อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2402

สามวันต่อมา

โคลนดินเศษหินถูกเอาออกไปหมดแล้ว

พวกเขามองเห็นถนนใหญ่ที่สมบูรณ์

ผ่านถนนไปช่วงหนึ่ง หอเมืองที่ยิ่งใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าสายตาทุกคน

นี่เป็นหอเมืองที่เปลี่ยนแปลงผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนานแห่งหนึ่ง

ยิ่งใหญ่ เงียบงัน พรั่งพรูด้วยความเก่าแก่ความขลังแห่งประวัติศาสตร์

บนประตูเมืองเดิมทีอักษรน่าจะเป็นสีทองอร่าม แต่ตอนนี้ดูดำคล้ำไปบ้างแล้ว

เมืองหลวง

เมืองหลวงของตงฉิงมีชื่อเรียกว่าเมืองหลวง

เซียวหลันยวนประคองเอวฟู่จาวหนิง พนางเดินเข้าใกล้หอเมืองไปทีละก้าวๆ

คนอื่นล้วนตามอยู่ด้านหลัง

พวกเขามองหอเมืองนี้ อารมณ์ล้วนตื่นเต้นกันขึ้นมา

ทั้งตื่นเต้นทั้งซับซ้อน

เห็นแบบนี้ หอเมืองยังคงตั้งตระหง่านไม่ล้มพัง แข็งแรงอย่างมาก

แต่ใต้กำแพงเมืองก็มีเถาวัลย์ที่แข็งแรงมากงอกออกมา เถาวัลย์เหล่านี้เลื้อยพันขึ้นไปตามกำแพงเมือง หนาแน่นจนดูผิดปกติ แทบจะปกคลุมหอเมืองที่พวกเขาเห็นอยู่นี้จนมิด

นี่จึงเป็นสาเหตุที่พวกเขาตอนแรกจึงมองไม่เห็นหอเมืองจากด้านนอก มองเข้ามาเห็นแต่เถาวัลย์เขียวเป็นผืน

เสิ่นเสวียนกับฟู่จิ้นเชินเดินอยู่ด้วยกัน มองดูเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงที่เดินอยู่ด้านหน้า เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา

"หลังจากนี้ที่นี่จะเป็นบ้านของจาวหนิง พวกเราก็ต้องทุ่มเทให้มากขึ้น สร้างฐานสนับสนุนให้กับนาง"

ฟู่จิ้นเชินได้ยินก็เข้าใจคำพูดของเขา

"เรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว"

พวกเขาตอนนี้เชื่อใจเซียวหลันยวน

แต่หลังจากนี้เซียวหลันยวนจะขึ้นเป็นจักรพรรดิตงฉิง

พอนั่งบนบัลลังก์ตงฉิง ใครจะรับประกันได้ว่าจะไม่มีเรื่องอะไร?

แม้เซียวหลันยวนจะไม่มีใจคิดเป็นอื่น แต่คนอื่นมันก็ไม่แน่ หากมีคนสร้างแรงกดดัน แล้วจาวหนิงมีตัวช่วยที่เพียงพอ ก็จะทำให้พวกเขากริ่งเกรงได้

พวกเขาต้องคิดให้มากเพื่อจาวหนิง

เป็นการเพิ่มความมั่นใจให้พวกเขา ให้สามารถต่อสู้กับแรงกดดันของคนอื่น แบ่งเบาภาระบางส่วนให้กับพวกเขาได้

"งั้นตอนนี้เปิดประตูเลยไหม?"

เซียวหลันยวนให้นางหลีกไปก่อน ส่งสัญญาณให้องครักษ์ขึ้นหน้า

องครักษ์สิบคนขึ้นไปด้านหน้า ผลักประตูเมืองพร้อมกัน

ตอนแรก ประตูเมืองที่หนักอึ้งไม่ขยับแม้แต่น้อย

แต่หลังจากลองรอบที่สอง ในที่สุดประตูเมืองก็ถูกผลักให้ขยับแล้ว

ประตูเมืองโบราณในที่สุดก็ถูกผลักเปิด

อันที่จริง ประตูไม่ได้ปิดตาย แค่มันติดขัดหน่อยเท่านั้น

พอประตูเมืองเปิดออก พวกเขาก็เห็นเมืองที่เงียบงันแห่งหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็รู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา

ราวกับว่า นางควรจะมาที่นี่

ตอนนี้เอง ท้องของนางก็ขยับ

"ลูกดิ้นแล้ว" นางบอกกับเซียวหลันยวน