อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2410

เจ้าอารามโยวชิงอันที่จริงก็ไม่ค่อยเชื่อฟู่จาวหนิงนัก

แต่พวกเขาก็ทดลองมาพักหนึ่งแล้ว ทว่าก็ยังเปิดกลไกไม่ได้จริงๆ

พอเห็นว่าผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว เขาก็ต้องยอมรับอย่างจนใจ

"ไม่งั้นให้จาวหนิงมาลองดูหน่อยไหม?"

เซียวหลันยวนหมุนตัวเดินออกไป

ทุกคนเห็นเขาเดินออกมา แต่สถานการณ์ตรงหน้ายังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ทำให้พวกเขายังไม่ค่อยเข้าใจอะไร

"อายวน เจอเรื่องยุ่งยากหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

"หนิงหนิง เจ้ามานี่หน่อย"

ฟู่จาวหนิงงงงันไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเดินไปหาเขาทันที

ฟู่จิ้นเชินขมวดคิ้ว คิดจะตามเข้ามา เซียวหลันยวนก็บอกว่า "ไม่เป็นไร ข้าจะปกป้องนางเอง"

เขาจูงมือฟู่จาวหนิง บอกสถานการณ์ด้านในกับนาง

ฟู่จาวหนิงประหลาดใจ "ดังนั้นท่านเลยคิดว่ากลไกนี้น่าจะให้ข้าเข้าไปเปิดหรือ?"

นางทำไมถึงรู้สึกว่าไม่ค่อยน่าเชื่อเลย

คนที่วางกลไกนี้ของตงฉิงอดีตจะรู้ได้ยังไงว่าในอนาคตจะมีคนที่ชื่อมีอักษรหนิงจะมาที่นี่? ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมคนที่มีคำว่าหนิงถึงสามารถไขกลไกนี้ได้?

"อายวน ท่านไม่คิดว่าการคาดเดานี้มันเหลวไหลไปหน่อยหรือ?" นางรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เซียวหลันยวนกลับบอกว่า "เจ้าลืมเรื่องอาจารย์เจ้าไปแล้วหรือ?"

อาจารย์คนนี้แน่นอนว่าหมายถึงอาจารย์ในสมัยก่อน ไม่ใช่ผู้อาวุโสจี้

อาจารย์ของฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้ เป็นไปได้มากว่าจะเป็นอาของถังอู๋เจวี้ยนเขาชิงถง ความเชื่อมโยงระหว่างพวกเขาดูไร้สาระมาก

"เขาเคยมาที่ตงฉิง"

"ตอนที่ตงฉิงเกิดเรื่องเป็นเรื่องก่อนที่เขาเกิดนะ"

ตงฉิงไม่รู้ว่าล่มสลายมานานเท่าไรแล้ว อาจารย์ของนางถ้าตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ ก็น่าอายุห้าหกสิบแล้ว

"กลไกอาจจะเปลี่ยนแปลงในตอนหลัง" เซียวหลันยวนไม่ได้บอกจุดนี้กับเจ้าอารามโยวชิง

ตอนที่เขาสังเกตกลไกเมื่อครู่นี้ เขาพบความลับซ่อนอยู่