อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2403

เซียวหลันยวนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ยังเป็นฟู่จาวหนิงที่ดึงมือของเขามาทาบบนท้องของตนเอง

มือของเขาพอทาบลงไป หนังท้องของฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็ขยับขึ้นมา ราวกับว่ามีกำปั้นเล็กๆ กลิ้งผ่านฝ่ามือของเขาจากอีกด้านของหนังท้อง

เขาถลึงตาโต

"ขยับจริงด้วย!"

ฟู่จาวหนิงเห็นสีหน้าแบบนี้ของเซียวหลันยวนเป็นครั้งแรก ก็รู้สึกสนุกขึ้นมา

นางหัวเราะพรวด

"นี่คือทารกดิ้นไงล่ะ"

"แล้วนี่คนโตหรือคนเล็กล่ะที่ดิ้น?" เซียวหลันยวนก้มลงมองดูท้องของนาง มีเสื้อผ้าคั่นไว้แบบนี้จึงมองอะไรไม่ออก

ตอนนี้เด็กในท้องก็ไม่ขยับแล้ว

ถ้าไม่ใช่การดิ้นเมื่อครู่ชัดเจนมาก เขาแทบจะสงสัยว่าตนเองหลอนไปเองหรือเปล่าด้วยซ้ำ

"ยังไม่เกิดออกมาแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นคนโตหรือคนรอง?"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าน่าขำ "เราไม่ได้ใช้ลำดับการเกิดก่อนหลังมาตัดสินใครเป็นพี่น้องหรอกหรือ?"

"ถ้าหากเป็นหนึ่งลูกชายหนึ่งลูกสาว เช่นนั้นก็ให้ลูกชายเป็นพี่" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ลังเล

"ทำไมล่ะ?"

"ลูกสาวต้องเป็นน้องสาว ก็จะมีคนคอยปกป้องนาง"

ส่วนลูกชาย ก็เลี้ยงแบบลุยๆ หน่อย

ฟู่จาวหนิงก็เพิ่งเคยได้ยินคนใช้วิธีนี้มาตัดสินความเป็นพี่น้องของลูกแฝด

"ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันเถอะ"

อันที่จริงนางสามารถตรวจสอบเพศของเด็กทั้งสองคนได้ในห้องสกัดยา แต่นางก็ไม่ได้ไปตรวจสอบสิ่งนี้

เพราะไม่ว่าจะลูกชายหรือลูกสาว นางก็ชอบทั้งนั้น และล้วนเป็นลูกรักของนาง

"พวกเขาเมื่อครู่ที่จู่ๆ ดิ้น หรือว่าเพราะพวกเขาชอบที่นี่กัน?" เสิ่นเสวียนเดินเข้ามา

เพราะเห็นสามีภรรยายืนนิ่งอยู่ตรงนี้ไม่ขยับ ยังคิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พอเดินเข้ามาก็ได้ยินบทสนทนาพวกเขา จึงรู้ว่าฟู่จาวหนิงลูกดิ้นขึ้นมาตอนนี้

"ก็เป็นไปได้"

ท่ามกลางผืนหิมะขาวโพลน พอเห็นเขาเดินมาเช่นนี้ ก็ราวกับเป็นภาพวาดจริงๆ

คนที่เข้ามาก็คือเจ้าอารามโยวชิง

ข้างกายเจ้าอารามโยวชิง ไม่มีองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแล้ว

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่รู้ว่าทำไมพริบตาที่เห็นเจ้าอารามแล้วต้องคิดถึงองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น หลังจากนางถูกฝ่าบาทต้าชื่อพากลับไป ตอนนี้พอคิดแล้วก็น่าจะเป็นวังลึกที่หนักอึ้ง ยากที่จะออกมาได้อีกแล้ว

ภูเขาแม่น้ำกว้างไกล ชีวิตผู้คนที่อยู่นอกวัง ไม่เกี่ยวข้องกับนางอีกต่อไป

ฟู่จาวหนิงเตือนตนเองขึ้นมาในใจ หลังจากนี้นางถูกจองจำอยู่ในวังหลวงไม่ได้เด็ดขาด

"เจ้าอารามโยวชิงก็มาหาที่นี่ด้วยหรือเนี่ย"

ฟู่จิ้นเชินขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปทางเซียวหลันยวน "เขามีเจตนาอะไร?"

"ลองฟังดูว่าเขาจะพูดอะไรเถอะ"

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "เจ้าอาราม เป็นคนตงฉิงจริงๆ ด้วย"

เขาเคยบอกไว้ ว่าจะไม่ขัดขวางผู้คนของตงฉิงที่ต้องการจะกลับสู่มาติภูมิ