อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2407

"ข้าจะสั่งคนรับผิดชอบสำรวจร้านรวงกับบ้านเรือนในเมืองทั้งหมด ตอนนี้ทุกคนอย่าเพิ่งเข้าไปบ้านเรือนทางซ้ายขวาตามอำเภอใจ"

เซียวหลันยวนพวกชิงอีไปปิดประตูเมือง

ช่างที่เสิ่นเสวียนพามาก็ให้อยู่ที่นี่ค่อยตรวจสอบกับซ่อมแซมประตูเมือง และยังมีคนรับผิดชอบเรื่องการเสริมแกร่งด้วย

ส่วนองครักษ์เงามังกรก็มีกลุ่มหนึ่งขึ้นไปบนหอเมือง

คนที่เหลือล้วนตามเจ้าอารามโยวชิงตรงไปยังวังจักรพรรดิ

พวกเขาเดินผ่านถนนสายยาว แต่เบื้องหน้าก็เหมือนจะยังคงเป็นกำแพงสูงทอดยาว รอบๆ ก็เหมือนจะมีแม่น้ำในเมืองด้วย

ตอนนี้แม่น้ำแข็งเป็นน้ำแข็ง ซ้ายขวาปกคลุมด้วยหิมะ

ตลอดทางที่เดินมา ก็ยังไม่เห็นเข้ากับโครงกระดูกอะไรเลย แต่ก็เป็นไปได้ว่าอาจจะถูกหิมะกลบทับไว้ ดังนั้นจึงมองไม่เห็น

"วังจักรพรรดิอยู่ที่ไหนหรือ?" อันห่าวดูตึงเครียดหน่อยๆ เพราะในเมืองนี้เงียบสงัดเกินไป พอนางนึกถึงว่าเมื่อก่อนที่นี่เคยคึกคักมีผู้คนมากมาย ซึ่งไม่รู้ว่าตายอยู่ที่นี่กันหมดหรือเปล่า จึงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

คนอื่นอันที่จริงก็รู้สึกเหมือนกัน เหยียบพื้นหิมะดังสวบสาบ ก็ทำพวกเขาไม่ค่อยสบายใจนัก ไม่รู้ว่าใต้หิมะมีอะไรอยู่หรือเปล่า

แต่ต่อให้อยู่ในอารมณ์เช่นนี้ พวกเขาก็ยังตกตะลึงไปกับความวิจิตรสง่างามของอาคารบ้านเรือนในตงฉิงอยู่ดี

และยังมีดอกไม้บางอย่าง ที่เบ่งบานสวยงามขึ้นกลางหิมะ เป็นชนิดที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

และยังมีแม่น้ำกับสะพานในเมืองที่อยู่ไม่ห่างไปนัก มีรูปแบบต่างกันไป เมื่อเทียบกับสิ่งปลูกสร้างที่พวกเขาเคยเห็นมา ก็ทำให้รู้สึกสดใหม่แบบดินแดนต่างแคว้น

แต่ก็พอมองออกอยู่ ว่าสิ่งปลูกสร้างบางส่วนของแคว้นเจากับต้าชื่อ อันที่จริงก็เลียนแบบมาจากตงฉิง

"เครื่องพยากรณ์"

เจ้าอารามโยวชิงมองไปทางเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนหยิบเครื่องพยากรณ์ออกมา เขากับฟู่จาวหนิงสบสายตากัน

อันที่จริงก่อนหน้านี้เครื่องพยากรณ์ฟู่จาวหนิงเก็บไว้ตลอด ตอนที่ใกล้จะเข้าเมือง ฟู่จาวหนิงก็คิดถึงเครื่องพยากรณ์ จึงนำมันออกมาส่งให้เขา

"ท่านลุงเล็กเองก็คงมองออกถึงค่ายกลตรงนั้นแน่"

ถนนหินเส้นนั้นกับรูปปั้นสัตว์ซ้ายขวามีค่ายกลอยู่ มองไปแบบนี้ก็ยังเห็นค่ายกลลวงตาอยู่นิดๆ ถ้าลงแรงพยายามเสียหน่อย ก็ไม่แน่ว่าจะหากลไกไม่เจอเลยเสียทีเดียว

"พวกเจ้าลุงกับหลานกำลังชมกันเองอยู่หรือ?" ฟู่จิ้นเชินยืนอยู่อีกฝั่งของฟู่จาวหนิง พอได้ยินก็หัวเราะขึ้นมา

และตอนนี้เซียวหลันยวนกับเจ้าอารามโยวชิงก็ยืนอยู่บนถนนหินระหว่างรูปปั้นสัตว์เหล่านั้นแล้ว

เซียวหลันยวนหันกลับมาชำเลืองมองผาดหนึ่ง กลับพบว่าพอมองไป อากาศก็ดูเหมือนจะบิดเบี้ยวเล็กน้อย พวกของฟู่จาวหนิงที่เดิมทีอยู่ไม่ห่างไปนัก ตอนนี้กลับดูอยู่ห่างไกลและตัวเล็กลงมา

เจ้าอารามโยวชิงก็หันมองตามไปด้วย

"ที่นี่เข้ามาอยู่ในค่ายกลแล้ว" เจ้าอารามโยวชิงเอ่ยขึ้น "มีแค่ผู้มีสายเลือดราชวงศ์ตงฉิงเข้ามาด้วยเท่านั้น ค่ายกลจึงจะคงที่ และมีเวลาเพียงพอให้เปิดกลไกได้"

"ท่านเคยมาแล้วหรือ?" เซียวหลันยวนถาม