อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2417

เมื่อคืนนี้ดูเหมือนจะมีหิมะตกหนักเลยทีเดียว

กองหิมะที่ถมกันด้านนอกหนาขึ้นมาชั้นใหญ่

หลังจากฟู่จาวหนิงลุกขึ้นมา หงจั๋วกับเฝิ่นซิงก็นำผ้าคลุมจิ้งจอกขาวคลุมให้นาง จากนั้นก็นำเตาอังมือให้นางด้วย

"พระชายาเมื่อคืนนี้หลับสบายดีไหมเจ้าคะ?" เฝิ่นซิงถาม

"ดีมากเลย พวกเจ้าล่ะ?" ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็น ว่าเป็นเพราะตนเองนอนหลับสบาย หรือว่าคนอื่นเองก็รู้สึกไม่ได้ต่อต้านสถานที่แห่งนี้ ถึงได้หลับอย่างสบายด้วยเช่นกัน

นางถามไปเช่นนี้ หงจั๋วกับเฝิ่นซิงก็ตอบมาคนละคำสองคำ

"ข้าน้อยเองก็หลับสบายเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเร่งเดินทางมาตลอดหรือเปล่า พอมาถึงที่นี่ ก็รู้สึกว่าในที่สุดก็วางใจลงได้เสียที"

"ข้าน้อยเมื่อคืนนี้กระทั่งไม่ฝันเลยด้วย หลับลึกมาก หลังจากตื่นมาก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าสุดๆ"

"พวกเราเจอคนอื่นๆ ก็ล้วนพูดกันถึงเรื่องนี้ ดังนั้นไม่ใช่แค่พวกเราที่หลับกันสบาย แต่ทุกคนก็หลับสบายกันหมด"

"นั่นสิ ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อคืนนี้ยังมีหิมะตกหนักด้วย แต่กลับเงียบเป็นพิเศษ ตอนเช้าทุกคนตื่นมาเห็นหิมะชั้นหนาขนาดนี้ก็ล้วนตกตะลึงกัน และพวกชิงอีก็ออกไปตรวจสอบกันแล้ว ตำหนักหลายแห่งไม่มีอันตรายที่จะพังทลายเพราะถูกหิมะทับถมเลย"

"จริงด้วยพระชายา พวกเขาเองก็ไปที่ห้องเครื่องมาแล้ว วันนี้ห้องเครื่องสามารถใช้งานได้ แต่ตอนนี้กินของที่พวกเรานำมาไปก่อน ทว่าพวกของสืออีคาดเดาว่า ในวังน่าจะมีคลังเสบียงอยู่ พวกเขาจะไปค้นหากัน"

ฟู่จาวหนิงได้ยินพวกนางพูดเช่นนี้ ในใจก็สงบลงมาบ้างแล้ว

ดูท่าทั้งหมดจะเป็นไปด้วยดี

"ท่านอ๋องล่ะ?" นางถาม

หงจั๋วกับเฝิ่นซิงเพิ่งคิดขึ้นมาได้ หลังจากพระชายาลุกขึ้นมาพวกนางก็ไม่ได้บอกเลยว่าท่านอ๋องไปไหน เอาแต่พูดถึงคนอื่นตั้งเยอะแยะ ไม่สมควรเลยจริงๆ

เพิ่งมาถึงต่างสถานที่แบบนี้ พระชายาพอตื่นขึ้นเรื่องแรกที่ถามก็ต้องเป็นท่านอ๋องสิ

"พระชายา ท่านอ๋องลุกขึ้นมากว่าครึ่งชั่วยามแล้ว เขากำชับพวกข้าน้อยให้เฝ้าอยู่ที่ประตู ห้ามออกห่างแม้แต่ก้าวเดียว ท่านอ๋องบอกว่าเขาจะไปดูที่วิหารใหญ่ทางนั้น ให้พระชายาไม่ต้องกังวล"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า