรธจัด

"เจ้าเมืองของพวกเจ้านี่มันไร้ยางอายเสียจริง! เขาไม่รู้รึว่าอ๋องเจวี้ยนมีภรรยาแล้ว? ทำไมยังจะบีบให้เขาต้องมาแต่งงานกับลูกสาวเขาอีก?"

"แล้วก็คุณหนูเซียนเอ๋อร์อะไรนั่นของเจ้า นางมาต้องตาสามีคนอื่นนะ นางไม่รู้รึไรกัน?"

ผู้เฒ่าฟู่มองฟู่จาวหนิง "หรือว่าอายวนจะไม่ได้บอกพวกเขาว่ามีพระชายาแล้ว? ไม่ถูกสิ พ่อแม่เจ้ากับเสี่ยวเฟยก็อยู่ที่นั่นด้วยนะ จะไม่พูดออกมาได้ยังไงกัน"

เขาคิดพลาดไป อีกฝ่ายต้องรู้แล้วแน่ๆ

คนชุดดำก็ไม่ใส่ใจ

"มีภรรยาแล้วทำไมกันล่ะ?" เขาเหลือบมองฟู่จาวหนิง "ถึงแม้เจ้าจะหน้าตาสวยมากก็เถอะ แต่พวกเจ้ามาจากแคว้นเจา ก็คงไม่ใช่คนใหญ่โตอะไรนักใช่ไหม? คุณหนูเซียนเอ๋อร์ของเราเป็นถึงลูกสาวเจ้าเมืองนะ ถ้าอ๋องเจวี้ยนต้องการเมืองอั้น แต่งงานกับนางไม่ใช่ว่าดีกว่าเจ้าหรอกหรือ?"

"น่าขำ!"

"บังอาจ!"

ผู้อาวุโสจี้กับถังอู๋เยว่เดินเข้ามา

พวกเขาได้ยินคำพูดของคนชุดดำแล้วรู้สึกโมโหมาก

"พี่หญิงจาวหนิง คนผู้นี้พูดจาไร้มารยาทขนาดนี้ ท่านจะฟังเขาไปทำไมกัน?" ถังอู๋เยว่เดินมาข้างๆ ฟู่จาวหนิง

"นั่นสิ ศิษย์เอ๋ย คำพวกนี้ฟังแล้วมีแต่จะทำให้โมโห ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย" ผู้อาวุโสจี้รู้สึกว่าคนของเมืองอั้นนี่หมดสภาพไปแล้วจริง ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับโลกภายนอกเลย กบในกะลา แล้วยังคิดว่าหลังจากเมืองอั้นเปิดออก จะกลายมาเป็นเจ้าแห่งตงฉิงอีก?

"พระชายา คนเหล่านี้ส่งให้ข้าน้อยเถอะ ไม่ต้องฟังเขาพูดไร้สาระแล้ว" จงเจี้ยนเอ่ยขึ้น

"เอาเถอะ อันที่จริงข้าเองก็เบื่อๆ อยากฟังคนของเมืองอั้นเหมือนกันว่าตอนนี้คิดอย่างไร"

ฟู่จาวหนิงเห็นว่าพวกเขาโกรธกันมาก ก็อดหันมาปลอบพวกเขาไม่ได้

"นี่มีอะไรน่าโมโหกัน? ข้าจะไปเชื่อคำพูดเขาได้ยังไง?"

นางกับเซียวหลันยวนผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านความเป็นความตายมากันตั้งเท่าไร กับแค่ลูกสาวของเจ้าเมืองคนเดียว จะทำให้เขาหวั่นไหวได้หรือ?

น่าขำเสียจริง

ถ้าเซียวหลันยวนเอาเรื่องงานมงคลของตนเองมาเป็นเงื่อนไขแค่เพื่อจะเอาเมืองอั้นเมืองเดียว ถ้างั้นก็ไม่รู้ว่าเขาต้องแต่งงานอีกสักกี่ครั้ง