อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2406

"ถ้างั้นก็เข้าไปด้วยกันเถอะ"

เซียวหลันยวนตัดสินใจแล้ว

"ทุกคน"

เจ้าอารามโยวชิงเอ่ยขึ้น "หลังจากที่ทุกคนเข้าไปในเมืองแล้ว ประตูเมืองก็ให้ปิดทันที"

เขามองไปทางเซียวหลันยวน "ตอนที่พวกเราเข้ามาก็พบร่องรอยรถม้าอยู่ไม่น้อย ไม่แน่ว่าจะเป็นของพวกเจ้า แคว้นเจา ต้าชื่อ กระทั่งแคว้นหมิ่น พวกเขาจะต้องรู้แล้วว่าเจ้ามาที่ตงฉิง ตอนนี้ตงฉิงก็เข้าสู่ฤดูหนาว พวกเขาอาจจะไม่ได้มาสืบอย่างเปิดเผยในทันที แต่ต้องส่งคนเข้ามาดูแน่นอน"

คนจากขั้วอำนาจหลายแห่งมารวมอยู่ด้วยกันแบบนี้ ถ้าหากพวกเขาจับมือกันชั่วคราว ก็เท่ากับว่าเซียวหลันยวนต้องรับมือกับขั้วอำนาจหลายแคว้นเพียงลำพัง

"แล้วยังมีคนของลัทธิเทพทำลายล้างอีก"

เสิ่นเสวียนถาม "เจ้าอารามพูดเช่นนี้ เพราะรู้ว่าเมืองหลวงมีการป้องกันที่แน่นหนาหรือ?"

ถ้าปิดประตูเมืองแล้ว สามารถต้านทานการรุกล้ำของศัตรูได้?

"บันทึกที่ตระกูลข้าทิ้งไว้ ละเอียดกว่าหนังสือที่พวกท่านหามาได้เสียอีก ถ้าหากตอนนั้นจักรพรรดินีมีชีวิตต่อมาได้ บางทีอาจจะบอกสถานการณ์ของเมืองหลวงกับอายวนแล้ว"

ดังนั้น ตอนนี้สิ่งที่เขารู้ มีมากกว่าที่เซียวหลันยวนรู้

"แต่พวกท่านก็ไม่ต้องคิดมาก" เจ้าอารามโยวชิงเห็นว่าสายตาล้วนตกอยู่บนตัวเขา เขาก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ บอกว่า "ข้ายังคง ต้องการตำแหน่งราชครูอยู่"

ภารกิจของพวกเขา ก็คือเป็นราชครูแห่งตงฉิง

"ถ้าหากอายวนไม่ยินยอม ก็สามารถรอให้ตงฉิงมั่นคงขึ้นมาก่อน แล้วค่อยคัดเลือกราชครูใหม่ได้" เจ้าอารามโยวชิงมองไปทางเซียวหลันยวน

ช่วงเวลาสิบกว่าปี อันที่จริงเจ้าอารามโยวชิงก็อยู่กับเซียวหลันยวนมาตลอด

เถ้าไม่ใช่เพราะนิสัยของเซียวหลันยวนสันโดษเกินไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาคงจะดีมาก สำหรับเขาแล้วเจ้าอารามก็เป็นทั้งอาจารย์และพ่อเลยทีเดียว

เซียวหลันยวนพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายว่า "หากเจ้าอารามยินดีก็ย่อมได้"

เขามองไปทางฟู่จาวหนิง ฟู่จาวหนิงโอบแขนของเขาไว้แล้ว

"ตำแหน่งราชครู นอกจากเจ้าอารามแล้วจะยังมีใครเหมาะกว่าอีกล่ะ?"

เซียวหลันยวนอุ่นวาบในใจขึ้นมา

เขารู้ว่าจาวหนิงไม่ค่อยประทับใจตัวเจ้าอารามนัก เนื่องจากราชครูในอดีตทำนายว่าดวงชะตาของพวกเขาไม่เข้ากัน และพยายามจะแยกพวกเขาออกจากกัน

แต่นางกลับยอมรับเจ้าอาราม ซึ่งแน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นเพราะเขา

เพราะความสัมพันธ์ของเขากับเจ้าอาราม จาวหนิงจะไม่ยอมให้เขากลายเป็นคนเย็นชาอกตัญญูต่อผู้อาวุโส