อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2377

ฟู่จาวหนิงตอนนี้พอฟังมามากขนาดนี้ ก็ยังอยากจะเข้าไปในเมืองอั้นอยู่ดี กระทั่งผู้เฒ่าฟู่คิดว่านางไม่เชื่อใจเซียวหลันยวนเสียแล้ว กังวลว่าเขาจะถูกอวี๋เซียนเอ๋อร์ในเมืองอั้นทำให้หวั่นไหวไปจริงๆ

"ท่านปู่ ท่านคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย?"

ฟู่จาวหนิงพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"งั้นเจ้าทำไมถึงยังอยากเข้าไปในเมืองอั้นล่ะ?"

"ข้ารู้สึกว่า เมืองอั้นปิดเอาไว้นานหลายปี ไม่รู้ต้นกำเนิดน้ำของพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง อาหารการกินมาจากที่ไหน เพาะปลูกยังไง เป็นพืชผลอะไรบ้าง? ต่อให้มีข้าว แล้วเครื่องปรุงล่ะ? พวกเกลือมีไหม? ถ้าไม่มี แล้วใช้อะไรมาทดแทน"

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงคิดมากอยู่

และพอนางพูดแบบนี้ ถังอู๋เยว่กับผู้อาวุโสจี้ทั้งสองคนก็เข้าใจขึ้นมา

ถึงยังไงพวกเขาก็มีความรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง

"พี่หญิงจาวหนิง ท่านคิดจะเข้าไปดูว่าสุขภาพประชาชนมีปัญหาอะไรบ้างสินะ?"

"ถ้าหากขาดเกลือเป็นเวลานาน คนก็อาจจะมีโรคภัยไข้เจ็บบ้าง หน้าตาก็จะแปลกๆ ไปด้วย" ผู้อาวุโสจี้เอ่ยขึ้น "แต่ว่า เมื่อครู่คนชุดดำก็เหมือนจะไม่ได้เป็นอะไรมากนะ แค่ผมไปหน่อยเท่านั้น?"

"ร่างกายก็เหมือนสูงไม่พอด้วย"

ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "นอกจากนี้ดูจากหลายคนที่จับมาตรงหน้าข้า ความสูงของพวกเขาก็ไม่พอเช่นกัน"

นอกจากสิ่งเหล่านี้ นางยังต้องตรวจสอบการทำงานของร่างกายด้านอื่นของพวกเขาดูก่อนว่ามีปัญหาหรือไม่ เพื่อว่าพอเมืองอั้นเปิดอย่างสมบูรณ์ จะได้รู้ว่าอาหารการกินของพวกเขามีอะไรที่ต้องระวังบ้าง

ปัญหาพวกนี้ เซียวหลันยวนน่าจะไม่ทันสังเกตเห็น

ความสนใจของพวกเขาไม่ได้อยู่บนจุดนี้ ดังนั้นฟู่จาวหนิงจึงอยากจะเข้าไปดูเสียหน่อย

"ต่อให้เป็นเช่นนี้ เจ้าเองก็ยังไปตอนนี้ไม่ได้ รอให้อ๋องเจวี้ยนควบคุมเมืองอั้นได้ก่อนเจ้าค่อยไปเถอะ"

"นั่นสิพี่หญิงจาวหนิง ตอนนี้ท่านสุขภาพไม่อำนวยด้วย"

ทุกคนล้วนไม่ยอมให้นางไป ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่มีทางเลือก เสี่ยวเยว่พอเห็นนางกังวลจริงๆ ก็ลองนึกๆ จู่ๆ ก็มีความคิดว่า "คุณหนู ถ้าไม่งั้นให้ข้าไปเมืองอั้นแทนท่านไหม? ข้าอยู่กับท่านมานาน น่าจะมองจุดนี้ออก แล้วข้าจะเอาสิ่งที่เห็นมาบรรยายกับท่านอย่างละเอียด ถ้าหากไม่ต้องรีบร้อนรักษา ก็รออีกหน่อย"

เสี่ยวเยว่เอ่ยต่อว่า "ถ้าเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก ไม่อาจรอช้าได้อีก เช่นนั้นข้าจะลองคุยกับท่านอ๋องดู แล้วให้ท่านอ๋องตัดสินใจเอา ท่านว่าอย่างไร?"

ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นเสวียนตอนนี้ดูแล้วเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อยเลย

ก่อนหน้านี้เขาป่วยหนัก ร่างกายซูบผอม อ่อนแอ ดูลักษณะเหมือนล่องลอย อธิบายไม่ถูก แม้จะรูปงาม แต่ก็มีอาการเจ็บป่วยแฝงอยู่

เสิ่นเสวียนตอนนี้ไม่ได้ผอมขนาดนั้นแล้ว ดูมีพลังขึ้นมาพอควร ราวกับเป็นความสง่างามของขุนนาง

น่าจะเพราะการเร่งเดินทางมายาวนาน ผ่านแดดลมฝนมามาก จึงยิ่งเปล่งประกายมากขึ้น

"จาวหนิงให้พวกเจ้ามาหรือ?" เสิ่นเสวียนถาม "เจ้าเด็กนั่นเป็นห่วงอ๋องเจวี้ยนใช่ไหม?"

"คุณหนูห่วงใยประชาชนขอรับ" ไป๋หู่อธิบายขึ้นมา "แต่พวกเข้ากลัวว่าสุขภาพนางจะไม่สบาย จึงเตือนนางเอาไว้"

"หลังจากนี้นางจะต้องมาเป็นฮองเฮาที่ดีได้แน่" เสิ่นเสวียนยิ้มๆ

"ไม่เป็นไร พวกเราจับปลากับกุ้งได้หลายตัว ข้าดูมาแล้ว ล้วนตัวเตี้ย ผอม ใบหน้าเหลือง น่าจะขาดแคลนเรื่องอาหารการกินจริงๆ ปัญหานี้ไม่ใหญ่นัก"

"ที่เหลือรอให้ควบคุมเมืองอั้นได้ก่อน แล้วค่อยให้นางเข้ามาดู" เสิ่นเสวียนชี้ทางให้พวกเขา "แต่พวกเจ้าก็สามารถลอบเข้าไปก่อนได้"