อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2379

ตอนที่เซียวหลันยวนเดินออกมาก็อาบไปด้วยแสง

อวี๋เซียนเอ๋อร์มองจนตาตรงแน่ว

อ๋องเจวี้ยนเดิมทีก็เป็นชายงามบนโลกอยู่แล้ว อยู่ที่ไหนก็เป็นจุดสนใจ ในเมืองอั้นเองก็ยังเป็นเช่นนั้น

ทั้งเมืองอั้น ไม่มีคนที่สูงกว่าเขา ดูสูงส่งมากกว่าเขา

คนของเมืองอั้นเดิมทีเพราะรับสารอาหารไม่ครบถ้วน ขาดแคลนอาหารเสื้อผ้าจนดูเตี้ยกันหมด ยังไม่พูดถึงอวี๋เซียนเอ๋อร์ หญิงสาวของจวนเจ้าเมืองทั้งหมดตอนที่ว่างๆ ก็ยังแอบวิพากษ์วิจารณ์อ๋องเจวี้ยนกันอยู่

รวมถึงเหล่าหญิงสาวในเรือนหลังเจ้าเมืองด้วย แล้วยังมีพวกหญิงรับใช้สาวใช้เหล่านั้น พออ๋องเจวี้ยนเข้ามาก็ทำให้พวกนางปั่นป่วนไปหมด

อวี๋เซียนเอ๋อร์จะยอมปล่อยวางง่ายๆ ได้ยังไง?

"เซียวหลันยวน!"

นางเรียกชื่อเซียวหลันยวนขึ้นมาตรงๆ แล้วจะวิ่งไปตรงหน้าเขา ชิงอีกลับขวางนางเอาไว้

"ข้ามีเรื่องสำคัญต้องคุยกับท่าน!"

อวี๋เซียนเอ๋อร์กดเสียงต่ำ "ข้าช่วยท่านรับมือพ่อข้ากับพี่ชายข้าได้นะ!"

คำพูดของนาง ทำให้ชิงอีอดเหลือบมองดูนางไม่ได้

ช่างกตัญญูเสียจริง

ถึงกับวิ่งเข้ามาบอกว่าช่วยรับมือพ่อกับพี่ชายนางได้แบบนี้? คิดสละครอบครัวเพื่อความถูกต้องอันยิ่งใหญ่เลยรึ

ชิงอีมองไปทางท่านอ๋อง

ท่านอ๋องไม่แม้แต่ชำเลืองมอง

"เจ้าไปเถอะ ท่านอ๋องของเราไม่ต้องการ" ชิงอีเอ่ยขึ้น

"ทำไมถึงจะไม่ต้องการ? พวกเจ้ามาที่นี่ไม่ใช่เพราะเป้าหมายนี้หรือ? ท่านอยู่แต่ที่นี่ไม่ทำอะไรเลย ไม่ใช่ว่าเพราะไม่มีแผนหรอกหรือ?"

อวี๋เซียนเอ๋อร์ร้อนรนขึ้นมา

"ข้าจะบอกเจ้า พ่อของข้าก่อนหน้านี้ก็แค่อยากจะเป็นเจ้าเมืองต่อไปนานๆ แต่หลังจากพวกเจ้าเข้ามา ความทะเยอทะยานของเขาก็เพิ่มขึ้น เขารู้สึกว่าฟ้าดินด้านนอกยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะ ตอนนี้เขาไม่ได้อยากเป็นแค่เจ้าเมืองอั้นแล้ว"

"เขาอยากจะออกไปแย่งชิงคนของเจ้า ยึดครองแผ่นดินแต่เดิมของพวกเจ้า แคว้นเจาอะไรนั่นที่พวกเจ้าพูดมา เขาเองก็อยากพาคนออกไปดูด้วย"

"เขาอยากจะขึ้นเป็นจักรพรรดิเต็มแก่แล้ว" อวี๋เซียนเอ๋อร์ร้อนรนเอ่ยออกมา "รอเขาจัดการเสร็จ ก็จะจัดการควบคุมพวกเจ้าทุกคนถึงตอนนั้นจะหนีก็คงหนีไม่ได้แล้ว"