อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2402

สามวันต่อมา

โคลนดินเศษหินถูกเอาออกไปหมดแล้ว

พวกเขามองเห็นถนนใหญ่ที่สมบูรณ์

ผ่านถนนไปช่วงหนึ่ง หอเมืองที่ยิ่งใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าสายตาทุกคน

นี่เป็นหอเมืองที่เปลี่ยนแปลงผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนานแห่งหนึ่ง

ยิ่งใหญ่ เงียบงัน พรั่งพรูด้วยความเก่าแก่ความขลังแห่งประวัติศาสตร์

บนประตูเมืองเดิมทีอักษรน่าจะเป็นสีทองอร่าม แต่ตอนนี้ดูดำคล้ำไปบ้างแล้ว

เมืองหลวง

เมืองหลวงของตงฉิงมีชื่อเรียกว่าเมืองหลวง

เซียวหลันยวนประคองเอวฟู่จาวหนิง พนางเดินเข้าใกล้หอเมืองไปทีละก้าวๆ

คนอื่นล้วนตามอยู่ด้านหลัง

พวกเขามองหอเมืองนี้ อารมณ์ล้วนตื่นเต้นกันขึ้นมา

ทั้งตื่นเต้นทั้งซับซ้อน

เห็นแบบนี้ หอเมืองยังคงตั้งตระหง่านไม่ล้มพัง แข็งแรงอย่างมาก

แต่ใต้กำแพงเมืองก็มีเถาวัลย์ที่แข็งแรงมากงอกออกมา เถาวัลย์เหล่านี้เลื้อยพันขึ้นไปตามกำแพงเมือง หนาแน่นจนดูผิดปกติ แทบจะปกคลุมหอเมืองที่พวกเขาเห็นอยู่นี้จนมิด

นี่จึงเป็นสาเหตุที่พวกเขาตอนแรกจึงมองไม่เห็นหอเมืองจากด้านนอก มองเข้ามาเห็นแต่เถาวัลย์เขียวเป็นผืน

เสิ่นเสวียนกับฟู่จิ้นเชินเดินอยู่ด้วยกัน มองดูเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงที่เดินอยู่ด้านหน้า เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา

"หลังจากนี้ที่นี่จะเป็นบ้านของจาวหนิง พวกเราก็ต้องทุ่มเทให้มากขึ้น สร้างฐานสนับสนุนให้กับนาง"

ฟู่จิ้นเชินได้ยินก็เข้าใจคำพูดของเขา

"เรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว"

พวกเขาตอนนี้เชื่อใจเซียวหลันยวน

แต่หลังจากนี้เซียวหลันยวนจะขึ้นเป็นจักรพรรดิตงฉิง

พอนั่งบนบัลลังก์ตงฉิง ใครจะรับประกันได้ว่าจะไม่มีเรื่องอะไร?

แม้เซียวหลันยวนจะไม่มีใจคิดเป็นอื่น แต่คนอื่นมันก็ไม่แน่ หากมีคนสร้างแรงกดดัน แล้วจาวหนิงมีตัวช่วยที่เพียงพอ ก็จะทำให้พวกเขากริ่งเกรงได้

พวกเขาต้องคิดให้มากเพื่อจาวหนิง

เป็นการเพิ่มความมั่นใจให้พวกเขา ให้สามารถต่อสู้กับแรงกดดันของคนอื่น แบ่งเบาภาระบางส่วนให้กับพวกเขาได้