อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2384

เซียวหลันยวนพอลงมือ ก็กลายเป็นสมรภูมิเลือดเลยทีเดียว

องครักษ์จวนเจ้าเมืองทางนั้นแค่ชายเสื้อเขาก็ยังแตะไม่โดน กระทั่งเข้าใกล้ก็ยังยาก พอกระบี่แทงออกไป มือที่กุมกระบี่ก็ถูกสะเทือนจนชา

พวกเขาสัมผัสได้ว่ารอบตัวเซียวหลันยวนมีกำลังภายในชั้นหนึ่งคุ้มกันร่างอยู่ พวกเขาจะโจมตีอย่างไรก็ตีไม่เข้า

"อ๊า!"

มีองครักษ์หลายคนคิดจะโถมตัวเข้าไป แต่ผลลัพธ์แค่เซียวหลันยวนสะบัดแขน พวกเขาก็ถูกสะเทือนลอยออกไปแล้ว

ภาพฉากที่หล่นตุบๆ ลงพื้น เหมือนกำลังโยนเกี๊ยวลงหม้อเลยทีเดียว

"ยิงธนู!"

เจ้าเมืองอวี๋ที่ยืนอยู่บนภูเขาจำลองดูจนลนลาน รีบให้พลธนูเริ่มยิง

เขาไม่สนแล้วว่าในนี้ยังมีคนของตัวเองอยู่ พอเห็นวิชายุทธ์ของเซียวหลันยวนแข็งแกร่งขนาดนี้ เขาก็คิดแค่อยากรีบจัดการให้เขาตาย ไม่ก็ให้พิการไปซะ!

ธนูอีกห่าหนึ่ง ทั้งหมดพุ่งเป้าไปทางเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนยื่นมือคว้าตัวองครักษ์ไว้คนหนึ่ง ฉีกเสื้อนอกเขา จากนั้นก็เหวี่ยงออกไป

เสื้อนอกตัวนั้นถูกสะบัดพลิกไหวในมือเขาจนเสียงกระพือพรึบพรั่บ เขากระโจนตัวขึ้น สะบัดเสื้อตัวนั้นเข้าหาลูกธนูตรงๆ

ธนูแหลมพวกนั้นถูกเขาม้วนเอาไว้จนอยู่หมัด

เซียวหลันยวนบินกระโจนขึ้นไปคนเดียว ปลายเท้าแตะไปบนบ่าองครักษ์คงหนึ่ง ร่างลอยขึ้นอากาศ สะบัดเสื้อตัวนั้นทีหนึ่ง ลูกธนูที่ม้วนไว้ก็สาดกลับไปหาพลธนู

ธนูเหล่านั้น อัตราความแม่นยำยังสูงมากด้วย

ชั่วขณะหนึ่ง เสียงโหยหวนร้องระงมดังขึ้นต่อเนื่อง ยังมีคนที่บาดเจ็บร่วงลงมาจากหลังคาด้วย

พวกของชิงอีตอนนี้ก็เข้ามาร่วมการต่อสู้แล้ว

ชิ้ง เสียงกระบี่ออกจากฝักดังขึ้น องครักษ์จวนอ๋องเจวี้ยนเหล่านี้ก็ทำให้พวกเจ้าเมืองอวี๋ได้รู้ว่าอะไรคือองครักษ์ที่แท้จริง

พวกเขาลงมือได้เด็ดขาดว่องไว รวดเร็วอย่างยิ่ง แล้วยังประสานงานได้เข้าขากันมากอีกด้วย

คนเหล่านี้ของจวนเจ้าเมืองไม่ใช่คู่มือเลย เพียงไม่นานก็ถูกสังหารจนเกือบหมด

เจ้าเมืองอวี๋เห็นภาพตรงหน้าแล้วถึงกับตะลึงงันไป

อวี๋เซียนเอ๋อร์เองก็ตะลึงไปด้วย

"ท่านพ่อ พวกเขา ทำไมถึงได้เก่งกาจขนาดนี้?"

ตอนที่เขาวิ่งห่างออกไประยะหนึ่ง ด้านหลังก็มีเสียงดังสนั่น

ฟู่จาวเฟยหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าพื้นดินจู่ๆ ก็เปิดออก คนทั้งหมดร่วงลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว

"พี่เขย!"

ฟู่จาวเฟยหน้าถอดสี รีบหมุนตัวคิดจะกลับไปช่วยคน แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง

ใครก็คงไม่คาดคิดว่าลานกว้างๆ ขนาดนี้จู่ๆ จะเปิดออก ด้านล่างยังมีคุกใต้ดินที่ลึกขนาดนั้นอยู่!

พอคนร่วงลงไป พื้นดินก็ปิดกลับมาอย่างรวดเร็ว

แค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ภาพตรงหน้าก็ว่างเปล่าไปหมด

ฟู่จาวเฟยตะโกนขึ้น "พี่เขย!"

ประตูใหญ่จวนเจ้าเมือง ในตอนนี้ก็ถูกกระแทกเปิดออกพอดี

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนนำลูกน้องพุ่งเข้ามา

แต่ว่า เขาได้ยินเสียงตะโกนของฟู่จาวเฟยแล้ว