อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2383

องครักษ์ทั้งหมดของจวนเจ้าเมืองพุ่งตรงเข้าไปล้อมพวกฟู่จาวเฟยไว้

"ยังมีคนอีกหรือ? เรียกมาพร้อมกันให้หมดเลย" ฟู่จาวเฟยสู้ไปด้วย ตะโกนปาวๆ ไปด้วย

คำพูดแบบนี้ทำเอาเจ้าเมืองอวี๋เดือดจัดขึ้นมา

"ตีมัน! ตีให้หนักๆ!"

"ธนู!"

จากคำสั่งของเขา บนหลังคารอบด้านก็มีพลธนูหลายคนกระโดดขึ้นไป ง้างสายธนูเล็งตรงมายังพวกฟู่จาวเฟยกับเซียวหลันยวน

"พวกเจ้าคิดว่าข้ามีคนแค่ไม่กี่สิบหรือไรกัน? นอกจากพลธนู ยังมีองครักษ์ดาบยาวอีกหนึ่งกองด้วยนะ!"

เจ้าเมืองอวี๋ถอยไปถึงจุดที่เขารู้สึกว่าปลอดภัย ถือว่าอยู่นอกพื้นที่ต่อสู้แล้ว

เขาปีนขึ้นไปบนภูเขาจำลอง มองฉากการต่อสู้ที่เดือดพล่านจากที่สูงด้วยอาการโกรธจัดกัดฟันกรอด

ฟู่จาวเฟยคนนี้ อายุยังน้อยแท้ๆ แต่วิชายุทธ์สูงขนาดนี้เชียว!

องครักษ์ตั้งมากมายล้อมรุมเขาไว้ แต่กลับเอาเขาไม่ลงเสียอย่างนั้น!

เซียวหลันยวนยืนอยู่ข้างๆ พวกของชิงอีก็ยังไม่ลงมือเลย

โอกาสที่หาได้ยากแบบนี้ ท่านอ๋องคิดจะให้คุณชายเสี่ยวเฟยเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้มากขนาดนี้เพียงลำพัง ให้เขาสู้จนหนำใจก่อนแล้วค่อยว่ากัน

เจ้าเมืองอวี๋น่าจะไม่รู้สึกว่าวิชายุทธ์พวกเขาสู้ฟู่จาวเฟยไม่ได้กระมัง?

ฟู่จาวเฟยเองก็ไม่เคยได้เผชิญหน้ากับศัตรูมากมายเพียงลำพังมาก่อนจริงๆ แต่วิชายุทธ์คนเหล่านี้กลับธรรมดามาก ดังนั้นเขาจึงสู้อย่างเมามันมาก

"ไป ขึ้นไป! จับอ๋องเจวี้ยน!"

เจ้าเมืองอวี๋เห็นพวกเซียวหลันยวนไม่ขยับมาตลอด รู้สึกว่าตนเองเหมือนถูกตบฉาดเข้าหน้า

"คนอื่นฆ่าทิ้งให้หมด"

เขาออกคำสั่ง ตอนนี้คิดจะจับอ๋องเจวี้ยน ส่วนคนอื่นก็ไม่จับเป็นแล้ว ยิงทิ้งให้ตายซะให้หมด!

วันนี้เขาจะใช้เลือดของพวกเขามาล้างจวนเจ้าเมือง

นี่เป็นการข่มขวัญพวกเฉิงอวิ๋นเจี้ยนกับขั้วอำนาจเล็กๆ อื่นๆ ในเมืองด้วย

หลังจากมีเหตุการณ์ฉากแบบวันนี้ เขาจะดูว่ายังมีใครกล้าไม่เชื่อฟังเขา!

ฟิ้วๆๆ!

ธนูแหลมลอยขึ้นฟ้าพร้อมกัน พุ่งตรงเข้ามาหาพวกชิงอี

พวกของชิงอีก็ชักกระบี่ออกมาพร้อมกัน พุ่งเข้าหาห่าธนู กระบี่ในมือโบกสะบัดจนเป็นภาพตกค้าง

เสียงกึงๆๆ ดังขึ้นต่อเนื่อง ลูกธนูเหล่านั้นก็ทยอยถูกฟันขาดร่วงลงพื้นดิน

นางถลึงตาโต

"นี่ นี่คือกำลังภายในหรือ?" เจ้าเมืองอวี๋เห็นฉากนี้ เขาก็ร้องขึ้นมาเสียงหลง "อ๋องเจวี้ยนอายุแค่นี้ กำลังภายในกลับแข็งแกร่งเพียงนี้เลยหรือ?"

เขาสามารถใช้กำลังภายในสกัดการโจมตีได้!

"ว้าว! เขาเก่งมากเลย! ท่านพ่อ เขาใช่อันดับหนึ่งแห่งใต้หล้าหรือเปล่า" อวี๋เซียนเอ๋อร์กลับดีอกดีใจจนแทบจะกระโดดปรบมือ

เจ้าเมืองอวี๋อยากจะตบฉาดไปที่ท้ายทอยนางเสียจริง

กว่าเขาจะพานางออกมาได้ แต่นางกลับไปเชิดชูคนอื่นแบบนี้!

"หุบปาก!"

เจ้าเมืองอวี๋ตะโกนขึ้นมา

สายตาเซียวหลันยวนเหลือบเขามา "คงได้เวลาข้าลงมือแล้วสินะ?"

อะไรนะ?

พอได้ยินคำนี้ ในใจเจ้าเมืองอวี๋จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกไม่ค่อยดีขึ้นมา แต่ก็ไม่รอให้เขาพูดอะไร ร่างเซียวหลันยวนก็ไหววูบ เร็วจนกลายเป็นภาพตกค้าง

"รีบถอย!" เจ้าเมืองอวี๋ร้องตะโกนขึ้นมา