อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2377

ฟู่จาวหนิงตอนนี้พอฟังมามากขนาดนี้ ก็ยังอยากจะเข้าไปในเมืองอั้นอยู่ดี กระทั่งผู้เฒ่าฟู่คิดว่านางไม่เชื่อใจเซียวหลันยวนเสียแล้ว กังวลว่าเขาจะถูกอวี๋เซียนเอ๋อร์ในเมืองอั้นทำให้หวั่นไหวไปจริงๆ

"ท่านปู่ ท่านคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย?"

ฟู่จาวหนิงพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"งั้นเจ้าทำไมถึงยังอยากเข้าไปในเมืองอั้นล่ะ?"

"ข้ารู้สึกว่า เมืองอั้นปิดเอาไว้นานหลายปี ไม่รู้ต้นกำเนิดน้ำของพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง อาหารการกินมาจากที่ไหน เพาะปลูกยังไง เป็นพืชผลอะไรบ้าง? ต่อให้มีข้าว แล้วเครื่องปรุงล่ะ? พวกเกลือมีไหม? ถ้าไม่มี แล้วใช้อะไรมาทดแทน"

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงคิดมากอยู่

และพอนางพูดแบบนี้ ถังอู๋เยว่กับผู้อาวุโสจี้ทั้งสองคนก็เข้าใจขึ้นมา

ถึงยังไงพวกเขาก็มีความรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง

"พี่หญิงจาวหนิง ท่านคิดจะเข้าไปดูว่าสุขภาพประชาชนมีปัญหาอะไรบ้างสินะ?"

"ถ้าหากขาดเกลือเป็นเวลานาน คนก็อาจจะมีโรคภัยไข้เจ็บบ้าง หน้าตาก็จะแปลกๆ ไปด้วย" ผู้อาวุโสจี้เอ่ยขึ้น "แต่ว่า เมื่อครู่คนชุดดำก็เหมือนจะไม่ได้เป็นอะไรมากนะ แค่ผมไปหน่อยเท่านั้น?"

"ร่างกายก็เหมือนสูงไม่พอด้วย"

ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "นอกจากนี้ดูจากหลายคนที่จับมาตรงหน้าข้า ความสูงของพวกเขาก็ไม่พอเช่นกัน"

นอกจากสิ่งเหล่านี้ นางยังต้องตรวจสอบการทำงานของร่างกายด้านอื่นของพวกเขาดูก่อนว่ามีปัญหาหรือไม่ เพื่อว่าพอเมืองอั้นเปิดอย่างสมบูรณ์ จะได้รู้ว่าอาหารการกินของพวกเขามีอะไรที่ต้องระวังบ้าง

ปัญหาพวกนี้ เซียวหลันยวนน่าจะไม่ทันสังเกตเห็น

ความสนใจของพวกเขาไม่ได้อยู่บนจุดนี้ ดังนั้นฟู่จาวหนิงจึงอยากจะเข้าไปดูเสียหน่อย

"ต่อให้เป็นเช่นนี้ เจ้าเองก็ยังไปตอนนี้ไม่ได้ รอให้อ๋องเจวี้ยนควบคุมเมืองอั้นได้ก่อนเจ้าค่อยไปเถอะ"

"นั่นสิพี่หญิงจาวหนิง ตอนนี้ท่านสุขภาพไม่อำนวยด้วย"

ทุกคนล้วนไม่ยอมให้นางไป ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่มีทางเลือก เสี่ยวเยว่พอเห็นนางกังวลจริงๆ ก็ลองนึกๆ จู่ๆ ก็มีความคิดว่า "คุณหนู ถ้าไม่งั้นให้ข้าไปเมืองอั้นแทนท่านไหม? ข้าอยู่กับท่านมานาน น่าจะมองจุดนี้ออก แล้วข้าจะเอาสิ่งที่เห็นมาบรรยายกับท่านอย่างละเอียด ถ้าหากไม่ต้องรีบร้อนรักษา ก็รออีกหน่อย"

เสี่ยวเยว่เอ่ยต่อว่า "ถ้าเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก ไม่อาจรอช้าได้อีก เช่นนั้นข้าจะลองคุยกับท่านอ๋องดู แล้วให้ท่านอ๋องตัดสินใจเอา ท่านว่าอย่างไร?"