อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2391

ฟู่จาวหนิงมองดูประชาชนด้านล่าง แล้วมองไปทางเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนกุมมือนางไว้แน่น

"ลุกขึ้นเถิด"

เสียงของเซียวหลันยวน ใช้กำลังภายในขับส่งออกมา

"ข้ามีนามว่าเซียวหลันยวน อ๋องเจวี้ยนแห่งแคว้นเจา มารดาผู้ให้กำเนิดคือจักรพรรดินีตงฉิงเซวียนหยวนซื่อ โชคชะตาแคว้นตงฉิงเจอเคราะห์กรรมไปช่วงหนึ่ง ภัยธรรมชาติและหายนะจากมนุษย์ ดวงดาวเคลื่อนคล้อย สายลมและเมฆแปรเปลี่ยน จนพบกับความพินาศย่อยยับ"

"แต่ว่า ทุกท่านอย่าได้สิ้นหวังไป ก่อนหน้าที่ตงฉิงจะเกิดเรื่อง จักรพรรดินีนำคณะทูตไปยังต้าชื่อพอดี หลบเลี่ยงหายนะครั้งนี้ไปได้ แล้วราชครูเองก็ทำนายภัยไว้นานแล้ว ดังนั้นจึงส่งคนบางส่วนลี้ออกจากตงฉิงไป"

"เช่นเดียวกับเมืองอั้น ครั้งนั้นที่ล่วงรู้ก่อน และใช้มาตรการการปกป้องเมืองอั้นต่างๆ นานาก่อนที่ภัยจะมาถึง จึงรักษาเมืองอั้นเอาไว้ได้ จึงได้มีทุกท่านในวันนี้"

"ในสถานที่อื่นๆ ในส่วนมุมอื่นๆ ยังมีสถานที่เช่นเดียวกับเมืองอั้นอยู่ ที่คอยคุ้มครองประชาชนตงฉิงของข้า พวกเจ้าทุกคนจะกลายเป็นความหวังของตงฉิง และตงฉิงก็จะไม่ทรยศต่อพวกเจ้า"

"และนี่คือพระชายาที่รักของข้า ฟู่จาวหนิง วิชาแพทย์ของนางสูงส่ง เข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่แล้ว มีป้ายอนุญาตหมอสีม่วง พระชายายังเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสจี้แห่งพันธมิตรโอสถใต้หล้า มีความรู้ลึกซึ้งทั้งเรื่องวัตถุดิบยาและเชี่ยวชาญการแพทย์และยา"

"ข้ากับพระชายาฟู่จาวหนิง จะร่วมกับประชาชนตงฉิงทุกคน สร้างชาติและบ้านเมืองขึ้นใหม่ ให้กลับมารุ่งเรืองได้อีกครั้ง"

คนทั้งหมดได้ยินคำพูดของอ๋องเจวี้ยน

ความกังวลที่พวกเขามีมาตลอดหลายวันนี้ในที่สุดก็คลี่คลายลง

ดีจริงๆ นี่มันดีมากจริงๆ!

อันที่จริงพวกเขาไม่อยากจะอยู่ในเมืองอั้นต่อกันอีกแล้ว เพราะเมืองอั้นทำให้พวกเขามองไม่เห็นความหวัง มีแต่แย่ลงทุกวัน

ถ้าอยู่ที่นี่ต่อไป พวกเขาก็จะเดินไปสู่ความตาย ถึงยังไงตอนนี้รุ่นหลังของพวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อแล้ว ไม่มีหนังสือให้เรียน สิ่งที่อาจารย์สอนในเมืองก็มีอยู่แค่นั้น ไม่มีอะไรจะช่วยเพิ่มพูนความรู้ได้เลย

สิ่งของในเมือง พวกเขาก็แทบจะคุ้นเคยจนไม่มีความสดใหม่ อาหารการกินไม่ใช่แค่ไม่มีอะไรเพิ่มขึ้น แต่กลับค่อยๆ ลดหายไปหลายชนิด พวกเครื่องเทศเองก็เพาะปลูกไม่ได้ ดังนั้นรสชาติจึงจืดชืดจำเจ