อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2384

เซียวหลันยวนพอลงมือ ก็กลายเป็นสมรภูมิเลือดเลยทีเดียว

องครักษ์จวนเจ้าเมืองทางนั้นแค่ชายเสื้อเขาก็ยังแตะไม่โดน กระทั่งเข้าใกล้ก็ยังยาก พอกระบี่แทงออกไป มือที่กุมกระบี่ก็ถูกสะเทือนจนชา

พวกเขาสัมผัสได้ว่ารอบตัวเซียวหลันยวนมีกำลังภายในชั้นหนึ่งคุ้มกันร่างอยู่ พวกเขาจะโจมตีอย่างไรก็ตีไม่เข้า

"อ๊า!"

มีองครักษ์หลายคนคิดจะโถมตัวเข้าไป แต่ผลลัพธ์แค่เซียวหลันยวนสะบัดแขน พวกเขาก็ถูกสะเทือนลอยออกไปแล้ว

ภาพฉากที่หล่นตุบๆ ลงพื้น เหมือนกำลังโยนเกี๊ยวลงหม้อเลยทีเดียว

"ยิงธนู!"

เจ้าเมืองอวี๋ที่ยืนอยู่บนภูเขาจำลองดูจนลนลาน รีบให้พลธนูเริ่มยิง

เขาไม่สนแล้วว่าในนี้ยังมีคนของตัวเองอยู่ พอเห็นวิชายุทธ์ของเซียวหลันยวนแข็งแกร่งขนาดนี้ เขาก็คิดแค่อยากรีบจัดการให้เขาตาย ไม่ก็ให้พิการไปซะ!

ธนูอีกห่าหนึ่ง ทั้งหมดพุ่งเป้าไปทางเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนยื่นมือคว้าตัวองครักษ์ไว้คนหนึ่ง ฉีกเสื้อนอกเขา จากนั้นก็เหวี่ยงออกไป

เสื้อนอกตัวนั้นถูกสะบัดพลิกไหวในมือเขาจนเสียงกระพือพรึบพรั่บ เขากระโจนตัวขึ้น สะบัดเสื้อตัวนั้นเข้าหาลูกธนูตรงๆ

ธนูแหลมพวกนั้นถูกเขาม้วนเอาไว้จนอยู่หมัด

เซียวหลันยวนบินกระโจนขึ้นไปคนเดียว ปลายเท้าแตะไปบนบ่าองครักษ์คงหนึ่ง ร่างลอยขึ้นอากาศ สะบัดเสื้อตัวนั้นทีหนึ่ง ลูกธนูที่ม้วนไว้ก็สาดกลับไปหาพลธนู

ธนูเหล่านั้น อัตราความแม่นยำยังสูงมากด้วย

ชั่วขณะหนึ่ง เสียงโหยหวนร้องระงมดังขึ้นต่อเนื่อง ยังมีคนที่บาดเจ็บร่วงลงมาจากหลังคาด้วย

พวกของชิงอีตอนนี้ก็เข้ามาร่วมการต่อสู้แล้ว

ชิ้ง เสียงกระบี่ออกจากฝักดังขึ้น องครักษ์จวนอ๋องเจวี้ยนเหล่านี้ก็ทำให้พวกเจ้าเมืองอวี๋ได้รู้ว่าอะไรคือองครักษ์ที่แท้จริง

พวกเขาลงมือได้เด็ดขาดว่องไว รวดเร็วอย่างยิ่ง แล้วยังประสานงานได้เข้าขากันมากอีกด้วย

คนเหล่านี้ของจวนเจ้าเมืองไม่ใช่คู่มือเลย เพียงไม่นานก็ถูกสังหารจนเกือบหมด

เจ้าเมืองอวี๋เห็นภาพตรงหน้าแล้วถึงกับตะลึงงันไป

อวี๋เซียนเอ๋อร์เองก็ตะลึงไปด้วย

"ท่านพ่อ พวกเขา ทำไมถึงได้เก่งกาจขนาดนี้?"