อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2381

เจ้าเมืองอวี๋ตอนนี้ดูหยิ่งยโสสุดๆ

เขาให้คนไปคอยจับตาพวกเฉิงอวิ๋นเจี้ยนไว้ และไม่พบว่าคนเหล่านี้มีการเคลื่อนไหวอะไรที่ผิดปกติ

เขาคิดว่าพวกเฉิงอวิ๋นเจี้ยนน่าจะไม่กล้าเชื่อเซียวหลันยวน

ถึงอย่างไรพวกเซียวหลันยวนก็มีกันแค่ไม่กี่คน ด้านนอกมีขั้วอำนาจอะไรอยู่ก็ยังไม่มีใครเห็น เฉิงอวิ๋นเจี้ยนจะไปเชื่อลงได้ยังไงกัน?

"คนของข้าเองก็ตรวจสอบเจอแล้ว ตงฉิงล่มสลายไปหมดแล้วจริงๆ!"

เจ้าเมืองอวี๋พูดคำนี้ออกมาเสียงดัง คนอื่นๆ ในจวนเจ้าเมืองก็รู้สึกสับสนไปหมด

ไม่สิ ถ้าตงฉิงล่มสลายหมดแล้วจริงๆ มันมีอะไรน่าดีใจกัน? เจ้าเมืองทำไมถึงดูดีใจแบบนี้?

หรือเพราะว่าเขาต้องการจะปกครองเมืองอั้นนี้?

แต่ว่าพวกเขาก็รู้ดี ถ้ายังหาทางออกอื่นไม่ได้ ยังหาเสบียงอะไรอีกไม่ได้ จนไม่มีอะไรกินแล้วล่ะก็ เมืองอั้นของพวกเขาอีกไม่กี่ปีก็คงจะอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังเหมือนกัน

หลายวันนี้ พวกของฟู่จิ้นเชินและเสิ่นเชี่ยวก็ไม่ได้รออยู่ในจวนเจ้าเมืองเฉยๆ

พวกเขายังเอาสถานการณ์ตอนนี้ของเมืองอั้น รวมถึงสถานการณ์ที่อาจต้องเผชิญในอนาคตบอกกับคนอื่นอีกด้วย

ดังนั้น พวกลูกน้องกับเหล่าองครักษ์ในจวนเจ้าเมืองจึงได้ยินคำพูดของพวกเขาแล้ว

พวกเขาตอนนี้ก็รู้สึกกังวลมากเหมือนกัน

ตอนนี้พอเห็นเจ้าเมืองดีอกดีใจขนาดนี้ที่ตงฉิงล่มสลายไปแล้วอย่างสมบูรณ์ ในใจพวกเขาก็มีความรู้สึกประหลาด ถึงยังไงก็ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีอะไรเลย

พวกเขากลับไม่เข้าใจเจ้าเมืองด้วยซ้ำ

เซียวหลันยวนเห็นสีหน้าของทุกคนอยู่ในสายตา พอมองไปยังท่าทีโอ้อวดของเจ้าเมืองอีกครั้ง เขาก็รู้สึกเย้ยหยันขึ้นมาอย่างที่สุด

เขาเอ่ยขึ้นเรียบๆ "ตงฉิงล่มสลาย เจ้าก็ดีใจขนาดนี้เชียว? หรือพวกเจ้าไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นคนตงฉิงไปแล้ว?"

เจ้าเมืองอวี๋หัวเราะร่าขึ้นมาอีกครั้ง

พอคำจายิ่งใหญ่ของเจ้าเมืองอวี๋ถูกขัดจังหวะ ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นทันที

"โง่หรือเปล่า? พวกเขามีชีวิตรอดมาได้ มันก็ต้องมีของกิน มีเสบียงพืชผลอื่นอยู่สิ! พวกเขาถ้าคิดจะพึ่งพาเมืองอั้น ก็ย่อมต้องเอาสิ่งที่พวกเขามีมาเป็นคุณสมบัติในการเข้าเมืองด้วย"

เจ้าเมืองอวี๋คิดเอาไว้แล้ว

เขาเหลือบมองไปยังพวกเซียวหลันยวน

"ขนาดคนพวกนี้ ที่ด้านนอกยังมีครอบครัว มีม้า มีรถม้าเลย คงต้องเอาเสบียงอื่นติดตัวมาด้วยแน่ ทั้งหมดล้วนต้องส่งมอบออกมา"

คำพูดของเขา ทำให้เหล่าลูกน้องเริ่มลังเลอีกครั้ง

เหมือนว่าแบบนี้ก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้นี่?

"พออยู่ในนี้มานาน สมองก็ทื่อเหมือนท่อนไม้ไปแล้วจริงๆ" ฟู่จิ้นเชินหัวเราะขึ้นมา "คนหนึ่งคนให้ข้าวสารเจ้ากำมือเดียว เจ้าเอาไปเลี้ยงคนได้ทั้งเมืองรึไรกัน?"

"นั่นสิ" ฟู่จาวเฟยเองก็ชี้ที่พวกเขาแล้วพูดขึ้น "ลองดูพวกเจ้า แล้วหันมาดูพวกเรา พวกเจ้าไม่เห็นความแตกต่างของคนในเมืองอย่างพวกเจ้ากับตัวพวกเราหรือ? พวกเราร่างสูงใหญ่กำยำ แต่พวกเจ้าอ่อนแอเปราะบางมาก ให้ข้าวพวกเจ้าเพิ่มอีกสักกำมือ กินแล้วมันแข็งแรงขึ้นได้รึ?"