อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2383

องครักษ์ทั้งหมดของจวนเจ้าเมืองพุ่งตรงเข้าไปล้อมพวกฟู่จาวเฟยไว้

"ยังมีคนอีกหรือ? เรียกมาพร้อมกันให้หมดเลย" ฟู่จาวเฟยสู้ไปด้วย ตะโกนปาวๆ ไปด้วย

คำพูดแบบนี้ทำเอาเจ้าเมืองอวี๋เดือดจัดขึ้นมา

"ตีมัน! ตีให้หนักๆ!"

"ธนู!"

จากคำสั่งของเขา บนหลังคารอบด้านก็มีพลธนูหลายคนกระโดดขึ้นไป ง้างสายธนูเล็งตรงมายังพวกฟู่จาวเฟยกับเซียวหลันยวน

"พวกเจ้าคิดว่าข้ามีคนแค่ไม่กี่สิบหรือไรกัน? นอกจากพลธนู ยังมีองครักษ์ดาบยาวอีกหนึ่งกองด้วยนะ!"

เจ้าเมืองอวี๋ถอยไปถึงจุดที่เขารู้สึกว่าปลอดภัย ถือว่าอยู่นอกพื้นที่ต่อสู้แล้ว

เขาปีนขึ้นไปบนภูเขาจำลอง มองฉากการต่อสู้ที่เดือดพล่านจากที่สูงด้วยอาการโกรธจัดกัดฟันกรอด

ฟู่จาวเฟยคนนี้ อายุยังน้อยแท้ๆ แต่วิชายุทธ์สูงขนาดนี้เชียว!

องครักษ์ตั้งมากมายล้อมรุมเขาไว้ แต่กลับเอาเขาไม่ลงเสียอย่างนั้น!

เซียวหลันยวนยืนอยู่ข้างๆ พวกของชิงอีก็ยังไม่ลงมือเลย

โอกาสที่หาได้ยากแบบนี้ ท่านอ๋องคิดจะให้คุณชายเสี่ยวเฟยเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้มากขนาดนี้เพียงลำพัง ให้เขาสู้จนหนำใจก่อนแล้วค่อยว่ากัน

เจ้าเมืองอวี๋น่าจะไม่รู้สึกว่าวิชายุทธ์พวกเขาสู้ฟู่จาวเฟยไม่ได้กระมัง?

ฟู่จาวเฟยเองก็ไม่เคยได้เผชิญหน้ากับศัตรูมากมายเพียงลำพังมาก่อนจริงๆ แต่วิชายุทธ์คนเหล่านี้กลับธรรมดามาก ดังนั้นเขาจึงสู้อย่างเมามันมาก

"ไป ขึ้นไป! จับอ๋องเจวี้ยน!"

เจ้าเมืองอวี๋เห็นพวกเซียวหลันยวนไม่ขยับมาตลอด รู้สึกว่าตนเองเหมือนถูกตบฉาดเข้าหน้า

"คนอื่นฆ่าทิ้งให้หมด"

เขาออกคำสั่ง ตอนนี้คิดจะจับอ๋องเจวี้ยน ส่วนคนอื่นก็ไม่จับเป็นแล้ว ยิงทิ้งให้ตายซะให้หมด!

วันนี้เขาจะใช้เลือดของพวกเขามาล้างจวนเจ้าเมือง

นี่เป็นการข่มขวัญพวกเฉิงอวิ๋นเจี้ยนกับขั้วอำนาจเล็กๆ อื่นๆ ในเมืองด้วย

หลังจากมีเหตุการณ์ฉากแบบวันนี้ เขาจะดูว่ายังมีใครกล้าไม่เชื่อฟังเขา!

ฟิ้วๆๆ!

ธนูแหลมลอยขึ้นฟ้าพร้อมกัน พุ่งตรงเข้ามาหาพวกชิงอี

พวกของชิงอีก็ชักกระบี่ออกมาพร้อมกัน พุ่งเข้าหาห่าธนู กระบี่ในมือโบกสะบัดจนเป็นภาพตกค้าง

เสียงกึงๆๆ ดังขึ้นต่อเนื่อง ลูกธนูเหล่านั้นก็ทยอยถูกฟันขาดร่วงลงพื้นดิน