อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2382

คำพูดของฟู่จาวเฟยทำเอาองครักษ์เหล่านี้ของจวนเจ้าเมืองโมโหกันหน้าดำหน้าแดง

เดิมทีคนในเมืองส่วนใหญ่ก็ผอมแห้งเตี้ยแคระกันอยู่แล้ว พอไม่ได้เอาไปเทียบกับใคร พวกที่ถูกเลือกเข้ามาเป็นองครักษ์ ก็ถือว่าเป็นพวกหัวกะทิในหมู่คนเหล่านั้น

แต่ก่อนเดิมทีเวลาที่พวกเขาเดินในเมืองก็รู้สึกภูมิใจนักหนา แต่ละคนเชิดอกเดินกร่างกันอย่างอหังการ

ทว่านับตั้งแต่ที่พวกเซียวหลันยวนปรากฏตัว แต่ละคนหล่อเหลาร่างสูงใหญ่ ก็ทำให้พวกเขารู้สึกท้อแท้กันเลยทีเดียว

พวกเขากระทั่งยังเทียบฟู่จาวเฟยที่เป็นเด็กหนุ่มไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูดถึงอ๋องเจวี้ยนที่เดิมทีก็ร่างสูงใหญ่อยู่แล้วเลย

พอพูดขึ้นมา ถ้าต้องสู้กับคนแบบนี้ ในใจพวกองครักษ์ก็รู้สึกครั่นคร้ามอยู่บ้าง

เดิมทีพวกเขาคิดจะใช้กลยุทธ์คนจำนวนมากเข้าสู้ ถึงยังไงพวกเขาก็มีคนเยอะกว่า!

พวกของอ๋องเจวี้ยนรวมกันมีแค่ไม่กี่คนเอง?

แต่ตอนนี้พอเห็นว่าฟู่จาวเฟยเผชิญหน้ากับพวกเขาที่มากขนาดนี้แต่ยังคงกำเริบเสิบสานได้ เหล่าองครักษ์พวกนี้ก็หวาดหวั่นกันขึ้นมา

หรือจะบอกว่า ไม่ใช่แค่ตัวสูง แต่วิชายุทธ์ของอีกฝ่ายก็ยังสูงกว่าพวกเขามากหรือ?

"เจ้าเด็กอ่อนหัด!"

เจ้าเมืองอวี๋พอเห็นลูกน้องตนเองถูกไม่กี่คำของฟู่จาวเฟยพูดเสียจนยืนแทบไม่ตรง จึงโกรธจัดขึ้นมา

"แค่ตัวสูงแล้วทำไมกัน? ตัวโตเหมือนม้าเหมือนวัว แล้วจะสู้ได้รึไง?"

เขารู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้

ฟู่จาวเฟยหัวเราะพรวดขึ้นมา

"พรรณนาเป็นกับเขาไหมเนี่ย? พวกเราไม่ได้เรียกว่าตัวโตเหมือนม้าเหมือนวัวเสียหน่อย เราก็แค่สูง ร่างกายแข็งแรงกำยำ แต่รูปร่างเองก็ดีมากนะ เจ้าคิดว่าพวกเราต้องสู้กับพวกเจ้าอย่างบ้าบิ่นสุดกำลังเรอะ?"

"พี่เขย สู้เลยไหม?"

ฟู่จาวเฟยหันไปมองอ๋องเจวี้ยน

เขาทนแทบไม่ไหวแล้ว มือไม้มันคัน

จะไปพูดไร้สาระกับคนพวกนี้ทำไม?

ควรจะสู้ๆ ไปเลย สู้ให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าอะไรคือวรยุทธ์ที่แท้จริง

เซียวหลันยวนเหลือบมองไปทางหน้าผาด้านนอกผาดหนึ่ง

ตอนนี้เอง มีเสียงลูกศรพุ่งขึ้นฟ้า จากนั้นก็มีเสียงปังระเบิดขึ้น เกิดเป็นประกายไฟเล็กๆ กระจายออกมา

ในดวงตาเขามีประกายสว่างขึ้นมา ยกมือขึ้น

"ลุยเลย"

สัญญาณดังขึ้นแล้ว