อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2409

เจ้าอารามโยวชิงเดินเข้าไปจนสุดทางเดินเส้นนั้น

ทั้งที่เห็นอยู่ว่าสุดทางแล้ว ตรงหน้าเป็นกำแพงหินแล้วแท้ๆ แต่เขาก็ยังไม่หยุดเท้า ยกเท้าเดินต่อเข้าไป

ดูเหมือนว่าเขาจะเดินชนกำแพงเข้าไปตรงๆ

แต่ตอนที่เขากำลังจะชนกำแพง ร่างของเขาก็ทะลุเข้าไปแล้ว

เหมือนกับวิชาทะลวงกำแพงอย่างไรอย่างนั้น

"อายวน เข้ามาสิ"

กำแพงทางนั้นมีเสียงของเขาดังลอดเข้ามา

เซียวหลันยวนเปลี่ยนความคิดแล้วเดินเข้าไป ไม่มีลังเล ทำตามวิธีการของเขา เดินตรงไปทางกำแพงด้านนั้น

และก็ไม่ได้ชนเข้ากับวัตถุอะไรเลย เขาเองก็ทะลุเข้าไปด้วยเช่นกัน

นี่น่าจะเป็นค่ายกลที่สร้างภาพลวงตาขึ้นมา

และพอผ่านกำแพงนั้นไป เซียวหลันยวนพอเพ่งมองดู ก็เห็นทะเลดอกไม้ที่สวยงามผืนหนึ่งอยู่ตรงหน้า

ผืนใหญ่เลยทีเดียว

ไม่รู้ว่าเป็นดอกไม้อะไร แต่ว่าหลากสีหลากสัน ล้วนเบ่งบานกันอย่างสวยสด ขอบของทะเลดอกไม้มีสิ่งปลูกสร้างที่ดูเลือนราง มองเห็นไม่ค่อยชัดเจน

"เครื่องพยากรณ์"

เขาหยิบเครื่องพยากรณ์ออกมา

เจ้าอารามโยวชิงรับมา กดลงไปที่ฐานด้านล่างสองครั้ง เครื่องพยากรณ์ก็ค่อยๆ เปิดออก ปรากฏเข็มเงินเล่มหนึ่ง ที่รองรับแผ่นเงินสี่เหลี่ยมแผ่นหนึ่ง กำลังหมุนเบาๆ

เจ้าอารามโยวชิงส่งเครื่องพยากรณ์ให้กับเขาอีกครั้ง

"ถือไว้ในมือ เดินตรงไปด้านหน้า มันจะพาเจ้าไปเจอดอกไม้ดอกหนึ่ง นั่นคือจุดเกิดกลไกของค่ายกล"

นี่ใครออกแบบมากันแน่?

เซียวหลันยวนแม้จะคิดเช่นนี้ แต่ก็ยังรับเครื่องพยากรณ์ ถือมันเดินตรงไปด้านหน้า

แผ่นเงินสี่เหลี่ยมพอหมุนขึ้นมา เซียวหลันยวนจึงพบว่าด้านบนยังมีเข็มชี้ที่ฝังด้วยทองคำอยู่อีก

เขาแค่มองเข็มชี้ แล้วเดินไปตามทางที่ชี้ก็พอ

ตอนเดินในทะเลดอกไม้ผืนนี้ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นแปลกๆ อย่างหนึ่ง ตอนแรกคิดว่าเป็นกลิ่นหอมดอกไม้ แต่ค่อยๆ รู้สึกได้ว่าไม่ค่อยเหมือนเท่าไร

"ไม่ต้องกลั้นหายใจ นี่ไม่ใช่พิษ แต่เป็นดอกไม้ชนิดหนึ่งเดิมทีปลูกไว้นอกวังจักรพรรดิ เบ่งบานในฤดูหนาว ที่เจ้าได้กลิ่นน่าจะเป็นกลิ่นของดอกเตี๋ยเสวี่ย" เจ้าอารามโยวชิงเอ่ยขึ้น

เขาตามอยู่ข้างๆ เซียวหลันยวน